ปัง!

เจมส์ สแตรนเดน วิ่งออกมาพร้อมรอยยิ้มทันทีที่ฉันเคาะประตู มือยังจับลูกบิดแน่น

“เลียม! แล้วก็ผู้ช่วยของเลียม”

“ผู้ช่วย?”

“โอ้ มีผู้ช่วยน่ารักแบบนี้ แสดงว่านายคงซุ่มซ่ามพอดูเลยล่ะ เอาเถอะ มิสผู้ช่วย ขอบคุณที่อุตส่าห์เดินทางมาไกลนะ”

ให้ตายสิ เหตุการณ์ “มิสซิสมัวร์” อีกแล้ว

ฉันจับมือกับเจมส์อย่างเก้ ๆ กัง ๆ เขาต้อนรับอย่างอบอุ่น พูดอยู่พักใหญ่กว่าจะยอมปล่อยมือฉัน

ระหว่างที่เขาพาเราไปยังห้องพัก เลียมก็พูดขึ้น “ฉันขอห้องที่ติดกับห้องเธอ”

ดวงตาเจมส์เบิกกว้าง “หมายถึงห้องติดกันเลยหรือ”

เลียมตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เรามีงานต้องทำ”

ไม่มีงานอะไรเลย

เลียม มัวร์เป็นคนขยันมาก ประเภทที่ทนเห็นงานคั่งค้างไม่ได้ แม้จะมีงานแต่ง เขาก็เร่งเคลียร์งานกองโตจนหมดเมื่อวาน เพื่อให้เรามาที่นี่ได้อย่างสบายใจ

เจมส์มองเราด้วยสายตาประหลาดใจ ราวกับถามว่าฉันโอเคหรือไม่ แต่ฉันชินกับพฤติกรรมของเลียมแล้ว จึงตอบไปอย่างสงบว่า “มีคดีใหม่เข้ามานิดหน่อยค่ะ คงต้องทำงานต่อ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีทางเลือก” เจมส์กล่าว

ห้องข้าง ๆ ฉันจึงถูกจัดให้ติดกับเลียม เขาถือพวงกุญแจชี้ไปที่ประตู ภายในห้องของเลียมมีประตูอีกบาน ดูเหมือนจะเชื่อมมายังห้องของฉันได้

“ตามปกติประตูเชื่อมนี้จะล็อกไว้ แต่ผมจะฝากกุญแจไว้กับมิสผู้ช่วย เผื่อจำเป็นต้องใช้ทำงาน”

เขายื่นกุญแจเก่าให้ฉัน มันเสียบเข้ากับแม่กุญแจได้พอดี ดูเหมือนห้องพักรับรองทั้งหมดในคฤหาสน์นี้จะถูกดูแลอย่างพิถีพิถัน ฉันพอใจ อย่างน้อยหากเกิดเหตุฉุกเฉิน เราก็ไปหากันได้ทันที ภาพแผนผังทางหนีไฟในโรงภาพยนตร์ผุดขึ้นในหัว

กรณีไฟไหม้ วิ่งหาเลียม มัวร์

กรณีฆาตกรรม เปิดประตูหาเลียม มัวร์

เมื่อคิดออกมาได้แบบนี้แล้ว เขาแทบจะเป็นทางออกฉุกเฉินเองเลย ฉันหลุดหัวเราะเบา ๆ

“งั้นพักผ่อนก่อนนะ เย็นนี้มีงานเลี้ยงสละโสด ผมขอยืมตัวเพื่อนคนนี้สักพัก อ้อ ถ้ายังไม่ได้ทานกลางวัน มาร่วมโต๊ะด้วยกันไหม ผมอยากแนะนำคู่หมั้นให้รู้จัก”

เลียมกับฉันสบตากัน แล้วตอบพร้อมกัน

“เดี๋ยวเก็บของเสร็จจะลงไปค่ะ”

“เดี๋ยวเก็บของเสร็จจะลงไป”

