ชัดชายก็เข้าใจในสถานการณ์ พร้อมเห็นใจเมียว่าตลอดเวลาที่เขาฉุดคร่าพาเธอมาทำเมียนั้น หาใช่เพราะเกิดจากความ

รัก สำหรับเขามันเป็นเพียงความใคร่ ความคึกคะนองตามประสาวัยรุ่น ที่เห็นสาวสวยมีตำแหน่งเป็นถึงเทพีสงกรานต์

ย่อมอยากได้มาทำเมีย ย่อมหลงไหลความสวยงามของเธอ แม้ใจเธอจะไม่ยินยอมพร้อมรัก แต่หวานก็อยู่กับเขาซื่อสัตย์

ต่อเขา ทำหน้าที่เมียไม่เคยขาดตกบกพร่อง ฉนั้นเมื่อได้มาใกล้ชิดกับพี่ชายของตนที่แสนสุภาพ ย่อมต้องเผลอใจไป

บ้างเป็นเรื่องปรกติ ขนาดเขายังเผลอตัวเผลอใจอยากได้ผู้หญิงอื่นๆมาทำเมียอยู่ตลอดเวลา

"พี่ว่าวันนี้เราคงสรุปอะไรไม่ได้หรอกครับ...คงต้องใช้เวลาอีกสักระยะหนึ่ง...สำหรับนายชัด..นายยังต้องอยู่ในคราบของ

พี่ไปก่อน เพื่อจัดการเรื่องของแอนนี่กับพ่อของเธอให้เรียบร้อย แล้วหลังจากนั้นเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอีกครั้ง โอเคมั๊ย..."

"งั้นพี่อยุ่กับเมียผม...ผมก็ต้องอยุ่กับคู่หมั้นพี่ไปก่อนสิครับ..." ชัดชายพูดยิ้มกริ่มตาวาวๆจ้องใบหน้าสวยมีสเน่ห์ของคุณ

หมิวด้วยความหมายที่ลึกล้ำ

"เห้ยไม่ได้สิ...นายทำแบบนั้นน้องหมิวจะอันตราย..อย่าลืมนะว่าตอนนี้นายจดทะเบียนกับแอนนี่ไปแล้ว...นายต้องถอน

หมั้นกับคุณหมิวไปก่อน...ไม่งั้นเมียนายกับพ่อตานายเล่นงานคุณหมิวแน่..."

แม้จะดูเหมือนฉัตรชัยเห็นแก่ตัว เมียน้องชายจะเอา แต่คุ่หมั้นตนกลับไม่ยอมให้น้อง แต่คำพูดของเขาก็มีความสำคัญ

มีเหตุผลจนชัดชายยอมรับ ไม่คิดว่าจะเป็นการเสียเปรียบพี่ฝาแฝด

"แล้วเรื่องสองคนพ่อลูกผมจะรับมือยังไงดีครับพี่ฉัตร..."

ตลอดเวลาที่ฉัตรชัยกับชัดชายคุยกัน หวานต่างหันมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที ด้วยเธอไม่ทราบเรื่องราวมาก่อน รุ้เพียงว่า

บัดนี้สามีเธอมีเมียใหม่อีกคนแล้วเท่านั้น แต่เธอกลับยินดีที่ได้ยินเช่นนั้น เพราะเธอจะได้ไม่รุ้สึกผิดมากไปกว่าเดิมที่

มารักพี่ชายของเขา

"อันดับแรกพี่ว่านายต้องทำเป็นไม่รุ้เรื่องราว ปล่อยให้พวกนั้นตายใจไปก่อน รอจนมันเปิดเผยตัวออกมาว่าที่มันทำแบบ

นั้นเพราะต้องการอะไรจากพี่หรือบริษัทของพี่กันแน่...ตลอดเวลาเราจะนัดเจอกันอาทิตย์ละครั้งอย่างลับๆ หรือถ้ามี

เรื่องเร่งด่วนก็โทรมาหาพี่...พี่พอมีคนหนุนหลังอยู่เช่นกัน ไม่ปล่อยให้นายรับมือคนเดียวหรอก วางใจได้.." ฉัตรชัยกล่าว

กับน้องชายฝาแฝดอย่างยืดยาว แล้วยืนยันหนักแน่นว่าตนเองก็มีผู้ใหญ่คอยหนุนหลังให้ความช่วยเหลือเช่นกัน

"คุณพ่อของหมิวก็รุ้จักผุ้ใหญ่หลายท่านเหมือนกันค่ะ...คุณชัดไม่ต้องเกรงใจนะคะถ้าอยากได้ความช่วยเหลือ.."

คุณหมิวตอบให้กำลังงใจชัดชายพร้อมองหน้าเขาด้วยความรุ้สึกเป็นห่วงอย่างไรก็บอกกับใจตนเองไม่ถูก เพราะรุ้สึก

สังหรณ์ใจว่าเขากำลังขึ้นขี่หลังเสืออยุ่

"ขอบคุณครับน้องหมิว..."

