บทที่ 1 ภารกิจหว่านเสน่ห์ผู้ชาย

            “ฮือออ แก.. ไอกีต้าร์มันทิ้งฉันอ่า มันทิ้งฉันไปแล้ว มันไปมีผู้หญิงคนใหม่ ฮือๆๆๆ” แฟนต้า เพื่อนสาวสุดอึ๋มของฉัน นั่งร้องไห้ฟูมฟายยกแก้วไวน์เข้าปากเสมือนดั่งกินน้ำเปล่า นี่ขนาดแกอึ๋มขนาดนี้ยังโดนผู้ชายทิ้งอีกหรอเนี่ย

           “แก ไม่ต้องร้องไห้ ฉันสไปรท์จะไปแก้แค้นแทนแกเอง” ฉันพูดออกมาด้วยความโมโหแทนเพื่อนที่โดนผู้ชายทิ้ง

           “แก้แค้น แกจะแก้แค้นยังไง” โซเฟีย เพื่อนนิสัยห้าวที่การแต่งตัวเป็นผู้หญิงนะ แต่นิสัยเหมือนผู้ชาย ที่นั่งข้างๆฉันถามขึ้น

            “ก็...หักอกมันคืนไง” ฉันตอบอย่างมั่นใจ

            “กีต้าร์มันชอบผู้หญิงสวยๆอึ๋มๆอย่างแกไม่ใช่สเป้กมันหรอก” แฟนต้าพูดไปสะอื้นไป แกพูดแบบนี้ฉันเสียความมั่นใจหมด

            “นี่แกไม่เชื่อมือฉันหรอ ถึงฉันจะไม่อึ๋มแต่ฉันก็สวยเซ็กซี่นะยะ” ฉันพูดพร้อมกับเอามือท้าวไว้ที่คางแล้วทำตาหยดเยิ้มเซ็กซี่ “งั้นเลือกมาเลยฉันจะแสดงให้ดูคนอย่างฉันแค่กระดิกนิ้วผู้ชายก็พร้อมจะวิ่งเข้าหาแล้วย่ะ” ฉันพูดท้าเพื่อนๆ

             “งั้น....” โซเฟียทำท่าหา “คนนั้น” โซเฟียชี้ไปที่เคาน์เตอร์บาร์ มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนหันหน้าเข้าหาเคาน์เตอร์และหันหลังพวกเรา

             “คนนั้น?” ฉันถามทวนโซเฟียอีกครั้ง โซเฟียพยักหน้า “เห็นแต่ข้างหลังหน้าตาจะโอเคหรือเปล่า” ฉันพูดด้วยสีหน้าไม่ค่อยมั่นใจ ก็ยัยโซเฟียเลือกผู้ชายให้ฉันด้วยการมองจากแผ่นหลังถ้าไปถึงฟันเหยินปากแหว่งจมูกวิ่นจะทำไง

             “เชื่อฉันเถอะน่า สัญชาตญาณของฉันไม่เคยพราด” โซเฟียพูดอย่างมั่นใจ เออ ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าคนไม่เคยมีแฟนแบบแกมีสัญชาตญาณเรื่องผู้ชายกับเค้าด้วยอ่า

             “ทำไมฉันไม่ถึงอยากเชื่อแกเลยก็ไม่รู้” ฉันพูดด้วยสีหน้าไม่มั่นใจ

             “เหอะน่า ฉันแค่ให้แกไปหว่านเสน่ห์ถ้าไม่โอเคแค่เปลี่ยนเป้าหมาย” ยัยโซเฟียพูดตอบ

             “หรือแกไม่มั่นใจในตัวเอง” ยัยแฟนต้าพูดเสริม

              ก็ได้ๆฉันจะทำให้พวกแกดู ฉันยกแก้วไวน์ในมือจิบอึกนึงก่อนและถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นแต่เกาะอกชุดเดรสรัดรูปกระโปรงสั้นสีแดงดำ “ขอบิ้วก่อน” พูดจบฉันก็เดินตรงดิ่งไปยังร่างนั้นทันที

