ทางด้านของหวานหลังจากที่ฉัตรชัยออกไปธุระข้างนอกแล้ว เธอก็จัดการซักเสื้อผ้าชุดที่เดินทางมาเพียงชุดเดียวเรียบ

ร้อย พร้อมตากไว้ที่ระเบียงด้านหลังห้อง ทั้งเนื้อตัวเปลือยเปล่าขาวผ่องถูกห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนใหญ่ของทาง

โรงแรมเพียงผืนเดียว

หวานนั่งรอการกลับมาของฉัตรชัยอยู่บนเตียง อย่างเงียบๆ ทีวีอะไรเธอก็เปิดไม่เป็น ทั่วทั้งห้องจึงเงียบสงบ มีเพียงเสียง

รถยนต์จากถนนที่ดังแว่วเข้ามาเป็นระยะๆ จนหวานใกล้เคลิ้มหลับ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูสองสามครั้ง เธอแนบตาลงที่

ช่องตาแมว ตามที่ฉัตรชัยสั่งไว้ก่อนออกจากห้อง เมื่อแลเห็นว่าคนที่มาเคาะประตุนั้นคือฉัตรชัย หวานก็รีบเปิดประตุด้วย

ความดีใจ ไม่แม้จะสังเกตุว่าด้านข้างของประตุนั้นยังมีบุคคลอื่นอีกสองคน เมื่อหวานเปิดประตูก็โผลเข้ากอดฉัตรชัยไว้

แน่น ด้วยความรักความคิดถึง แม้เพียงแค่การจากกันไปเพียงแค่ชั่วโมงกว่าๆ

ทางด้านฉัตรชัยนั้นก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าพอหวานเปิดประตุรับแล้วจะโผร่างเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยสัดส่วนงดงาม

โถมตัวเข้ามากอดเช่นนั้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง หวานอยู่ในชุดผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียว แม้เขาจะอ้าแขนออกรับร่าง

ที่โถมเข้ามาแบบอัตโนมัติ แต่ก็ยังเซด้วยน้ำหนักที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกับตกใจ แต่ไม่เท่ากับชายหญิงสองคนที่ยืนอยู่

ด้านข้างนั้น ที่มองเห็นว่าหวานโถมตัวกอดฉัตรชัยแบบนั้น มันแสดงให้เห็นอย่างเด่นชัดว่า คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

"อุ๊ย...ว๊าย...."

แล้วหวานก้ร้องออกมาด้วยความตกใจ หลังจากที่ร่างเพรียวบางของเธอถาโถมสู่อ้อมกอดของฉัตรชัยได้แล้ว หางตา

เธอก็แลเห็นว่าเขาหาได้มาเพียงลำพัง ด้านข้างที่ยืนอยู่ติดกันนั้นคือคุณหมิวคุ่หมั้นสาวของฉัตรชัยนั่นเอง แต่ที่ทำให้

หวานตกใจจนหน้าซีดขาวนั้นคือบุรุษอีกคนที่หน้าตาเหมือนกับฉัตรชัยนั่นเอง ซึ่งจะเป็นใครไปเสียได้นอกเสียจาก

ชัดชายสามีของหวานนั่นเอง

"พี่ชัด...."

หวานร้องเรียกชื่อสามีด้วยความตกใจ แววตาตื่นตระหนกจนกลัวลนลาน เมื่อแลเห็นใบหน้าของสามีดูตึงเครียด เขายืน

นิ่งกัดฟัน จนกรามสองข้างโป่งนูนออกมา ในแววตาของชัดชายนั้นแสนปวดร้าว นี่เขาโดนผุ้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นเมีย

ของเขาสองคน กระทำย่ำยีหัวใจเขาซ้ำซ้อนกันถึงสองครั้งภายในวันเดียวกันเชียวรึ หรือว่านี่คงกงกรรมกงเกวียน กรรม

ที่เขาเคยก่อไว้กับผู้ชายคนอื่น บัดนี้มันย้อนกลับมาเล่นงานเขาเข้าให้แล้ว

ส่วนทางด้านคุณหมิวนั้น เธอทำใจไว้ล่วงหน้าแล้วหลังจากได้ยินคำสารภาพจากป้าแจ่มว่า ผู้ชายที่อยู่กับหวานนั้นคือ

คุ่หมั้นของเธอ หาใช่สามีของหวานแต่ประการใด เธอก็ลำดับเรื่องราวได้เหมือนกับตาเห็นว่าหวานกับคู่หมั้นของเธอนั้น

มีเรื่องผิดปรกติเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เธอจึงเสนอที่จะให้ทั้งสี่คนมาพบกัน แล้วร่างเกือบเปลือยของหวานที่อยู่ในอ้อม

กอดของคุ่หมั้นเธอนั้นก็ยืนยันได้อย่างชัดเจนว่าคนทั้งสองเป็นอะไรกัน มากกว่าพี่ชายสามีกับน้องสะใภ้เสียแล้ว คุณ

หมิวจึงยืนมองด้วยสายตาด้วยใจที่เป็นปรกติ กลับคิดว่าดีเสียอีกที่จะได้ไม่ต้องซักถามกันให้มากความ ในเมื่อภาพที่

เห็นมันสารภาพตัวของมันออกมาหมดแล้ว

"เข้ามากันก่อนครับ..."

