หลิวชุน ผู้มีหนึ่งร่างสองดวงวิญญาณ ชุน 1 ผู้มีดวงวิญญาณแห่งความเป็นนักปราชญ์ ชุน 2 ผู้มีดวงวิญญาณแห่งความเป็นนักบู๊ พวกเขาทั้ง 2 ต่างร่วมกันสร้างตระกูลหลิวให้ยิ่งใหญ่ ก่อนที่จะก้าวขึ้นเป็น เทพเซียน
หลิวชุน ผู้มีหนึ่งร่างสองดวงวิญญาณ ชุน 1 ผู้มีดวงวิญญาณแห่งความเป็นนักปราชญ์ ชุน 2 ผู้มีดวงวิญญาณแห่งความเป็นนักบู๊ พวกเขาทั้ง 2 ต่างร่วมกันสร้างตระกูลหลิวให้ยิ่งใหญ่ ก่อนที่จะก้าวขึ้นเป็น เทพเซียน
แล้วการรบจากอาวุธยิงระยะไกลก็เริ่มต้นขึ้น
ฐานยิงหน้าไม้ยักษ์จำนวน 3 ฐาน ของกองพลทหาร ได้ทำการยิงศรระเบิดพลังปราณ ตอบโต้กลับไปยังฐานยิงหน้าไม้ยักษ์ของหุบเขาเถื่อน
โดยคำสั่งของท่านขุนพลอี้ ตามแนวทางที่ชุน 1 วางเอาไว้ คือ
ยุทโธปกรณ์ของพวกหุบเขาเถื่อนมีเท่าไร ทางกองพลทหาร ต้องมีมากกว่าพวกมัน 3 เท่า
มันยิงศรระเบิดพลังปราณมา 1 ศร เราก็ต้องยิงศรระเบิดพลังปราณกลับไป 3 ศร
ในการยิงศรระเบิดชุดแรกนี้ ยังมิมีฝ่ายใดเพลี้ยงพล้ำเสียหาย หรือบาดเจ็บล้มตาย
เพราะฐานยิงแต่ละฝ่าย เพิ่งจะทำการยิงศรโจมตีอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก จึงมีโอกาศพลาดเป้าหมายสูง ต้องมีการปรับมุมองศาการยิงกันใหม่ ในศรนัดต่อๆไป
แล้วเสียงระเบิด ทั้ง 5 ครั้งก็เงียบลง ไม่มีเสียงระเบิดตามมาอีก
"ท่านขุนพลอี้ขอรับ ข้าคาดว่าในพวกหุบเขาเถื่อน มันต้องมีคนที่มีความรู้ในทางการทหาร อาจจะเคยเป็นทหาร หรือยังเป็นทหารอยู่ด้วยขอรับ"
"พวกมันมิได้สุ่มยิงศรระเบิดพลังปราณแบบปูพรม เพื่อสกัดทหารหน่วยสรรพาวุธ แต่พวกมันยิงไปยังจุดที่ พลสรรพาวุธของเรา ทำการทำลายกับดักระเบิดพลังปราณ จนเกิดเสียงระเบิดดังขึ้น"
"อันเป็นการเปิดเผยตำแหน่งของพลสรรพาวุธของพวกเรา ที่ลอบเข้าไปทำลายกับดักระเบิดพลังปราณ"
"ส่วนการวางตำแหน่งฐานปืนใหญ่พลังปราณจำนวน 8 ฐานของพวกมันทั้ง 2 ฝั่งของหุบเขานั้น พวกมันก็วางตำแหน่งไว้ บนชัยภูมิที่ได้เปรียบเป็นอย่างมาก"
"เป็นอุปสรรคอย่างยิ่ง หากพวกเราจะใช้กำลังพลบุกขึ้นไปขอรับ"
"ตลอดจนแนวระหว่างฐานปืนใหญ่ทั้ง 8 ฐานนั้น พวกมันก็เสริมแนวด้วยฐานหน้าไม้ยักษ์อีก 22 ฐาน"
"เรียกได้ว่า พวกมันมีกำแพงเมืองธรรมชาติ ที่ติดตั้งฐานปืนใหญ่พลังปราณ และฐานยิงหน้าไม้ยักษ์ เอาไว้บนกำแพงถึง 2 ฝั่ง และสามารถยิงไปได้ทั้ง 4 ทิศขอรับ"