＊ ＊ ＊

พรมสีแดงปูคลุมบันไดและโถงทางเดิน แดงจัดจนเหมือนเลือด

ฉันกะพริบตา ภาพซ้อนทับปรากฏตรงหน้า หญิงผิวซีดนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นโถง

ฉันขยี้ตาแล้วมองพรมอีกครั้ง มันสะอาดดี

คงเหนื่อยเกินไป ฉันคิด พลางจ้องพรมสีแดง ขณะที่ด้านหลังมีคนขยับตัววุ่นวาย เลียม มัวร์นั่นเอง

ทันทีที่เจมส์ออกไป เลียมก็หยิบขวดบางอย่าง เปิดฝาแล้วฉีดพ่นไปตามกรอบหน้าต่างและกรอบประตู จากนั้นหยิบอีกขวดมาฉีดรอบเก้าอี้อาร์มแชร์ในห้อง

“ทำอะไรคะ”

ภาพเขาฉีดอะไรบางอย่างไปทั่วเหมือนกำจัดเชื้อโรคทำให้ฉันงุนงง ทั้งที่เขาไม่ใช่คนรักความสะอาด เลียมเป็นประเภทที่เก็บบิสกิตที่ตกบนพรมสกปรกในหอพักขึ้นมากินได้อย่างไม่สะทกสะท้าน

ครั้งหนึ่งฉันเคยถามว่า “คุณบ้าหรือ ทำไมกินของแบบนั้น หิวขนาดนั้นเลยหรือ”

เขาตอบเรียบ ๆ “เก็บขึ้นมาภายในสามวินาที ไม่เป็นไรหรอก”

นั่นคือเลียม มัวร์ เขาไม่สนใจฝุ่นหรือเชื้อโรค เว้นแต่มันจะก่อให้เกิดความตาย

แต่ตอนนี้ เขากำลังตรวจทุกซอกทุกมุม แม้แต่ด้านหลังกรอบรูป

เดี๋ยวนะ

ความคิดฉันหยุดชะงัก

นี่ไม่ใช่เรื่องความสะอาด…

“คุณกำลังหาอะไรอยู่ใช่ไหม”

เลียมหยุดนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะทำต่อ คิดว่าฉันจะไม่สังเกตหรือไง

แล้วเขาพูดเสียงต่ำ “เจน ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าคุณรู้สึกผิดปกติ อย่าให้ใครเข้าห้องเด็ดขาด”

“เข้าห้องหรือ”

“ผมจัดการชั่วคราวแล้ว แต่ไม่แน่ใจ ถ้าผมไม่อยู่ อย่าให้ใครเข้ามา ถ้าใครเข้ามาโดยที่คุณไม่อนุญาต”

เขาชี้ไปที่เก้าอี้อาร์มแชร์

“อย่าลุกจากเก้าอี้ตัวนั้น”

สีหน้าเขาจริงจัง เขาแน่ใจว่าต้องมีบางอย่างหรือบางคนมาหาฉันในช่วงที่เขาไม่อยู่ มันคืออะไรเราไม่รู้ แต่ชัดเจนว่ามันทำให้เขาไม่สบายใจ จากสีหน้า เขาอยากล็อกประตูแล้วรอให้ทุกอย่างผ่านไป

“ฉันจะทำ” ฉันพูดอีกครั้ง “จะทำตามที่คุณบอก”

ในที่สุดไหล่ของเลียมก็คลายลง

“ผมจะไม่ไปนาน ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้มาห้องผม…”

“พอแล้วค่ะ ไปห้องอาหารเถอะ คุณนักสืบขี้กังวล”

เลียมยิ้มบาง ๆ เราออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังห้องอาหาร

ย้อนคิดดูแล้ว ฉันน่าจะรู้สึกบางอย่างตั้งแต่ตอนนั้น อากาศในห้องกับนอกห้องแตกต่างกัน ไม่รู้ว่าเป็นลางสังหรณ์หรือสัญชาตญาณของร่างกายที่รับรู้ภัยอันตราย แต่มันชัดเจนมาก