ฉัตรชัยดุนร่างของหวานกลับเข้าห้องพัก คุณหมิวกับชัดชายก้ตามเข้ามา ส่วนหวานนั้นกลับรีบเดินหนีไปซุกตัวอยู่ข้าง

เตียงด้วยความหวาดกลัว ร่างเพรียวบอบบางนั้นสั่นสะท้าน เธอหวาดกลัวทั้งสามีและคุณหมิวด้วยรุ้อยู่แก่ใจดีว่าเธอนั้น

เป็นฝ่ายผิด

ฉัตรชัยมองเห็นร่างสั่นสะท้านของหวานที่ซุกขดตัวนั่งกับพื้นด้านในของเตียงนอนก็รู้สึกสงสารเห็นใจเธอยิ่งนัก ถ้าผิด

เขาก็มีส่วนที่กระทำผิดไปด้วยเช่นกัน เขาจึงเดินตรงไปทรุดตัวนั่งบนเตียงข้างตัวของหวาน แล้วยื่นมือลูบหัว ลูบผมดำ

ยาวสลวยอย่างปลอบโยน ส่วนคุณหมิวกับชัดชายนั้นก็หาเก้าอี้มานั่งกันคนละตัว บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบ

ตึงเครียด

"เอ่อ...."

ฉัตรชัยพยายามจะพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศที่แสนตึงเครียดอึดอัดนั้น แต่คุณหมิวชิงยกมือห้ามแล้วพูดขึ้นมาก่อนว่า

"ไม่ต้องพูดอะไรหรอกค่ะคุณพี่...หมิวไม่ได้โกรธทั้งคุณพี่และพี่หวาน..เพราะหมิวกับคุณชัดชายก็ทำผิดกับคุณพี่และ

พี่หวานเช่นกัน..."

"ไม่ต้องพูดอะไรหรอกค่ะคุณพี่...หมิวไม่ได้โกรธทั้งคุณพี่และพี่หวาน..เพราะหมิวกับคุณชัดชายก็ทำผิดกับคุณพี่และพี่

หวานเช่นกัน..."

ฉัตรชัยได้ยินชัดเต็มสองหูเมื่อสิ้นเสียงของคุณหมิวคู่หมั้นสาวบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเขา ที่กล้าสารภาพความผิดออกมา

อย่างไม่สะทกสท้าน ว่าเธอเองกับนายชัดชายน้องชายฝาแฝดของตนนั้นก็ทำความผิดกับตัวฉัตรชัยและหวานเช่นกัน

ซึ่งนั่นก็หมายความว่าคุณหมิวกับนายชัดชายคงมีอะไรๆกันแล้ว เหมือนที่ฉัตรชัยกับหวานมีอะไรๆกัน

ทางด้านนายชัดชายก็ตกตะลึ่งกับคำสารภาพของคุณหมิวเช่นกัน ด้วยไม่เคยนึกไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า คุณหมิวจะ

กล้าพูดเช่นนั้นออกมา ท่าทางสาวไร้เดียงสานั้นไม่มีหลงเหลืออยู่ในร่างสาวสวยที่นั่งอยู่เบื้องหน้าชัดชายแม้สักนิด

ตัวเขาเองแม้เป็นผู้ชาย ยังไม่กล้าพูดสารภาพแบบนี้ออกมาตรงๆเท่ากับคุณหมิวสาวสวยลูกคุณหนูผู้นี้เลยแม้แต่นิด

หวานก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าคุณหมิวจะกล้าหาญถึงกับสารภาพออกมาตรงๆ เช่นนั้น ทำให้เธอรู้สึกโล่งอกขึ้นว่าเธอหา

ใช่คนที่ทำผิดเพียงผู้เดียว ส่วนตัวคุณหมิวนั้น หลังจากที่คู่หมั้นและน้องชายฝาแฝดสลับตัวกัน จนเธอเข้าใจผิดและ

หลงไหลในรสสัมผัสที่แฝดผู้น้องมอบให้ จนปล่อยกายปล่อยใจจนเกือบจะสูญเสียพรหมจรรย์ความบริสุทธิ์ให้กับ

ผู้ชายผิดคนไปแล้ว ก็ทำให้คุณหมิวกล้าแกร่งขึ้น ที่จะยืดอกยอมรับความจริง ด้วยคิดว่าสาเหตุที่ทุกอย่างผิดพลาดไป

แบบนั้น ผู้ที่รับผิดชอบชีวิตของเธอและหวานนั้นก็คือสองฝาแฝดนั้นต่างหาก มันหาใช่ความผิดของเธอกับหวานสาว

ชนบทเลย

"ในเมื่อทุกคนก็ทราบกันหมดแล้วใช่มั๊ยคะว่า...การสลับตัวของคุณพี่กับคุณชัดชายนั้น ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา...

