บทที่ 2 ขืนใจ

          “เลี้ยวซ้ายข้างหน้านะคะ” ฉันบอกเส้นทางให้เค้าขับตาม แต่ถว่าเค้ากลับขับตรงไปเลย

          “ทำไมคุณไม่เลี้ยวซ้ายอ่า” ฉันถามด้วยความงุนงง

          “....” ไม่มีเสียงตอบรับจากเขา

          “นี่คุณ คุณจะพาฉันไปไหนอ่า จอดรถเดี๋ยวนี้นะ” ฉันที่รู้สึกได้ว่าสถานการณ์ไม่ปกติ เลยพยายามบอกให้เค้าจอด

          “เงียบๆน่ะ แล้วก็นั่งเฉยๆ” เค้าพูดเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความดุดัน

นี่เค้าจะพาฉันไปไหน หรือเค้าจะทำอะไรฉัน เค้าจะทำปุ้ยี่ปุ้ยำฉันไหม

          “นี่คุณ ฉันบอกให้จอดไง จอดเดี๋ยวนี้นะ” ฉันเริ่มเข้าไปแย่งพวงมาลัยเขาทำให้รถส่ายไปส่ายมา

          “อยู่เฉย อยากตายรึยังไง” เค้าตะคอกใส่ฉัน

ฉันหยุดชะงักไปชั่วขณะ แววตาของเขาดุดันจนน่ากลัว ทำเอาฉันสั่นไปทั้งตัว แต่ถ้าฉันไม่พยายามช่วยตัวเองตอนนี้ ฉันก็คงไม่มีโอกาสแล้ว

          “นายก็ปล่อยฉันสิ” ฉันยังคงไปยื้นแย่งพวงมาลัยของเขา

        กึก!! เขาเบรกรถทันที ทำให้หัวฉันไปชนกับพวงมาลัยเต็มๆ โอ้ยเจ็บๆ เค้าเปิดประตูแล้วจับมือกับเท้าฉันมัด

          “นี่นายจะทำอะไรอ่า” ฉันถาม และพยายามดิ้น

          เค้าเอาเทบมาปิดปากฉัน และคาดเข็มขัดให้ฉัน มันทำให้ฉันหมดหนทางที่จะสู้เลยต้องจำใจยอมนั่งเงียบๆไปกับเขา รอดูว่าเขาจะพาฉันไปไหน

          “ไปดีๆไม่ชอบ ชอบแบบนี้สินะ หึ” เค้าพูดขณะหันมามองฉันแล้วสแหยะยิ้มที่มุมปาก

          นี่เค้าจะพาฉันไปไหนเนี่ย จะพาฉันไปปู้ยี่ปู้ยำ จะพาฉันไปขาย หรือจะพาฉันไปฆ่า ฉันทั่งกลัวทั้งสับสน ในใจก็นึกโทษตัวเองไม่น่าไปทักเค้าเลย

          เค้าขับรถพาฉันมาที่บ้านหลังหนึ่ง ไม่สิต้องเรียกว่าคฤหาสน์สินะ บ้านหลังใหญ่โตราวกับวัง มีผู้ชายชุดดำยืนคุมเชิงเต็มไปหมด ดูๆไปก็น่ากลัวเหมือนกันแหะ เหมือนกับบ้านของพวกมาเฟีย เอ๊ะ มาเฟีย หรือว่านายนี่จะเป็นมาเฟีย ไม่นะ ถ้านายนี่เป็นมาเฟีย ฉันต้องถูกค้าประเวณีข้ามชาติแน่ๆ ฉันต้องตกนรกทั้งเป็น แล้วพรหมจรรย์ พรหมจรรย์ที่ฉันอุตส่าห์ทะนุถนอมมาอย่างดีเก็บไว้ให้กับเจ้าชายของฉันก็ต้องป่นปี้ให้กับพวกสารเลวพวกนี้ ไม่นะ

          มีผู้ชายชุดดำคนหนึ่งวิ่งมาเปิดประตูรถให้เขา พอเขาลงจากรถ ผู้ชายชุดดำทั้งหมดก็โค้งคำนับให้เขาราวกับเจ้าชาย โอ้วแม่เจ้า อะไรจะขนาดนี้ เคยเห็นแต่ฉากแบบนี้ในหนัง ไม่คิดว่าชีวิตจริงจะมีด้วย

          หลังจากนั้นผู้ชายชุดดำคนเดิมก็วิ่งมาเปิดประตูฝั่งฉัน และเพทายก็อุ้มฉันเดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังนั้น

          โอ้โหว บ้านอะไรจะใหญ่โตขนาดนี้ ฉันตะลึงกับการตกแต่งภายในที่ดูเรียบหรูสวยงามตระการตาจนลืมไปว่าตัวเองถูกมัดอยู่และกำลังอยู่ท่ามกลางเหล่ามาเฟีย

          ตุบ!!!