อากาศด้านนอกประตูที่เลียมฉีดพ่นเหนียวหนืด ชื้นและอึดอัด เหมือนความชื้นฤดูร้อน แต่แฝงความเย็น คล้ายห้องเรียนในฤดูฝนที่แอร์เป่าลมเย็นจัด

เลียมมองไปรอบโถงทางเดินเมื่อเห็นสีหน้าฉันซีดลง

“ไม่เป็นไร แค่อากาศ”

“ฉันคงเหนื่อยน่ะ”

“อาจจะเป็นอย่างนั้น”

ฉันควรสังเกตมากกว่าวิวตรงหน้า ควรดูว่าสายตาเขาหยุดตรงไหน เขาเห็นอะไร คำพูดเขาจริงหรือเพียงปลอบใจ

ไม่นานความอึดอัดนั้นก็หายไป อากาศกลับเป็นปกติ

＊ ＊ ＊

เมื่อไปถึงห้องอาหาร มีแขกคนอื่นนั่งอยู่แล้ว เจมส์ สแตรนเดนนั่งหัวโต๊ะ ข้างเขาคือหญิงสาวผมบลอนด์หน้าตางดงาม ดูอายุใกล้เคียงกัน บุคลิกอ่อนโยนสดใสทำให้ดูเหมาะสมกันอย่างยิ่ง

เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้า ฉันตอบรับก่อนนั่งลง

มีสุภาพสตรีวัยกลางคนหนึ่งคน ชายรูปร่างผอมหนึ่งคน ชายร่างอวบอารมณ์ดีหนึ่งคน และชายท่าทางคล้ายทหารอีกหนึ่งคน ทุกคนดูอายุใกล้เคียงกัน ยกเว้นหญิงวัยกลางคน

ชายร่างอวบร้องเสียงดัง “โอ้! คุณคือมัวร์ใช่ไหม เลียม มัวร์!”

“อืม”

เลียมทำหน้าลำบากใจอีกครั้ง คนอื่นอาจเห็นแค่สีหน้าเฉยชา แต่ฉันรู้ดี นั่นคือสีหน้ากำลังพยายามนึกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ฉันกลั้นหัวเราะขณะเขาพูดต่อ

“ผมฟิลิป จากภาคภูมิศาสตร์ จำไม่ได้ก็ไม่แปลก เราอยู่กันคนละคณะ”

แต่คุณรู้จักเขาได้อย่างไร เลียมกับฉันคิดพร้อมกัน

“นึกว่าผมลืมเพื่อนเก่าเสียแล้ว หน้าคุ้นเคยน้อยจริง ๆ”

เลียมพูดอย่างสุภาพอย่างน่าประหลาด

“ภาคภูมิศาสตร์หรือ”

ฟิลิปตอบอย่างกระตือรือร้น “คุณดังมากในมหาวิทยาลัย เลียม มัวร์จากคณะกฎหมาย ทุกคนต่างก็รู้จัก นักศึกษาต่างคณะยังแห่มาดูหน้าคุณเลย”

จริงหรือ ฉันส่งสายตาถาม เลียมเม้มปากแน่นปฏิเสธ แต่ฉันรู้ นี่เป็นเรื่องที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

ระหว่างที่ฟิลิปเล่าเรื่องสมัยเรียน อาหารเริ่มทยอยเสิร์ฟ สลัดราดน้ำสลัดรสเปรี้ยวพร้อมปลาแซลมอนหั่นละเอียด ปลากระบอกย่างราดน้ำมะนาว จัดจานอย่างงดงาม

เจมส์หันไปพูดกับเลียม “มาทันเวลาพอดี ช้ากว่านี้อีกหน่อยก็คงพลาดของว่างฝีมือเชฟ”

เลียมคลี่ผ้าเช็ดปากวางบนตักแล้วตอบเรียบลื่น

“โชคดีจริง ๆ”

ฉันกำลังจะตักสลัดปลาแซลมอนเข้าปาก...

ปัง!

มีบางอย่างตกลงนอกหน้าต่าง