ชัดชายตีหน้าตายเรียกคุณหมิวว่าน้องหมิวตามแบบพี่ชายฝาแฝดไปด้วยเช่นกัน พร้อมส่งยิ้มกับยักคิ้วให้กับเธอต่อหน้า

พี่ชายซึ่งเป็นคู่หมั้น จนฉัตรชัยต้องกระแอมเสียงดังเพื่อทำลายจังหวะ

"สรุปเอาตามนี้ไปก่อน นายชัด..นายต้องกลับไปหาแอนนี่แล้วละ เดี๋ยวเธอจะสงสัยว่านายหายตัวไปไหน...ถ้าโดนถาม

ก็บอกว่ามาเยี่ยมแม่แล้วกัน..."

"อะไรกันครับพี่ชาย...จะรีบไล่ผมไปไหน ขอผมจู๋จี๋กับเมียผมก่อนไม่ได้หรอครับ..."

ชัดชายพูดกรุ้มกริ่ม เดินตรงเข้ามาหาหวานที่กำลังเผลอตัว ดึงร่างเพรียวบางในชุดกระโจมอกด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวเพียง

ตัวเดียวเข้ามากอดแล้วกดหน้าลงหอมแก้มแดงปลั่งของหวานดังฟอด...เมื่อหวานร้องว๊ายๆด้วยความตกใจ แล้วพยายาม

ดิ้นหนี แต่ดิ้นแรงมากนักก็กลัวผ้าจะหลุด ชัดชายเลยได้โอกาศแกล้งระดมจูบแก้มจูบหน้าไม่เลือกที่ จนหน้าสวยหวาน

ของเมียแดงกล่ำด้วยความเขิลอาย ส่งสายตาอ้อนวอนมาหาฉัตรชัยเพื่อขอความช่วยเหลือ

ฉัตรชัยมองสบตาของหวานแล้วรู้สึกอึดอัดใจที่เห็นการกระทำของน้องชายฝาแฝดกับหวาน มันหาใช่ทำเพราะความรัก

แต่ชัดชายทำเหมือนต้องการรังแกกลั่นแกล้งหวานเสียมากกว่า จนทนไม่ไหวขยับตัวจะเข้าไปดึงหวานออกมาจากอ้อม

กอดของชัดชาย แต่คุณหมิวรีบคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น พร้อมกระซิบเบาๆ ห้ามไม่ให้ฉัตรชัยเข้าไปช่วยเหลือหวาน

จากนั้นคุณหมิวก็ก้าวขยับสาวเท้าเข้าไปดึงข้อมือของหวานออกมาจากอ้อมกอดของชัดชาย แล้วขมึงตาดุใส่

"หมิวว่าคุณชัดกลับไปหาแอนนี่ดีกว่าค่ะ...ดึกมากแล้วเดี๋ยวทางโน้นจะระแวงสงสัย..."

เมื่อมีร่างคุณหมิวมากั้นกลางระหว่าตัวชัดชายกับหวาน พร้อมทำตาดุใส่ เสียงของคุ่หมั้นพี่ชายที่เคยหวานไพเราะ ก็

กลับกลายเป็นแข้งกร้าวดูเอาจริง จนชัดชายไม่อยากเสี่ยงที่จะทำให้เธอผิดใจ เพราะในส่วนลึกของชัดชายแล้ว เขา

ยังอาลัยอาวรณ์ ยังต้องการคุณหมิวอยู่เช่นเดิม เมื่อเธอต้องการให้เขาทำแบบนั้น ให้กลับไปหาแอนนี่ ชัดชายก็ยอม

ทำตามอย่างว่าง่าย รีบผลุนผลันออกไปจากห้องทันที

"ขอบคุณจ๊ะ..คุณหมิว..."

หวานก้มหน้าขอบคุณหญิงสาวเบื้องหน้า พร้อมผละเดินเลี่ยงออกไปเก็บตัวอยู่ภายในห้องน้ำ ในความรุ้สึกของหวานนั้น

เธอไม่กล้าสู้หน้าของคุณหมิว เพราะรุ้สึกตัวว่าเป็นเหมือนแมวขโมย ที่แอบฉกชิงคู่รักของคุณหมิวมา จนเวลาผ่านไปอีก

ครู่ใหญ่ เสียงภายนอกเงียบกริบ จนหวานคิดว่าทั้งฉัตรชัยและคุณหมิวคงจะออกไปจากห้องกันหมดแล้ว เธอถึงค่อยๆโผล่

หน้าออกมา แต่กลับยังเจอทั้งสองคนนั่งคุยกันอยู่บนเตียงไม่ได้ไปไหน แต่เสียงที่พูดคุยนั้นค่อนข้างเบามากจนหวานไม่

สามารถได้ยิน ในขณะที่ตนเองหลบอยู่ในห้องน้ำ

"มานี่สิหวาน..."

