แสงตะวันอ่อนสาดต้องใบหน้างามสะอาดของหลู่เซิง ทำให้รอยยิ้มของนางแลดูอ่อนโยนละมุน ทว่าหากมองลึกลงไป จะพบว่ารอยยิ้มนั้น หาได้แตะต้องดวงตาไม่

หหลินเจียงรู้สึกคุ้นเคยกับบรรยากาศเช่นนี้ยิ่งนัก ทั้งท่วงท่า ทั้งกลิ่นอาย ล้วนเหมือนกับ “สตรีผู้กล้า” ที่เขาเคยพบไม่มีผิด เขามั่นใจว่าไม่ตาฝาด เพียงแต่นางคงไม่อยากยอมรับเพราะมีเหตุจำเป็นบางประการ

“เจ้า…เจ้าให้ข้ากล่าวคำขอโทษรึ?” หลังนิ่งไปครู่หนึ่ง ฮุ่ยเอ๋อร์ก็โพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงแหลมสูง

หลินเจียงขมวดคิ้ว มองสาวใช้ด้วยสายตาไม่พอใจ

หลู่เซิงตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “เจ้าโกหกหน้าตาเฉย เหตุใดข้าจะบังคับเจ้าให้กล่าวคำขอโทษไม่ได้เล่า”

นางเก็บปิ่นดอกไม้สีแดงทั้งสองชิ้นเข้ามือ แล้วจ้องฮุ่ยเอ๋อร์ด้วยสายตาเย็นเฉียบ “ตั้งแต่ต้นจนจบข้ายืนอยู่กับที่ เจ้าต่างหากเป็นผู้ชนข้า แถมทำให้น้องสาวข้าเจ็บตัว ข้าไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับเจ้า แต่เจ้ายังบิดเบือนความจริง เจ้าเห็นตนเป็นฮ่องเต้หรืออย่างไร”

“เจ้า…”

หลู่เซิงหัวเราะเยาะ “ว่าอย่างไรเล่า หรือเจ้าคิดว่าผู้คนทั่วหล้า ‘ตาบอด’ พอ ๆ กับเจ้า”

คำพูดของนางทำเอาฮุ่ยเอ๋อร์หน้าแดงซ่านจนแทบไม่อาจทนได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความอับอาย ก่อนจะหันไปมองซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ด้วยแววร้องขอความช่วยเหลือ

“คุณหนูเจ้าคะ…นางดูหมิ่นบ่าว!”

ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์เหลือบมองหลินเจียงก่อนแววตาจะวูบไหวไปครู่หนึ่ง แล้วนางก็ยกยิ้มอ่อน เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพผิดคาด

“คุณหนูผู้นี้ ข้าดูแลบ่าวไม่ทั่วถึงเอง ข้าต้องขออภัยที่ทำให้ท่านขุ่นเคือง”

ว่าจบ นางก็แกะถุงเงินที่ผูกอยู่ที่เอว แล้วยื่นให้อย่างนอบน้อม “ขอรับไว้เป็นน้ำใจเล็กน้อยเถิดเจ้าค่ะ”

“คุณหนู!” ฮุ่ยเอ๋อร์ตกใจจนร้องเสียงหลง

ปกตินายของนางมักเข้าข้างนางไม่ว่าถูกหรือผิด เหตุใดวันนี้กลับข้างเช่นนี้?

ทว่าซ่างกวนหลิงเอ๋อร์กลับหันไปดุเสียงเย็น “เงียบเสีย! รีบกล่าวคำขอโทษคุณหนูผู้นี้เดี๋ยวนี้!”

ฮุ่ยเอ๋อร์กัดฟันแน่น จำใจค้อมศีรษะกล่าวคำขอโทษออกมาด้วยความไม่เต็มใจแม้แต่น้อย

หลู่เซิงรับถุงเงินจากซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ ไม่เหลือบแลสาวใช้แม้แต่นิด ก่อนจะพาเด็กทั้งสองที่ตื่นตกใจอย่างยิ่งเดินจากไป

เมื่อหลู่เซิงลับตาไป ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์จึงหันมาถามด้วยความฉงน “คุณชายหลิน ท่านรู้จักสตรีผู้นั้นหรือ”

หลินเจียงยกยิ้มบาง พูดอย่างหนักแน่น “นางคือนายเหนือหัวของข้าในอนาคต”

ครั้งนั้นเขากลับไปยังจวนหลินเจียง ทว่าไม่พบสตรีผู้กล้า พำนักอยู่ได้ครู่หนึ่งเขาก็กลับตำบลหวงหยาง วันนี้ซ่างกวนเย่ติดธุระ จึงให้ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ออกมาเดินเล่นเป็นเพื่อนเขา

ไม่นึกเลยว่าเพียงมองจากไกล ๆ จะเห็นผู้หญิงที่คล้ายสตรีในวันนั้น แถมยังกำลังโต้เถียงกับบ่าวของซ่างกวนหลิงเอ๋อร์เสียด้วย

ทว่าสำหรับซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ นางกลับรู้สึกขัดใจ สตรีเมื่อครู่แต่งกายธรรมดา ดูก็รู้ว่าเป็นเพียงชาวบ้าน เหตุใดหลินเจียงจึงกล่าวว่านางคือ “นายเหนือหัวในอนาคต” ของเขาได้?

“ข้ายังมีธุระต้องไป” หลินเจียงเอ่ยเพียงเท่านั้น ก่อนผละเดินเข้าไปในหมู่ชน

เพื่อปลอบประโลมเด็กทั้งสอง หลู่เซิงพาพวกเขาไปยังร้านขนม ตั้งใจจะซื้อของหวานให้คลายความตกใจ

เมื่อเปิดถุงเงินที่ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์มอบให้ นางนึกว่าจะมีสักหลายสิบตำลึง แต่เมื่อชั่งน้ำหนักแล้วกลับพบว่าภายในมีเพียงสามตำลึงเท่านั้น

หลู่เซิงทำปากยื่นน้อย ๆ ด้วยความผิดหวัง สุดท้ายนางก็นำเงินสามตำลึงนั้นไปซื้อขนมทั้งหมด

เจ้าของร้านขนมยิ้มกว้าง จัดขนมให้อย่างเอิกเกริก จนถึงขั้นช่วยหิ้วไปส่งที่รถม้าให้นางด้วยตนเอง