บทที่ 4 ความจริง

           “ตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหน” นายเพทายพูดพร้อมกับโยนถุงช้อปปิ้งที่มีสัญญาลักษณ์ตราจากห้างดังมาบนตัวฉันกองเบ่อเลิ่ม

          “ขอนอนต่ออีกแป๊บไม่ได้หรอ”ฉันสะลึมสะลือ

          “ฉันบอกให้ตื่นเดี๋ยวนี้ ถ้าเธอไม่ตื่นฉันจะลากเธอออกไปโยนทิ้งที่หน้าต่าง” เค้าพูดขู่ฉันเสียงดัง

           ทันใดนั้น ฉันก็ได้สติ จำได้ว่าฉันเกือบจะโดนเขาข่มขืน ฉันรีบดีดตัวเองลุกขึ้นนั่ง แล้วคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวเองไว้

          “อย่าเข้ามานะ”ฉันรีบพูดไม่ให้เขาเข้าใกล้ตัวฉันด้วยเสียงสั่นๆ เพราะความจริงแล้วฉันกลัวเค้า แต่ทำใจดีสู้เสือ

          “ใครบอกว่าฉันจะทำอะไรเธอ ฉันให้เวลาเธอ 30 นาที รีบอาบน้ำแต่งตัว แล้วลงไปกินข้าว ไม่หิวรึไง ตื่นซะเที่ยงเชียว” เขาพูดแล้ว เดินหันหลังกลับไปยังประตู แล้วหันกลับมาพูดกับฉัน “อ้อ แล้วก็ใส่เสื้อแขนยาวขายาวนะ แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” พอพูดจบเขาก็เดินปิดประตูออกไป ทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียว สรุปคือยังไง เค้าจับฉันมาทำไม แล้วฉันควรจะทำตัวยังไง ฉันสับสน

           ฉันเดินไปหยิบถุงกระดาษช้อปปิ้งมาเปิดดูก็เห็นเป็นเสื้อผ้าประมาณสิบกว่าชุดมีทั้งขาสั้นขายาวและชุดนอน แล้วก็เปิดดูอีกถุงเห็นเป็นชุดชั้นใน เอ๊ะ นี่เขารู้ไซต์ฉันได้ยังไง(แกลืมไปแล้วหรอว่าเมื่อคืนแกเกือบเสร็จเขา)

          แล้วให้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ใครมันจะไปอาบน้ำแต่งตัวทันกัน แล้วทำไมฉันต้องฟังคำสั่งเค้าด้วย เค้าเป็นใครกัน

          ฉันเปลี่ยนผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ ฉันนอนแช่น้ำในอ่างอาบน้ำและฮัมเพลงอย่างสบายใจจนพอใจ จึงล้างตัวและนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวฮัมเพลงไปเต้นไปเดินออกมานอกห้องน้ำอย่างสบายใจ และเพราะรู้สึกว่าผ้าขนหนูมันขึงไม่แน่นฉันจึงคลายมันออกและขึงใหม่โดยที่ไม่ได้มองข้างหน้า

           แล้วฉันก็ต้องตกใจกับคนที่อยู่ตรงหน้าที่ทำหน้านิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

          “ไม่เห็นใช่มั้ย” ฉันถามเขาทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาเห็น

          “เห็น” เขาตอบหน้าตาย นี่นายก็ช่วยโกหกให้ฉันสบายใจหน่อยไม่ได้หรือไง

          “จะอายอะไร ฉันเคยเห็นหมดแล้ว”เขายังคงตอบหน้าตายแล้วเลื่อนสายตามาที่หน้าอกฉัน(เอาอีกแล้ว)นายจะมองที่อื่นบ้างไม่ได้หรือไง และนายก็ไม่จำเป็นต้องพูดความจริงทุกอย่างก็ได้นะ

          “แล้วนายเข้ามาทำอะไรในห้องฉัน” ฉันด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับแสดงความเป็นเจ้าของ

           “ก็คุณไม่ลงไปกินข้าว ผมให้เวลาคุณแค่ครึ่งชัวโมง แต่คุณเล่นอาบน้ำเป็นชั่วโมง อ้อ และนี่ก็คือห้องของผม”เค้าตอบสีหน้ายียวนกวนประสาท

          “รีบแต่งตัว ผมให้เวลา 10 นาที ถ้าคุณยังไม่เสร็จ ผมจะช่วยคุณแต่งเอง” พูดจบเค้าก็เดินออกไป

           “10 นาทีงั้นหรอ” ฉันรีบแต่งตัวแล้วลงไปข้างล่างตามที่เขาบอก เพราะไม่อยากให้เค้าขึ้นมาช่วยฉันแต่งตัว แต่ฉันไม่ได้ใส่ขายาวแขนยาวแบบที่เขาบอกหรอก ฉันตั้งใจใส่ขาสั้นกับสายเดี่ยวเพื่อยั่วโมโหเขา หรือเพราะกลัวจะอดใจไม่ไหวนะเลยสั่งให้ฉันใส่ขายาวแขนยาว อะไรที่นายไม่ชอบฉันจะทำให้หมดเลยคอยดู

           ฉันเดินลงไปข้างล่าง เห็นเค้ารอกินข้าวอยู่ หึ นี่คงอุ่นแล้วอุ่นอีกสินะ เห็นเขารอกินข้าวฉันก็สะใจดีเหมือนกัน 555 ใครใช้ให้รอล่ะ ฉันเดินตรงไปนั่งเก้าอี้ด้านข้างเเข