ฉัตรชัยหันหน้ามามองเมื่อหวานเปิดประตูห้องน้ำออกมา จากนั้นเขาก็รีบเรียกให้เธอเข้าไปหา หวานเดินเข้าไปหาอย่าง

หวาดหวั่น ไม่รุ้จุดประสงค์ของเขาเลยว่าเรียกเธอเข้าไปหาเพื่ออะไร แต่เธอก็เดินไปจนยืนชิดติดเตียงนอนใหญ่ของ

ทางโรงแรม

"มีเรื่องอะไรจ๊ะพี่...."

หวานพูดเสียงเบาจนเหมือนเสียงกระซิบ สองมือจับประสานกันแน่นจนเหงื่อซึมออกมาด้วยความหวาดหวั่น ใจเต้นโครม

คราม ยังคงไม่กล้าสบตามองกับคุณหมิวตรงๆ

"พี่หวานคะ....คุณพี่เล่าเรื่องของพี่หวานให้หมิวฟังหมดแล้ว...หมิวเข้าใจค่ะ..รุ้สึกเห้นใจพี่หวานมาก...หมิวไม่รังเกียจเลย

ค่ะ ที่จะมีพี่หวานมาเป็นพี่สาวอีกคน..เรื่องของคุณพี่กับพี่หวาน ก็เป็นไปตามที่คุณพี่เคยบอกกับพี่หวานนะคะ..หมิวยินดี

ด้วยค่ะ..."

เสียงคุณหมิวกลับมาหวานไพเราะอีกครั้ง สุ่มเสียงที่เธอพูดกับหวานนั้นบ่งบอกให้หวานรู้ว่าเธอพูดออกมาจากใจจริง หา

ได้เสแสร้งแกล้งพูดแม้แต่อย่างใด

"เอ่อ...คุณหมิวคะ...พี่ไม่เข้าใจค่ะ..."

หวานตอบเสียงสั่นหน้าแดงกล่ำด้วยความรุ้สึกเขินอาย แต่พอคุณหมิวได้ยินเช่นนั้น กลับหัวเราะเล็กๆ เบาๆ พร้อมลุกขึ้น

เดินมาจับมือสองข้างของหวานจูงเข้ามานั่งด้วยกันบนเตียง

"หมิวอนุญาติให้คุณพี่...รับพี่หวานเป็นภรรยาอีกคนไงคะ..."

"ไม่ได้ค่ะ....คุณหมิวกับคุณพี่จะทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ....หวานไม่ได้ต้องการแบบนั้นค่ะ...แค่.. เอ่อ...คูณพี่เมตตาหวาน

บ้างก็เพียงพอแล้วค่ะ...ไม่ต้องถึงขนาดรับหวานเป็นเมียอีกคน....เพราะผู้ใหญ่ทั้งของคุณพี่กับคุณหมิว คงไม่เห็นด้วย

อย่างแน่นอนค่ะ.."

หวานตอบออกมาจากความรุ้สึกอย่างจริงใจของตนเอง ว่าเธอต้องการให้ฉัตรชัยเมตตาต่อเธอบ้างเท่านั้นพอ อย่าได้ถึง

ขนาดยกย่องให้เธอเป็นเมียของเขาอีกคนเลย เพราะเกรงว่าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายคงจะไม่ยินยอมเห็นด้วยอย่างแน่นอน

"เอายังไงดีคะคุณพี่...." คุณหมิวหันไปขอความคิดเห็นจากฉัตรชัย...คู่หมั้นของตนเอง

"อืมม..." ฉัตรชัยนิ่งใช้ความคิด ก่อนจะตัดสินใจ...

"ถ้าน้องหวานทำแบบนี้แล้วสบายใจ......มากกว่าที่พี่กับคุณหมิวตกลงกันไว้...ก็ตามใจน้องหวานครับ...." ฉัตรชัยพูดช้าๆ...

"แต่ว่าพอเรื่องทุกอย่างจบลง พี่ขอให้น้องหวานมาอยู่กับคุณแม่พี่ที่กรุงเทพนะครับ....ไม่ต้องกลับไปอยู่ที่ชัยนาทแล้ว...."

"ก็ได้จ๊ะ...หวานเอาลูกมาอยู่ด้วยได้มั๊ยคะ...."

"แน่นอนสิครับ....พี่จะส่งเสียเลี้ยงดูหลานเอง...จะให้เธอเรียนตามที่เธอใฝ่ฝัน...เห็นว่าอยากเรียนทางด้านออกแบบเสื้อ

ผ้าใช่มั๊ยครับ...."

"จ๊ะ...ขอบพระคุณพี่มากนะจ๊ะ...ขอบคุณ คุณหมิวด้วย...ที่ไม่รังเกียจ โกรธเคืองหวาน..."

หวานตอบโต้เสียงเบาๆ พร้อมยกมือไหว้ฉัตรชัยและคุ๋หมั้น แต่คุณหมิวรีบห้ามไว้ บอกว่าเธอเป็นน้องสาว พี่หวานไม่

สมควรต้องมาไหว้ จากนั้นสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะยุ่งเหยิง ก็กลับเข้าสู่สภาวะปรกติได้อย่างไม่น่าเชื่อ