"ข้าเห็นด้วยกับท่านว่าที่นักกลยุทธ์หลิว พวกมันรอให้พลสรรพาวุธของเราเปิดเผยตำแหน่ง จากเสียงระเบิด ของกับดักระเบิดพลังปราณที่ถูกทำลายไป แล้วจึงค่อยโจมตี"
"มันต้องมีคนคอยสั่งการ ที่มีประสบการณ์ในการรบอยู่ด้วย ดังที่ท่านว่าที่นักกลยุทธ์หลิวกล่าว"
อนึ่งการทำลายกับดักพลังปราณโดยการที่ทำให้เกิดการระเบิดขึ้นนั้น เป็นการทำลายที่ตรงไปตรงมาและรวดเร็วที่สุดแล้ว
เพราะหากจะต้องกู้กับดักระเบิดพลังปราณ โดยมิให้เกิดการระเบิดขึ้นนั้น พลสรรพาวุธต้องใช้เวลานานถึงครึ่งวัน ต่อการกู้กับดักระเบิด 1 ลูกเลยทีเดียว ซึ่งในการรบประจันหน้ากันนี้ จะเป็นการเสียเวลาเป็นอย่างมาก
ตู๊มๆๆๆๆ..!!!! ตู๊มๆๆๆๆ..!!!! แล้วเสียงระเบิดทั้งจากการทำลายกับดักพลังปราณ และจากการยิงศรระเบิด เริ่มดังขึ้นมาเรื่อยๆ ในหลายๆจุด ทั้ง 3 ทิศ
"พลสื่อสาร ให้ทหารหน่วยพลรบพิเศษทั้ง 10 หน่วย รายงานสถานการณ์เข้ามาโดยเร็ว"
ชุน 1 ออกคำสั่งกับพลทหารสื่อสาร ที่มีกันอยู่ถึง 10 นายภายในกระโจมบัญชาการหลังนี้ รวมถึงเฉินเป่าด้วย
--ทหารหน่วยพลรบพิเศษทุกหน่วย รายงานสถานะการณ์เข้ามาศูนย์บัญชาการโดยเร็ว-- พลทหารสื่อสารส่งข้อความเสียงออกไป
--รายงานจากทหารหน่วยพลรบพิเศษที่ 1 เราเเทรกซึมขึ้นมาใกล้ถึงยอดของแนวเทือกเขาฝั่งตะวันออกแล้ว จากลักษณะพื้นที่ คาดว่าในอีกประมาณ 1 ยาม--
( 1 ยาม = 1 ชั่วโมง )
--หน่วยที่ 1 จะสามารถข้ามแนวยอดของเทือกเขา แล้วปีนลงไปโจมตีโรงเครื่องกลไกทดน้ำดับไฟ ที่อยู่อีกฝั่งได้ขอรับ--
หน่วยพลรบพิเศษหน่วยอื่นๆ ก็รายงานเข้ามาในลักษณะที่คล้ายๆกัน
--รีบทำลายโรงเครื่องกลไกดับไฟ แล้วจึงไปหาแหล่งที่อยู่ของตัวประกัน--
--แต่ยังมิต้องเข้าไปช่วยเหลือตัวประกัน ให้คอยซ่อนตัว และเฝ้าเอาไว้ เมื่อท่านขุนพลนำกำลังพลรบของเรา บุกเข้าสู่ใจกลางของหุบเขาเถื่อน--
--เวลานั้นจึงเริ่มเข้าโจมตี เพื่อช่วยตัวประกันได้--
ชุน 1 สั่งการไปยังทหารหน่วยพลรบพิเศษทั้ง 10 หน่วย
ชุน 1 เข้าใจดีว่าถึงจะช่วยตัวประกันในตอนนี้ ก็ไร้ค่าไร้ประโยชน์ เพราะถึงจะช่วยมาได้ ก็ออกจากหุบเขาไม่ได้ ทั้งตัวประกันและทหารหน่วยพลรบพิเศษ ก็จะตกอยู่ในวงล้อมใจกลางดินแดนของศัตรูในทันที
"พลสื่อสาร สอบถามไปทางกองพลาธิการที่ไปถมเขื่อน ว่าดำเนินการไปถึงไหนแล้ว" ชุน 1 กล่าวสั่ง
