บทที่ 8 ชวนไปงานราตรี

           “เริ่มจาก….เธอต้องมาช่วยวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้ฉัน” พูดจบเขาก็ถอยห่างออกจากฉัน ฉันที่ยืนหลับตาปี๋อยู่รู้สึกได้ว่าเขาถอยออกไปแล้วจึงค่อยๆลืมตาขึ้น (แอบเสียดายนิดๆ555) นี่เขากะจะใช้แรงงานสมองฉันเลยหรอเนี่ย แต่ใช้แรงงานสมองก็ยังดีกว่าแรงงานร่างกายล่ะนะ

          และแล้วเวลาก็ผ่านล่วงเลยไปประมาณเดือนกว่าๆ ฉันก็ถูกเขาใช้แรงงานสารพัด ทั้งคนสวน แม่ครัว แม่บ้าน หรือแม้กระทั่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเวลาเขานอน แต่งานหลักของฉันก็คือช่วยเขาวิจัยพัฒนาผลิตภัณฑ์และทำการตลาดให้เขาโดยที่ฉันก็ไม่ได้ค่าจ้างจากเขาเลยสักบาท ได้เพียงอยู่ฟรีกินฟรี555 แต่อย่างน้อยๆเขาก็ไม่เคยล่วงเกินฉันเลยล่ะนะ มันทำให้ฉันรู้สึกว่าจริงๆแล้วลึกๆเขาก็เป็นคนจิตใจดีแต่ไม่แสดงออก ถึงแม้เขาจะชอบพูดจาห้วนๆดุๆ และทำหน้าเข้มขรึมตลอดเวลา แต่เวลาที่ฉันไม่สบาย เค้าก็จะคอยดูแล หาข้าวหายาให้ฉันกินอย่างดี และเขาก็ไม่ได้ทำอะไรฉันรุนแรงนอกจากใช้แรงงาน จะว่าไปความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเค้ามันก็เหมือนความเป็นเพื่อน เป็นเจ้านายกับลูกน้อง ไม่ใช่คู่อริ อาจจะเป็นเพราะฉันที่ยอมทำตามคำสั่งเขาแต่โดยดี จึงทำให้เขายอมลดความเผด็จการลงบ้าง

          “คืนนี้ฉันมีนัด” เขาเดินถือถุงเสื้อผ้าที่คล้ายๆถุงที่ใส่พวกชุดราตรีมาแล้วยื่นให้ฉัน ฉันก็รับมาแบบงงๆ มีนัดแล้วมาบอกฉันทำไม

          “ฉันให้เวลา 2 ชั่วโมง อาบน้ำแต่งตัวใส่ชุดนี้ ทำยังไงก็ได้ให้สวยที่สุด แล้วฉันจะมารับ” จบประโยคนั้นเขาก็เดินหายออกจากบ้านไป ทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียว เท่าที่ฉันคิดและเดาเอาคือเขาน่าจะชวนฉันไปงานอะไรสักอย่างใช่มั้ย ฉันจึงเดินขึ้นมาบนห้องของตัวเองแล้วเปิดถุงที่ถือมานั้นดู ปรากฏว่ามันเป็นชุดราตรีชีฟองยาวสีชมพูอ่อนดูแล้วสวยหวานแบบเรียบหรูสุดๆ ที่แท้ก็งานราตรี ถ้าอยากให้ฉันไปด้วยก็น่าจะบอกกันดีๆไม่เห็นต้องทำท่าเข้มขรึมแบบนั้นเลย ฉันเดินเอามันไปแขวนไว้ในตู้ แล้วก็ไปอาบน้ำอย่างสบายใจ นี่เขาจะชวนฉันไปงานแบบนี้จริงๆใช่ไหม ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยไปงานอะไรแบบนี้เลย ถ้าต้องไปจริงๆฉันจะทำตัวถูกมั้ยนะ แต่ฉันก็อยากออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ฉันก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย ว่าแต่ทำไมเค้าถึงให้ฉันไปด้วย ทั้งๆที่ผู้ชายแบบเค้าน่าจะหาผู้หญิงไปควงในงานแบบนี้ไม่น่าจะยาก ฉันได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ แล้วยังจะให้ฉันแต่งตัวแต่งหน้าเองบอกว่าให้เอาให้สวยที่สุด แล้วฉันจะแต่งยังไงให้สวยที่สุดล่ะฉันไม่ใช่ช่างแต่งหน้าระดับมือโปรนะยะ

          ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วก็เดินฮัมเพลงออกมาอย่างอารมณ์ดี แต่ฉันก็ต้องตกใจกับผู้คนจำนวนมากประมาณสัก 4-5 คนได้ในห้องของฉัน

          “คุณผู้หญิงคะ เชิญมานั่งตรงนี้เลยค่ะ เดี๋ยวเอกกี้จะทำผมสวยๆให้นะคะ” ทันทีที่ฉันออกมาจากห้องน้ำ ผู้ชายที่มีหัวใจเป็นผู้หญิงคนหนึ่งดูแล้วจะเป็นช่างทำผมก็เรียกฉันไปนั่งให้เธอทำผมให้ แล้วหลังจากนั้นคนอื่นๆก็มาช่วยกันจัดการแต่งหน้าแต่งตาใส่เสื้อผ้าให้ฉันราวกับฉันเป็นเจ้าหญิง

          “เสร็จเรียบร้อยค่ะ” พี่เอกกี้พูดด้วยแววตาที่ชื่นชมและภูมิใจ “น้องสไปรท์เดินมาดูที่กระจกเลยค่ะ” ตอนแรกพวกพี่ๆเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงแต่ฉันไม่ชิน เลยบอกให้เค้าเปลี่ยนมาเรียกชื่อฉันก็พอ ฉันเดินไปดูที่กระจกโดยมีพี่เอกกี้เป็นคนพยุงไป

          โห สวยมากเลย นี่ฉันจริงๆหรอเนี่ย ขนาดฉันเองยังตะลึงในความสามารถของพี่ๆ

          “เป็นไงคะฝีมือพวกพี่ ระดับมือรางวัลเชียวนะคะ” พี่เอกกี้พูดด้วยความภูมิใจ

          “สุดยอดค่ะ” ฉันพูดชมพี่เอกกี้ตามที่แกยอตัวเอง แต่ฉันก็ชื่นชมในฝีมือแกจริงๆ

          ฉันยิ่งมองตัวเองในกระจกก็ยิ่งรู้สึกชื่นชมในความสวยของตัวเอง ปกติฉันก็คิดว่าฉันสวยแล้วนะ แต่วันนี้สวยมากเป็นพิเศษ แต่ดูแล้วเหมือนมันจะขาดอะไรไปนะ ฉันยืนนึกสักพัก ออ ขาดเครื่องประดับนี่เอง งานพวกนี้มันต้องมีเครื่องเพชรถึงจะสวยงามครบเครื่อง เห้อ แต่ฉันไม่มี ถ้าเค้าเดินกับฉันเขาจะอายไหมนะ ไหนจะรองเท้าอีก ฉันมีแค่คู่ที่ฉันใส่ในวันที่เขาหลอกฉันมา ฉันหันไปมองที่รองเท้าส้นสูงสีดำของฉัน แต่มันไม่เข้ากับชุดสวยๆแบบนี้เลยแฮะ

          ก๊อกๆๆ

          เสียงเคาะประตูดังขึ้น ใครนะ ปกติถ้าเป็นนายเพทายเขาจะถือวิสาสะเข้ามาเลย ไม่มาเคาะประตูแบบนี้หรอก เพราะเขาถือว่าที่นี่คือบ้านของเขา เขาจะไปไหนก็ได้

          “ใครคะ” ฉันตะโกนถาม

          “คุณเพทายให้เอาของมาให้ครับ” คนที่อยู่นอกประตูตอบ

          ฉันจึงเดินไปเปิดประตู เห็นผู้ชายชุดดำ2 คนยืนถือกล่องคนละใบ เขาทั้งสองเดินเข้ามาในห้องและวางกล่องสองใบนั้นลงบนโต้ะ และขอตัวกลับลงไปข้างล่าง ฉันที่สงสัยว่าในสองกล่องนี้คืออะไรจึงเปิดดู

          “สร้อยเพชร สวยมาก”พี่เอกกี้พูดด้วยความตกตะลึงทันทีที่ฉันเปิดกล่อง ซึ่งข้างในก็คือเครื่องเพชรครบชุดมีทั้งสร้อย กำไร ต่างหู มงกุฎเล็กๆ และเข็มกลัด ซึ่งสวยมากๆจริงๆ แล้วคนอย่างนายเพทายเขาคงไปยอมเสียหน้าในงานพวกนี้หรอก เขาก็คงไม่อยากเดินควงคนที่ตัวโล่งๆไม่มีแสงระยิบระยับแบบฉันหรอก เขาก็ต้องจัดหามาให้อยู่แล้ว เอาเป็นว่าจบงานฉันจะคืนให้ละกันนะ

          และฉันก็เปิดอีกกล่องที่เหลือ ด้านในเป็นรองเท้าส้นสูงที่ออกแบบได้เรียบหรูคล้ายรองเท้าแก้วแต่ก็ทันสมัยเก๋ไก๋ที่เข้ากับชุดได้พอดี

          “ทั้งเครื่องเพชรทั้งรองเท้า ครบแล้ว มาค่ะเดี๋ยวพี่ใส่ให้ จะได้สวยๆ ป่านนี้คุณเพทายคงรอแล้ว” พี่เอกกี้พูดแล้วก็จัดการเอาเครื่องเพชรและรองเท้ามาใส่ให้ฉัน ฉันเดินไปส่องตัวเองในกระจกอีกครั้งเพื่อเพิ่มความมั่นใจ

          “โห สวยจัง”ฉันยังอดชมตัวเองไม่ได้

          “สวยมากเลยค่ะ” พี่เอกกี้พูดเสริม “ไปค่ะ พร้องหรือยังคะ are you ready?” พี่เอกกี้พูดพร้อมกับทำเสียงเวิร์บดัดจริต

          “ค่ะ” ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆเต็มปอด แล้วก็เดินออกไปข้างนอกโดยมีพี่เอกกี้พยุงไป

          ฉันเดินมาถึงบันไดแล้วค่อยๆเดินลง เห็นนายเพทายในชุดสูทสีน้ำเงินที่ดูแล้วหล่อเทห์สมาร์ทมากๆ ฉันยังอดหลงใหลในตัวเขาไม่ได้เลย แต่ฉันสังเกตุเห็นอาการตาค้างของเขาตอนที่เห็นฉันเดินออกมาแวปแรก แต่มันแค่แป๊บเดียวจริงๆเขาก็รีบกลับมาทำเข้มขรึมเหมือนปกติ

           “ตั้ง 2 ชั่วโมง ได้แค่นี้เองหรอ” เขาถามเสียงเรียบออกไปทางเย้ยหยัน นี่ฉันสวยขนาดนี้ยังบอกว่าไม่สวยอีกหรอ นายตาถั่ว เอ๊ะ หรือจริงๆแล้วชอบ แต่เก็บอาการอยู่ พอคิดได้อย่างนั้นฉันก็ยิ้มออกมา

          “เอ่อ เอกกี้ก็ทำเต็มที่แล้วนะคะ นี่ก็สวยมากแล้วนะคะ ถ้าคุณเพทายไม่พอใจ เดี๋ยวเอกกี้ทำให้ใหม่ก็ได้ค่ะ” พี่เอกกี้พูดด้วยเสียงสั่นๆเพราะความกลัว

          “ไม่ต้อง ไม่มีเวลาแล้ว” เขาตอบพี่เอกกี้เสียงเรียบ แล้วหันมามองฉัน “ยิ้มอะไร ไปได้แล้ว” พูดจบเค้าก็เดินตรงออกไปขึ้นรถแรมโบกีนี่คันโปรดที่มาจอดรอที่หน้าบ้านแล้ว อ่าว แล้วนายจะไม่มารับฉันเดินไปเหมือนในละครหรอกหรอ ฉันเลยต้องรีบเดินตามเขาไปที่รถและมีชายชุดดำมาเปิดประตูให้ ดีนะที่ฉันใส่ส้นสูงบ่อยเลยถนัดเดินหน่อย

          “คนแร้งน้ำใจ” พอไปนั่งข้างๆเขาได้แล้วฉันก็จัดชุดนึงให้เขาด้วยความหมั่นไส้ เป็นผู้ชายซะเปล่า แต่กลับเดินตัวปลิวมาที่รถ คนแร้งน้ำใจ แต่ถว่าเขากลับไม่ตอบอะไรทำเหมือนกับว่าฉันเป็นธาตุอากาศ แล้วเขาก็เบิ้นรถออกไปอย่างซิ่งโดยที่ฉันไม่ได้ตั้งตัว

          “อ๊าา นายขับรถเบาๆหน่อยสิ” ฉันกรี๊ดด้วยความตกใจ และบ่นเขาด้วยความโมโห ไม่ได้ๆวันนี้เธอต้องห้ามโมโหเดี๋ยวไม่สวย