             “เอ่อ มาคนเดียวหรอคะ” ฉันเดินไปพิงกับเคาน์เตอร์และเอ่ยปากชวนเค้าคุย

             เค้าหันมาค่อยๆมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วมองตั้งแต่เท้าขึ้นมาจรดหัว โอ้โหวแม่เจ้า นี่คือสัญชาตญาณของยัยโซเฟีย ไม่ผิดจริงๆ ผู้ชายคนนี้ใบหน้าคมขาวใสสไตล์เอเชีย ริมฝีปากแดงระเรื่อ จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาคมเรียวดูน่าเกรงขาม ดูรวมๆแล้วถือว่าระดับนายแบบได้เลย พอดูจากเท้าจรดหัวเสร็จเค้าก็เบือนหน้าหันไปทางอื่น

             อ๊า นี่นายกล้าเมินฉันหรอ ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนเมินเลยนะ นี่มันจะมากเกินไปละนะ ไม่ได้ๆห้ามโมโหเด็ดขาดยัยสไปรท์ แกจะให้สองคนนั่นรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าแกถูกผู้ชายเมิน เอาใหม่ๆ

             “เอ่อ.. ให้ฉันดื่มเป็นเพื่อนมั้ยคะ” ฉันพูดและเอามือลูบไปที่ขอบแก้ว แต่สิ่งที่เค้าทำคือมองด้วยหางตา ตายแล้ว นี่นายจะไม่สนใจฉันเลยจริงๆหรอ

             “ฉันชื่อสไปรท์นะคะ คุณล่ะคะชื่ออะไร” ฉันยังไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะคุยกับเค้า

             เค้ามองฉันหน้านิ่งแล้วยกแก้วไวน์มาดื่ม นี่นายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ

             “จะไม่คุยกับฉันหน่อยหรอคะ” ฉันพูดพร้อมกับเอามือไปลูบไล้ที่ไหล่ของเขา แต่เค้าก็ยังมองฉันด้วยสายตาที่นิ่งเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไร เอ๊ะ หรือว่าเค้าจะไม่ชอบผู้หญิง

             “เอ่อ คุณคะพอดีฉันท้ากับเพื่อนไว้น่ะค่ะ คุณช่วยแกล้งเป็นแฟนฉันให้หน่อยได้มั้ย” ฉันโอบเอวเขาแล้วเขย่งไปกระซิบที่ข้างหูของเขา นี่ฉันลงทุนสุดๆแล้วนะ แต่เค้าก็ยังนิ่งเฉยเหมือนเดิม

             คงไม่สินะ ฉันคงต้องยอมกลับไปให้ยัยสองคนนั้นว่าฉันไม่มีเสน่ห์ไม่เซ็กซี่ไม่สามารถอย่างที่พูด ยัยสไปรท์นะยัยสไปรท์ แกไม่น่าไปท้าสองคนนั้นเลย หน้าแตกเลยเห็นมั้ย

             “เอ่อ ถ้างั้นฉันขอตัวนะคะ ขอโทษที่มารบกวนค่ะ” พูดจบฉันก็ผละมือออกจากเอวเขาแล้วหันหลังเดินออกมาทันที

             แต่ทันใดนั้นมือของเขาก็คว้าเอาเอวของฉันเข้าไปกอดไว้ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าของฉันอยู่ที่ระดับอกของเขา ฉันเงยหน้ามองเขาแล้วก็ต้องตะลึง ใบหน้าของเราอยู่ใกล้กันมากเพราะว่าเขาก้มมองฉันอยู่ ใบหน้าของเขายิ้มอย่างมีเลศนัย ใบหน้าฉันร้อนผ่าว ฉันรีบก้มหน้าหลบสายตาของเขาทันที

             “ผมชื่อเพทาย” เขาพูด เขาพูดแล้ว นี่คือประโยคแรกที่เขาพูดกับฉัน หรือเขาจะชอบฉัน แต่แค่แอ๊ปอยู่555 ในที่สุดการหว่านเสน่ห์ของฉันก็ได้ผล