แล้วคราวนี้จะทำอย่างไรต่อไปคะ...คุณพี่ว่าไงคะ..."

คุณหมิวพูดไปเรื่อยๆ แล้ววกกลับมาถามความคิดเห็นของคุ่หมั้นหนุ่ม ทำให้เขาถึงกับสะดุ้ง ด้วยยังไม่สามารถหาคำตอบ

หาวิธีการที่จะจัดการเรื่องสลับผิดฝาผิดตัวครั้งนี้ได้ จึงได้แต่นิ่งเงี่ยบ

"แล้วคุณชัดล่ะค่ะ....จะจัดการอย่างไร ในเมื่อพี่หวานก็มีความสัมพันธ์กับคุณพี่ฉัตรไปแล้ว ส่วนคุณชัดก็ล่วงเกินหมิว

ไปแล้วเช่นกัน..."

เสียงคุณหมิวเย็นเฉียบ จนชัดชายสะดุ้งเมื่อถูกร้องถามว่าจะจัดการเช่นไร ท่าทางหาได้ต่างกับผู้เป็นพี่ฝาแฝดแม้แต่

น้อย เหตุการณ์ไม่คาดฝัน เรื่องราวที่ไม่ได้เตรียมตั้งรับแบบนี้ ถึงกับทำให้ชัดชายพูดไม่ออกได้แต่นั่งนิ่งเงียบไปอีกคน

"หวานขอโทษคุณหมิวค่ะ..คุณพี่ไม่ได้ผิดหรอกค่ะ หวานผิดเองที่รู้อยู่แล้วว่าคุณพี่ไม่ใช่สามี แต่หวานห้ามใจตนเองไม่

ได้...จึงเป็นผู้ก่อเรื่องขึ้นมา.." หวานกลับเป็นผุ้ที่สารภาพความจริงอีกข้อหนึ่งออกมา หลังจากที่สูดลมหายใจเข้าปอด

เต็มๆ จนกล้าพอที่จะพูด

"พี่ผิดเองครับน้องหมิวที่หักห้ามใจไม่ได้ รุ้ทั้งรู้ว่าหวานเป็นน้องสะใภ้ แต่พี่ก็ปล่อยใจให้กับหวานจนเกิดเรื่องนี้ขึ้นมา"

ฉัตรชัยสารภาพเสียงอ่อยๆ

"พี่ขอโทษนายนะชัด...ที่พี่ล่วงเกินเมียของนาย..." ประโยคสุดท้ายฉัตรชัยหันไปขอโทษน้องชายฝาแฝด

"ไม่เป็นไรพี่ฉัตร...ผมก็ผิดเช่นกันที่ฉวยโอกาสหลอกลวงล่วงเกินคุ่หมั้นพี่ อีกทั้งเงินของพี่ผมก็ถลุงไปหลายแสนแล้ว

ผมผิดเองตั้งแต่บีบให้พี่ยอมสลับตัว...ยอมให้พี่ทิ้งทุกอย่างมาเพื่อให้ผมได้อยุ่กับแม่..." น้ำเสียงของชัดชายที่สารภาพ

ออกมา อย่างผุ้รุ้สำนึกผิดอย่างแท้จริง

"ดีค่ะ...เมื่อทุกคนล้วนแต่รุ้ตัวว่าได้ทำผิดไปแล้ว ซึ่งก็คงแก้ไขกลับคืนไปดั่งเดิมอีกไม่ได้แล้วเช่นกัน...ที่หมิวถามว่าแล้ว

พวกเราจะทำอย่างไรค่อไป คงไม่มีใครตอบได้ แม้แต่ตัวหมิวเองก็ตอบไม่ได้เช่นกัน..หมิวรักคุณพี่ แต่หมิวก็พลาดถูกล่วง

เกินซึ่งคุณชัดต้องเป็นคนรับผิดชอบ...หมิวไม่ได้โกรธพี่หวานที่แอบมาชิงคนรักของหมิว เพราะหมิวเข้าใจหัวอกลูกผู้หญิง

เหมือนกันดีว่า สาวคนไหนลองได้อยู่ใกล้ชิดคุณพี่แบบนี้ ก็อดเผลอใจรักคุณพี่ของหมิวไม่ได้อยู่แล้วละค่ะ..."

ท้ายคำพูดคุณหมิวหัวเราะเบาๆ ด้วยเสียงอันไพเราะน่ารัก ทำให้บรรยากาศที่ดูตึงเครียดเริ่มบรรเทาเบาบางลง ยิ่งเมื่อ

หวานยิ้มเอียงอายที่โดนคุณหมิวจับได้ว่า เธอนั้นหลงรักคุ่หมั้นของคุณหมิวเพียงแค่ใกล้ชิดกับเขาได้สองสามวันเท่านั้น