--รายงานจากกองพลาธิการ อีก 1 ยาม เขื่อนจะแล้วเสร็จสมบูรณ์ จากนั้นอีก 2 ยาม น้ำถึงจะขึ้นเต็มสันเขื่อนชั่วคราว แล้วล้นขึ้นตลิ่งในหุบเขาเถื่อนตามแผนการขอรับ--
--รับทราบ-- ชุน 1 กล่าวตอบกลับไป
"ท่านขุนพลอี้ขอรับ ในเวลาอีก 3 ยามนับจากนี้ เราจะทำการบุกโจมตีทั้ง 4 ทิศพร้อมกันขอรับ"
"ดังนั้น ภายในช่วงเวลา 2 ยามครึ่งจากนี้ เราต้องใช้ปืนใหญ่พลังปราณ และหน้าไม้ยักษ์ของเรา ยิงทำลายฐานปืนใหญ่ และฐานหน้าไม้ยักษ์ของพวกมัน ลงให้ได้ขอรับ"
หลังจากชุน 1 กล่าวเสร็จ ท่านขุนพลอี้ ก็สั่งการผ่านเครื่องกลไกสื่อสารทางการทหารว่า
--กองทหารปืนใหญ่และหน้าไม้ยักษ์ จงรับคำสั่ง ให้เปลี่ยนยุทธวิธี จากยิงเพื่อตอบโต้ เป็นยิงเพื่อโจมตี--
--ทำลายฐานยิงของพวกมันให้หมด ภายในช่วงเวลา 2 ยามครึ่งให้ได้--
--มีเท่าไร ก็ประเคนใส่พวกมันให้เต็มที่--
เมื่อสิ้นคำสังของท่านขุนพลอี้ เสียงปืนใหญ่ และหน้าไม้ยักษ์ของกองพลทหารแห่งเมืองอันชุย ก็เริ่มดังขึ้นอย่างรุนแรงและต่อเนื่อง
พร้อมทั้งตามมาด้วยเสียงระเบิดสารพัดเสียง ที่แทบจะแยกแยะไม่ออกว่า เป็นเสียงระเบิดของอาวุธชนิดใด ดังติดต่อกันอยู่ตลอดเวลา
"แจ้งไปยังหน่วยสรรพาวุธว่า เมื่อเรายิงกดดันและทำลายฐานยิงของพวกมันแล้ว"
"พวกมันจะไม่มีเวลามาสนใจทางหน่วยสรรพาวุธ ให้หน่วยสรรพาวุธทุกหน่วย เร่งทำการทำลายกับดักให้ได้มากที่สุด พร้อมทั้งวางเชื้อไฟไว้ตามจุดต่างๆ ตามแผนการที่วางไว้" ชุน 1 สั่งการไปยังพลสื่อสาร
เสียงระเบิดพลังปราณยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง
คราวนี้มิใช่ ศัตรูยิงมา 1 เรายิงกลับไป 3
แต่เป็นการยิงไปเท่าไรเท่ากัน จุดมุ่งหมายเพื่อทำลายฐานยิงของพวกหุบเขาเถื่อนลงให้ได้
แล้วเวลาก็ผ่านไป โดยส่วนใหญ่กองทหารปืนใหญ่และหน้าไม้ยักษ์ จะเป็นฝ่ายยิงทำลายฐานยิง ของพวกหุบเขาเถื่อนได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่า
เพราะทหารหน่วยปืนใหญ่และหน้าไม้ยักษ์ มีการฝึกยิงกันเป็นประจำ แม้จะยังยิงได้ไม่แม่นเท่า กองพลทหารอื่นๆ ตามแนวชายแดนที่รบจริงอยู่ตลอดเวลา แต่จำนวน 3 ต่อ 1 ก็ช่วยลดช่องว่าง เรื่องความแม่นยำลงไปได้
ส่วนพวกหุบเขาเถื่อน มิเคยได้ฝึกยิงจริง เพราะถ้าหากฝึกยิง เสียงอันดังของระเบิดพลังปราณ ก็จะทำให้หุบเขาเถื่อนแห่งนี้ ถูกค้นพบได้โดยง่าย
ตู๊มๆๆๆๆๆๆ.....!!!!!!!!
เสียงระเบิดจากการยิงปืนใหญ่ และหน้าไม้ยักษ์ ยังคงดังอย่างต่อเนื่องอยู่ตลอดเวลา
--รายงานกองบัญชาการ ขณะนี้ ฐานยิงปืนใหญ่พลังปราณของหุบเขาเถื่อน ถูกทำลายไปแล้ว 3 ฐาน ส่วนฐานยิงหน้าไม้ยักษ์ของพวกมัน ถูกทำลายไปแล้ว 8 ฐานขอรับ--
--ส่วนทางเราเสียฐานยิงหน้าไม้ยักษ์ไป 2 ฐานขอรับ--
ขุนศึกหัวหน้าของกองทหารปืนใหญ่และหน้าไม้ยักษ์ รายงานเข้ามา
ชุน 1 กับ ท่านขุนพลอี้ สบตากัน
ท่านขุนพลอี้ จึงสั่งการออกมาว่า
--ให้ทหารหน่วยสรรพาวุธ ถอนตัวออกจากพื้นที่รบในทันที จากนั้นให้ฐานยิงหน้าไม้ยักษ์ ยิงศรเพลิงเผาป่าตั้งแต่เชิงเขา ไปถึงยอดเขาโดยเร็ว--
แล้วการเผาป่าก็เริ่มขึ้น มิใช่การเผาให้ลามจากล่างขึ้นบน แต่เป็นการเผาพร้อมๆกันในหลายๆจุดทั่วทั้งพื้นที่
จากนั้นท่านขุนพลอี้ ก็ออกจากกระโจมบัญชาการ เพื่อไปจัดเตรียมกำลังพลทหาร และเรือเร็วลาดตะเวณ ที่จะใช้บุกเข้าสู่ใจกลาง ของหุบเขาเถื่อน
ส่วนชุน 1 ก็ออกมาจากกระโจมบัญชาการ
ชุน 1 ท่านอารอง และเฉินเป่า ก็ขึ้นม้า ออกเดินทางอย่างรีบเร่ง ไปยังทางทิศเหนือ บริเวณท่าเรือของหุบเขาเถื่อน
โดยมีหน่วยทหารพิทักษ์ 5 นาย และหน่วยทหารสื่อสารอีก 5 นาย ติดตามไปด้วย ซึ่งทหารพิทักษ์ยศนายกองทั้ง 5 นาย ทุกนายอยู่ในขั้นผสานลมปราณขั้นกลางทั้งสิ้น
ชุน 1 ต้องการไปขึ้นเรือรบ ของกองพลทหาร ที่โอบล้อมท่าเรือของหุบเขาเถื่อนอยู่
ชุน 2 สื่อจิตถึงชุน 1 ว่า
"เจ้าอ่อนชุน 1 ศึกนี้ข้าจะได้ลงสนามไปรบไหม"
"เจ้าบ้าชุน 2 เจ้านี่มันก็บ้าแต่จะออกเรี่ยวออกแรง ตอนนี้ข้าต้องช่วยท่านขุนพลอี้ วางแผนการรบ ไม่มีเวลาไปลุยในสนามรบหรอก"
"เฮ้อ.. น่าเบื่อ น่าเบื่อ น่าเบื่อจริงๆ"
ชุน 2 บ่นอุบ