            “คุณปล่อยฉันก่อนเถอะค่ะ” พอฉันได้สติก็รีบบอกให้เขาปล่อยฉัน แต่ทว่ามือของเขากลับลัดฉันแน่นขึ้น ไม่นะนี่ฉันกำลังถูกลวนลามหรอ “เอ่อ ฉันอึดอัดน่ะค่ะ คุณปล่อยฉันก่อนนะคะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” ฉันยังคงพูดกับเขาโดยที่ไม่เงยหน้ามองเขา

             “ให้ผมไปส่งนะ” เค้าพูดกระซิบ

             “ฉับกลับเองได้ค่ะ” ฉันตอบปฏิเสธ ไม่อย่างนั้นมีหวังคืนนี้ฉันเสร็จนายแน่ ถึงเขาจะหน้าตาดีแต่ฉันก็ยังไม่อยากเสียพรหมจรรย์ที่อุส่าทะนุถนอมมาดิบดีตอนนี้นะ

             “อย่าปฏิเสธผมเลยครับ เพื่อนคุณมองอยู่นะ” เค้ากระซิบที่ข้างหูฉัน ลมที่รดที่ข้างหูทำฉันขนลุกไปทั้งตัว

           “ก็ได้ค่ะ” ฉันตอบปัดๆ ถ้าไม่ให้เขาไปส่งมีหวังยัยสองคนนั้นได้หาว่าฉันไม่สามารถอีกแน่น

             ฉันพาเขาเดินมายังโต๊ะของเรา

             “แกฉันกลับก่อนนะ ยัยแฟนต้ามันเมามากแล้วอ่า ต้องพามันกลับก่อน” โซเฟียหันมาพูดกับฉัน นี่แกแค่รอให้ฉันมาถึงโต๊ะแล้วก็จะทิ้งกันใช่มั้ย

             “เอ่อ แก...” ฉันกำลังจะพูดว่าฉันกลับด้วย

             “กลับดีๆนะครับ เพื่อนคุณเดี๋ยวผมดูแลเอง” นายเพทายหันไปบอกยัยโซเฟีย

             “งั้นฉันฝากเพื่อนด้วยนะคะ” ยัยโซเฟียฝากฝังฉันไว้กับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงชั่วโมง แหมยัยเพื่อนชั่วทิ้งเพื่อนได้ลงคอ

             “โชคดีนะแก เห็นมั้ยฉันบอกแล้วสัญชาตญาณของฉันไม่เคยทำงานผิดพราด” ยัยโซเฟียหันมาพูดอวดตัวเองกับฉันก่อนจะลากยัยแฟนต้าออกไป

             “เอ่อ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” ฉันหันไปขอลากับนายเพทาย

             “ให้ผมไปส่งนะ” เค้าอาสาไปส่ง

             “ฉันกลับเองได้ค่ะ ไม่รบกวนดีกว่า” ฉันปฏิเสธ

             “อย่าปฏิเสธผมเลยนะ เมื่อกี้คุณรับปากผมแล้วนะ” เค้ายังคงตื้อ แต่ยัยสองคนนั้นก็กลับแล้ว นายก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

             “เอ่อ..” ฉันกำลังจะปฏิเสธอีกครั้ง

             “คุณไม่ไว้ใจผมหรอ” เค้าทำหน้าเศร้าเหมือนเสียใจ

             “ไม่ใช่นะคะ” ฉันรีบปฏิเสธเพราะกลัวเค้าจะเสียใจ พูดอะไรออกไปยัยสไปรท์ พูดอะไรไม่คิด

             “งั้นให้ผมไปส่งนะ ป่ะ” เค้าเดินโอบไหล่ฉันและพาฉันเดินออกมาไปที่ลานจอดรถ เดินตรงไปยังแรมโบกีนี่คันหรู โห นี่รถเค้าหรอเนี่ย คันละหลายสิบล้าน พนักงานเงินเดือนอย่างฉัน ทำงานทั้งชาติก็คงไม่มีปัญญาซื้อได้หรอก

              เค้าเดินไปเปิดประตูรถให้ฉันและเชิญฉันให้ไปนั่งด้านข้างคนขับ และเขาก็ขึ้นรถแล้วขับออกมา