บทที่ 6 คนเฝ้าไข้

Phethy talk

       “แล้วทำไมไม่ไปตามกันล่ะ ไม่เห็นรึไงว่ามืดแล้ว ต้องรอให้สั่งทุกอย่างเลยรึไง” ผมตวาดด้วยความโมโห ทำไมไม่มีใครสนใจยัยตัวแสบเลย ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง ยัยตัวแสบนะยัยตัวแสบ ก็รู้ว่าดึกแล้วทำไมถึงไม่ยอมกลับบ้าน

          “เอ่อ คุณหนูคะ เมื่อกี้ป้าไปตามคุณหนูสไปรท์แล้วค่ะ แต่คุณหนูสไปรท์ไม่ยอมกลับ บอกจะต้องทำให้เสร็จถึงจะยอมกลับค่ะ” ป้าน้อย แม่บ้านคนเก่าคนแก่ที่ดูแลผมมาแต่เด็ก

          “ขอบคุณนะครับป้าน้อย” ผนหันไปพูดกับป้าน้อย ก่อนจะวิ่งตรงไปยังสวนกุหลาบเพื่อไปตามหาสไปรท์

           “ยัยตัวแสบนะยัยตัวแสบ ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่รู้จักกลับบ้าน ฉันแค่บอกว่าทำให้หมด ไม่ต้องเชื่อฟังขนาดนี้ก็ได้” ผมวิ่งไปบ่นไป

          “ยัยตัวแสบ เธอยู่ไหน” ผมวิ่งไปตะโกนเรียกเธอไป จนสายตาของผมสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคนที่นอนอยู่ข้างแปลงกุหลาบ

          “ยัยตัวแสบ” ผมรีบวิ่งไปพยุงร่างของเธอขึ้นมา ตัวเธอเย็นเฉียบ “นอนตากลมแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย” ผมบ่นพึมพำกับตัวเอง

          ผมอุ้มเธอขึ้นมาบนห้อง ให้นางหลานของป้าน้อยมาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ผมมองดูร่างบางที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง แล้วคิดในใจ ถ้าเธอนอนนิ่งๆแบบนี้ก็สวยหวานชวนมองเหมือนกันนะ

          นี่ผมทำกับเธอเกินไปรึเปล่า ถึงผมจะแค้นพี่ชายเธอมาก แต่ผมกลับให้เธอที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยต้องมารับผิดชอบแทนพี่ชายของเธอ วันนี้ทั้งวันเธอยังไม่ได้กินข้าวเลยแถมยังใช้ให้เธอทำงาน คิดไปคิดมาแล้วผมก็รู้สึกผิดต่อเธอ

Sprite talk

          ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย คล้ายจะไม่สบาย สายตาของฉันไปสะดุดที่ข้างๆเตียง มีร่างของใครบางคนนอนฟุบอยู่ข้างๆเตียงฉัน นายเพทาย ฉันมองเค้าด้วยความสงสัย นี่นายนอนตรงนี้ทั้งคืนเลยหรอ นายเฝ้าฉันหรอ เวลาที่นายไม่ทำหน้าดุคิ้วขมวดนายก็ดูใจดีเหมือนกันนะ จริงๆแล้วนายเป็นคนดีแบบที่ป้าน้อยบอกใช่มั้ย ฉันได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ

          ฉันค่อยๆลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไป ฉันอาบน้ำแต่งตัวในห้องน้ำเสร็จสับแล้วค่อยออกมา

          “เฮ้อออ” ฉันถอนหายใจยาว ค่อยโล่งใจหน่อย อีตาเพทายออกไปแล้ว

          “โล่งใจอะไร” เสียงที่ดังมาจากข้างหลังทำฉันตกใจ

          “ว้าย” ฉันรีบหันไปตามต้นทางที่มาของเสียง แล้วฉันก็ต้องสะดุดขาตัวเอง จึงคว้าร่างเขาไว้ แต่ถว่าฉันกลับล้มหงายหลังไปนอนอยู่บนเตียง ตามมาด้วยของเขาที่ล้มลงมาคล่อมทับร่างของฉันและริมฝีปากของเขาก็ประกบกับริมฝีปากของฉันพอดี