          “ใครใช้ให้เธอนั่งตรงนั้น” เขาถามด้วยน้ำเสียงดุดัน ฟังแล้วรู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้

          เค้าหยิบจานตรงหน้าฉันตักข้าวใส่ ตักน้ำพริกราด แล้วโยนมันลงพื้น

          “นั่น ที่ของเธอ”เค้าหันมาพูดกับฉันด้วยสีหน้าเย็นชา

          ฉันมองหน้าเขาด้วยความโกรธ นี่ต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยหรอ ฉันไปทำอะไรให้เขา เขาถึงทำกับฉันแบบนี้ แล้วนี่เค้าจับฉันมาทำอะไร หรือแค่จับมาทรมานดูเล่นๆงั้นหรอ

           “คุณต้องการอะไรกันแน่ คุณจับฉันมาทำไม ฉันไปทำอะไรให้คุณ ถ้าคุณไม่ชอบฉัน ก็แค่บอกตรงๆ ทำไมต้องจับฉันมาทรมานแบบนี้ด้วย ฉันก็ไม่ได้ชอบคุณหรอก ฉันแค่ท้ากับเพื่อน ฉันเลยต้องยอมไปทักคุณ” ฉันถามออกมาด้วยความโมโห

           “เธอคิดว่าฉันพิศวาสเธอมากนักหรอ ฉันก็ไม่ได้ชอบเธอ และก็ไม่ได้ช่วยด้วย ฉันไม่ได้ช่วยเธอ แต่เพราะเธอคือคนที่ฉันต้องการตัวต่างหาก” เค้าพูดด้วยสีหน้าโกรธแค้นที่ดูแล้วน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

           “นายหมายความว่าไง” ฉันถามด้วยความงุนงง

           “ในเมื่อเธออยากรู้ ฉันบอกเอาบุญให้ก็ได้” เค้าตอบสีหน้ายียวน ทำให้ฉันโมโหจัด คนเลวแบบนายเนี่ยนะจะเอาบุญ นรกยังไม่ต้อนรับเลยมั้ง

           “เพราะพี่ชายเธอไงล่ะ” เค้าพูดด้วยสีหน้าโกรธแค้น ยิ่งทำให้ฉันงง ว่าพี่สตางค์ พี่ชายฉันจะไปทำอะไรเค้าได้ พี่สตางค์เป็นแค่คนธรรมดาที่ทำสวนองุ่นอยู่กับพี่หลินภรรยาของเขาที่ต่างจังหวัด แต่เขานายเพทาย เขาเป็นมาเฟียมีบ้านหลังใหญ่โต มีลูกน้องตั้งร้อยกว่าคน จะให้ฉันเชื่อได้ยังไงว่าพี่ชายที่แสนดีของฉันจะเป็นคู่อริของเขา

          “พี่สตางค์หรอ” ฉันถามทำสีหน้างงๆ

          “ไอสตางค์ มันแย่งหลินไปจากฉัน มันข่มขืนหลิน มันย่ำยีหลิน มันทำชีวิตรักฉันพัง” เค้าพูดด้วยหน้าโกรธแค้นปนเศร้า

          “ไม่จริง พี่สตางค์กับพี่หลินรักกันมาก พี่สตางค์เป็นแค่คนธรรมดาที่ทำสวนอยู่ต่างจังหวัด เขาจะมาทำแบบนั้นกับนายได้ยังไงกัน” ฉันพูดไปตามที่ฉันคิด เพราะเท่าที่ฉันเห็นและรู้ พี่สตางค์กับพี่หลินรักกันมาก เค้าสองคนทำสวนองุ่นด้วยกันที่ต่างจังหวัด

          “ในสายตาเธอ ไอสตางค์มันคงเป็นคนดีมากเลยสินะ เป็นพี่ชายที่แสนดี ฉันจะบอกให้นะว่าเบื้องหลังมันอ่า มันเลวทรามขนาดไหน” เขาเริ่มประทุความโมโหมากยยิ่งขึ้

           “หยุด ฉันไม่อยากฟัง” ฉันไม่อยากฟังคำโกหกที่นายใส่ร้ายพี่ชายฉัน

           “แต่เธอต้องฟัง” เค้าตะคอกใส่ฉัน ทำให้ฉันกลัวจนตัวสั่น “ไอสตางค์มันบุกมาที่นี่เมื่อ 2 ปีที่แล้ว มันมาแย่งหลินไปจากฉัน มันย่ำยีหลินในที่ของฉันในห้องของฉัน มันทำลายชีวิตรักของฉัน ทั้งๆที่ฉันหลินกำลังจะแต่งงานกัน แต่เพราะมัน เพราะมันทุกอย่างเลยพัง”เค้าเริ่มโมโหและน่ากลัวยิ่งขึ้น “และเธอต้องชดใช้แทนมัน เธอต้องอยู่ที่นี่ อยู่กับฉันเพื่อชดใช้” พูดจบเค้าก็เอามือมาจับแขนฉันและบีบอย่างแรงแล้วลากฉันออกไป

          “ปล่อยฉันนะ นายจะพาฉันไปไหนอ่า เจ็บ ฉันเจ็บ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ฉันร้องอแกมาด้วยความเจ็บปวดที่แขน และพยายามแกะมือเขาออก แต่มันก็ไม่เป็นผล เพราะมือของเขาแข็งแรงมาก