          “โอ้ย” ฉันอุทานออกมาเพราะความเจ็บ เพราะเค้าโยนฉันลงบนเตียงอย่างแรง คนนะไม่ใช่ตุ๊กตา โยนได้ไง เจ็บชิบหาย

         เค้าแกะเทปที่ปิดปากฉันออก

          “นายปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันเป็นสินค้าของนายไม่ได้หรอก ฉันไม่สวย ฉันไม่อึ๋ม ไม่เซ็กซี่ เชื่อฉันสิ ฉันขายไม่ออกหรอก” ฉันอ้อนวอนเค้าแบบค่างๆคูๆ

          “แต่ฉันว่า...” เค้ามองมาที่หน้าอกของฉันและยิ้มอย่างมีเลสนัย และตอนนี้ฉันก็ใส่แค่ชุดเดรสเกาะอกเมื่อกี้ ฉันลืมเสื้อคลุม “เธอก็น่าจะโอเคนะ” อิตาบ้ามองบ้าอะไร ฉันอยากจะเอามือไปปิดหน้าอกเอาไว้ แต่มันถูกมัดไว้ด้านหลังอยู่ ฉันจึงทำได้แค่เจ็บใจ แล้วก็อายแทบมุดแผ่นดินหนี

          “แต่เธอไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่เอาเธอไปขายแน่นอน สบายใจได้” เขาพูดยียวน เอ้า! ถ้าไม่ขายแล้วจับฉันมาทำไมเล่า “สวยๆแบบเธอ ต้องให้ฉันก่อน ฉันเบื่อเมื่อไหร่ค่อยขาย” เค้ามองมายังหน้าของฉันแล้วค่อยๆเลื่อนสายตามาที่หน้าอก(อีกแล้ว) ฮือ พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย

         “กลัวอะไร ชอบไม่ใช่หรอให้ผู้ชายสนใจ ให้ผู้ชายมอง ให้ผู้ชายจับ”เค้าพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย หยาบคายที่สุด ถ้าไม่ติดที่มือฉันถูกมัดอยู่นะนายคงได้รับฝ่ามือของฉันไปรับประทานแล้วล่ะ

          “หยาบคายที่สุด อุ๊บ..” ฉันพูดยังไม่ทันจบเค้าก็ก้มลงมาเอาปากของเค้ามาประกบกับปากฉันและขึ้นค่อมบนตัวฉันโดยที่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือดิ้น

          เค้าสอดลิ้นเข้าในปากฉันและบดขยี้อย่างรุนแรงจนฉันรู้สึกเจ็บไปหมด มือของเขาก็ถกชุดเดรสเกาะอดของฉันลงเผยให้เห็นเสื้อบราตัวจิ๋ว เค้าล้วงมือไปปลดตะขอเสื้อบราอย่างชำนานเผยให้เห็นเนินอกอันอวบอิ่มของฉัน

          “ซ่อนรูปเหมือนกันนะ” เค้าพูดหลังถอนริมฝีปากออกจากปากฉัน และใช้มือขยำเนินอกฉันอย่างเมามัน “ปล่อยฉันนะ อย่าทำอะไรฉันเลย” ฉันพูดไปดิ้นไปเพื่อขอความเห็นใจ แต่เหมือนเสียงร้องของฉันจะไม่เข้าหูเขาเลย เขายังคงบีบเค้นเนินอกฉันอย่างเมามันส์ เค้าค่อยๆลากลิ้นลงมาที่ยอดอกอันชูชันและจัดการดูดดื่มมันอย่างเอร็ดอร่อย ฉันทั้งเจ็บทั้งเสียว ทั้งเจ็บใจที่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย

          “ฮือๆๆ ปล่อยฉันไปเถอะนะ อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันขอร้อง ฮึกๆ” น้ำตาของฉันค่อยๆไหลลงมาทั้งสองข้างฉันสะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจ

จู่ๆเขาก็หยุดชะงัก เขารีบผละออกจากตัวฉัน แก้มัดให้และหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างของฉันไว้

          “ฉันขอโทษ” เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบเสื้อเชิตสีขาวตัวใหญ่แล้วโยนมาให้ฉัน “อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนอนซะ” พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ฉันงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคนเดียว

          ฉันอยากรู้ว่าเขาจับฉันมาทำไม ไม่ได้เอามาขาย แต่เขาก็ไม่ทำอะไรฉัน ฉันคิดว่าลึกๆแล้วเขาเป็นคนดี ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมหยุดแบบนี้ แต่ฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเขาถึงจับตัวฉันมา