บทที่ 7 เขาให้ฉันอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร

          ฉันเดินตามนาย เพทายไปที่คฤหาสน์ แล้วเค้าก็ขึ้นไปบนห้องนอน แล้วเค้าก็เดินไปนั่งที่เตียง

         “มานี่สิ” เค้ากวักมือเรียกฉันให้เข้าไปหาเขา ฉันเดินไปยืนข้างเตียงอย่างว่าง่าย “นั่งลง” เขายังคงสั่ง ฉันก็นั่งตาม “เอามือมา” เขาทำท่าแบมือมาให้ฉัน ฉันยื่นมือไปวางที่มือเขาอย่างว่าง่าย “ฉันอยากพัก เฝ้าด้วยนะ” ว่าแล้วเขาก็เอนตัวนอนแล้วหลับตาพริ้ม อะไรกันให้ฉันมานั่งเฝ้าเขานอนเนี่ยนะ วันนี้เขาแปลกๆแฮะ เหมือนจะไม่ดี แต่เหมือนแฝงไปด้วยความห่วงใยจะดี ตั้งแต่เช้าแล้วที่ให้ฉันได้กินของดีๆอร่อยๆแทนที่จะเป็นข้าวราดน้ำพริกที่ใต้โต๊ะเหมือนเมื่อวาน ตอนนี้ยังจะมาให้ฉันนั่งเฝ้าเขานอน แทนที่จะให้ฉันไปถางหญ้า

          ฉันค่อยๆลุกขึ้นแล้วไปนั่งบนเตียงข้างๆตัวเขา มองดูใบหน้าอันงดงามของเขาด้วยความหลงใหล

          “นี่นายรู้ตัวมั้ย ว่าเวลาที่นายไม่ทำหน้ายักษ์จนคิ้วขมวด นายน่าหลงใหลชวนมองแค่ไหน ฉันอยากเห็นเวลานายยิ้มจังว่าจะเป็นยังไง” ฉันพึมพำเบาๆกับตัวเอง แล้วค่อยๆลุกเพื่อกลับมานั่งที่เดิม แต่ถว่าเขากลับดึงฉันให้ล้มตัวลงไปนอนกองอยู่ตรงหน้าเขาโดยที่มืออีกข้างเขาก็เอามาโอบกอดฉันไว้ และเท้าเขาก็ยกมาวางพาดทับกับขาของฉันจนตอนนี้ฉันเหมือนถูกพันธนาการไปทั้งตัว ฉันพยายามแกะมือเขาออก แต่….

          “อย่าดิ้น ฉันจะนอน”เขาพูดเสียงรอดไรฟันทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ ทำให้ฉันที่พยายามแกะมือเขาอยู่หยุดชะงักทันที ฉันเลยต้องยอมนอนนิ่งๆแบบนั้นให้เขากอดนอน นี่นายคิดว่าฉันเป็นตุ๊กตาหมอนข้างหรือไงกัน แล้วฉันก็เผลอหลับไปในอ้อมกอดของเขา

          ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ฉันมองไปรอบๆห้อง ฉันจำได้ว่าฉันนอนหลับในอ้อมกอดของนายเพทาย ฉันหันไปมองด้านข้างก็ไม่เจอเขาแล้ว

           “ไปไหนของเขานะ” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ และหันไปเห็นโพสต์อิทแปะอยู่บนโต๊ะเลยเดินไปหยิบมาอ่าน

           ‘ตื่นแล้วลงไปกินข้าวด้านล่างนะ ฉันให้ป้าน้อยเตรียมไว้ให้แล้ว วันนี้ไม่ต้องออกไปทำสวน ถ้าฉันรู้ว่าเธอขัดคำสั่งฉัน ฉันกลับมาเธอตาย”

          คำสั่งของเขา คือไม่ให้ฉันออกไปทำสวน แล้วจะให้ฉันทำอะไร แถมยังให้ป้าน้อยเตรียมอาหารให้ฉันอีก ฉันชักจะสับสนแล้วว่านี่ตกลงเค้าจับฉันมาทำอะไร เหมือนจะเป็นนักโทษก็ไม่ใช่ นี่ตกลงเค้าให้ฉันอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรเนี่ย ฉันชักจะสับสน

            พอเถียงกับตัวเองเสร็จฉันก็ลงไปกินข้าวด้านล่างตามที่เขาบอก หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉันที่รู้สึกว่าตัวเองว่างงาน จึงได้เดินเล่นๆและสำรวจรอบๆบริเวณคฤหาสน์หลังนี้

           “คุณสไปรท์ครับ ออกไปข้างนอกไม่ได้นะครับ คุณเพทายสั่งไว้ว่าห้ามคุณออกข้างนอกเด็ดขาด” ชายชุดดำที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูทำท่ากางแขนห้ามไม่ให้ฉันออกไป ฉันเลยต้องเดินหน้ามุ่ยกลับเข้ามาอย่างเลี่ยงไม่ได้

          “นี่ยังสั่งกักบริเวณฉันอรกหรอ นี่นายคิดว่านายเป็นใคร เป็นเจ้าของชีวิตฉันรึไง” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย

         ในเมื่อออกไปข้างนอกไม่ได้ ฉันเลยเดินสำรวจข้างในแทนจนมาเจอห้องๆหนึ่งเหมือนจะเป็นห้องทำงานของเขา ฉันเลยถือวิสาสะเดินเข้าไปดูการทำงานของเขา ฉันเลยไปรอบๆห้อง เห็นประตูบานหนึ่งเลยลองบิดลูกบิดดู แต่ประตูไม่ได้ล้อก ฉันเลยเดินเข้าไปด้านใน โอ้โห นี่มันห้องแลปในมหาวิทยาลัยชัดๆ ด้วยความที่ฉันเรียนจบวิจัยผลิตภัณฑ์มา ฉันเลยจัดการเอากลีบกุหลาบที่เค้าเตรียมไว้จะทำอะไรสักอย่างมาลองสกัดทำน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดู ฉันขอนิดเดียวเองนายคงไม่ว่าหรอกนะ แล้วฉันก็จัดการเสร็จสับ ซึ่งก็ใช้เวลาหลายชั่วโมงเหมือนกัน พอฉันทำเสร็จมันก็ดึกแล้ว ฉันเลยถือขวดน้ำหอมที่ฉันทำเดินออกมาจากห้องแลป

          “ใครใช้ให้เธอเข้าไปในนั้น” ทันทีที่ฉันเปิดประตูออกมาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาอย่างอย่างคาดโทษ

           ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ ตัวสั่นด้วยความกลัว นายจะกลับมาอะไรตอนนี้

           “แล้วนั่นอะไร” เค้าถือวิสาสะแย่งมันไปจากมือฉัน แล้วลองฉีดดม “ฝีมือดีนี่” เค้าพูดชม ห๊ะ นี่เขาชมฉันหรอ สรุปจะชมหรือจะด่าเลือกเอาสักอย่าง

          “คือ ฉัน…” ฉันกำลังคิดคำแก้ตัว จะแก้ตัวไงดี

          “ไปเก็บเสื้อผ้า” เค้าพูดเสียงเรียบ

          ห๊ะ นี่ฉันทำแค่นี้นายถึงกับจะไล่ฉันออกจากบ้านเลยหรอ เอ๊ะ แต่เขาไล่ฉันออกจากบ้านก็ดีแล้วนี่ แกอย่าลืมสิแกถูกเขาจับตัวมานะ เขาจะไล่แกออกแกวรดีใจสิถึงจะถูก แล้วนี่ฉันจะเสียใจทำไม งงกับตัวเอง

          “นายจะไล่ฉันออกจากบ้านแล้วใช่ป่ะ ฉันกำลังจะเป็นอิสระแล้วใช่มั้ย” ฉันถามและยิ้มด้วยความดีใจ

          ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือมาจับแขนฉันแล้วลากไปที่ห้องนอนของเขา

          “เก็บเสื้อผ้า” เค้ายังคงพูดเสียงดุุ ฉันก็รีบจัดการเก็บเสื้อผ้าทันทีตามที่เขาบอก พอเก็บเสร็จแล้วเขาก็ลากฉันออกมาและเดินไปเปิดประตูห้องที่อยู่ข้างๆกันกับห้องเขา อ้าว นี่ไม่ได้จะให้ฉันกลับบ้านหรอกหรอ

          “นี่นายไม่ได้จะให้ฉันกลับบ้านหรอ”ฉันถามด้วยความงุนงง แต่ก็แอบดีใจอย่างบอกไม่ถูก

           “เธอเป็นนักโทษของฉัน ฉันจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระได้ยังไง”เค้าพูดเสียงเรียบเหมือนเดิม “เธอต้องทำงานใช้หนี้ฉัน” อะไรนะ เดี๋ยว นี่ฉันไปติดหนี้นายตอนไหน “แทนพี่ชายเธอ จนกว่าฉันจะพอใจ แล้วก็อย่าคิดหนี เพราะไม่ว่าเธอจะหนีไปไหน ฉันก็ตามเธอเจออยู่ดี” เค้าพูดข่มขู่ฉัน แล้วนี่สรุปนายจะให้ฉันทำอะไร

          “แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างล่ะ” ฉันจึงต้องจำใจยอมทำตามเขา

          “ทำทุกอย่างที่ฉันอยากให้เธอทำ” พอพูดจบเขาก็เดินจู่โจมเข้ามาหาฉัน ฉันจึงถอยหลังเพื่อหนีเขา แต่หลังของฉันมันดันถอยไปชนเข้ากับกำแพงพอดิบพอดี พอฉันจะหนีออกทางซ้าย เขาก็ยกมือมาปิดไว้ พอจะหนีทางขวาเขาก็ยกมือมาปิดอีก ตอนนี้ฉันเหมือนลูกไก่ในกำมือของเขา เขาค่อยๆก้มหน้าลงมาหาฉันช้าๆจนฉันรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ฉันหลับตาปี๋ด้วยความอาย ไม่กล้าสบตาเขา รับรู้ได้ถึงลมหายใจของเขาที่รดลงมากระทบที่แก้มของฉัน ยิ่งทำให้ใจของฉันเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมาเต้นข้างนอก แล้วเขาก็พูดว่า “เริ่มจาก…”