          ฉันเบิกตาโตด้วยความตกใจ

         “ปล่อย” เสียงอันเยือกเย็นของเขาเรียกสติฉันกลับมา ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจับแขนของเขาอยู่ ฉันรีบปล่อยมืออกจากแขนเขาทันที

          เขารีบลุกขึ้นแล้วทำท่าปัดๆตัว แหม ทำอย่างกับฉันเป็เชื้อโรค ฉันเพิ่งอาบน้ำมาตัวหอมๆนะยะ

          “เสร็จแล้วตามลงมา ฉันมีอะไรจะให้ทำ” พูดจบเค้าก็เดินออกไปทันที นี่ตื่นมาก็จะใช้กันเลยหรอ

          พอฉันไดร์ผมทาครีมทาแป้งเสร็จก็ลงไปข้างล่างตามที่นายนั่นบอก

          เห็นนายเพทายนั่งรอยู่ที่โต๊ะอาหาร นี่อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันกินข้าวลาดพริกที่ใต้โต๊ะเหมือนเมื่อวานอีกอ่า

         “มีอะไรอ่า” ฉันเดินถามเขา ไม่กล้านั่ง

         “นั่งก่อนสิ” เค้าหันมาพูดกับฉัน

         “ตรงไหนล่ะ” ฉันถามก่อน เพราะไม่รู้ที่เค้าพูดหมายถึงนั่งตรงไหน

         “เก้าอี้สิ แต่ท่าเธออยากนั่งพื้นก็ไม่มีปัญหานะ” เค้าพูดทำหน้ายียวน

         ฉันรีบขยับตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้

        “นาง ตักข้าวให้เค้าหน่อย” อีตาเพทายพูดกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน เธอเดินเข้ามาตักข้าวให้ฉัน วันนี้เค้าจะให้ฉันกินข้าวกับเค้าหรอ ผีเข้ารึเปล่าเนี่ย หรือกินยาผิดขวด หรือไปล้มหัวฝาดพื้นมา แต่ถว่าผู้หญิงคนนั้นเขาตักข้าวให้ฉันคนเดียว ไม่ได้ตักให่เขา เอ๊ะ นี่มันยังไงกัน

          “พอดีฉันเปลี่ยนแม่ครัวใหม่ อยากรู้ว่าอาหารอร่อยมั้ย เธอช่วยชิมให้หน่อยก็แล้วกัน” เค้าพูดหน้าตาย

           กับข้าวตัวเอง ทำไมต้องให้ฉันชิมด้วย ถ้าเกิดว่ารสชาติมันถูกปากฉันแต่ไม่ถูกปากนายฉันจะผิดไหม หรือนายใส่ยาพิษ ยาถ่าย หรือยาเสียสาวลงไป ไม่นะ ฉันจะไม่กินเด็ดขาด

          “เอ้า กินสิ กินให้หมดด้วย” เค้าพูดเสียงเข้ม บังคับแบบนี้ต้องใช่ ต้องใช่แน่ๆ “จะกินไม่กิน ถ้าไม่กินฉันจะให้ไออ้วนผอมมาจับยัดใส่ปากเธอ” พอสิ้นสุดคำพูดของเขาฉันก็รีบตักยัดใส่ปากทันที

          พอกินอิ่ม ฉันก็เดินกลับไปที่สวนกุหลาบไปหาคนชื่อแสบ

          “แสบ ฉันขอจอบหน่อยสิ”ฉันตะโกนเรียกขอจอบจากนายแสบ

          “นี่ครับ” นายแสบยื่นจอบมาให้ฉัน ฉันรับมาและกำลังจะไปทำต่อเมื่อวาน

          “นี่เธอจะไปไหน” นายเพทายที่กำลังเดินมาเอ่ยถามฉันด้วยเสียงดุดัน

          “ก็เมื่อวานฉันยังทำไม่เสร็จ” ฉันพูดเหตุผลของตัวเอง

          “ไม่ต้องทำแล้ว ฉันมีงานใหม่จะให้เธอทำ ตามฉันมา” ว่าแล้วเขาก็เดินกลับหลังไปเลย

            โอ้ย อะไรอีกเนี่ย ใช้จังเลย