บทที่ 44 ท่วงท่าเจ้าสำราญ

แสงแดดในวันวสันต์ช่างอบอุ่นและสดใส นกป่าบนกิ่งไม้ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ อย่างร่าเริง

ผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์ต่างพากันจับกลุ่มสองคนสามคนเดินทางเคียงคู่กันไป มุ่งหน้าไปรวมตัวกันที่ริมลำธารหินสีคราม

พวกเขาร่างกายปราศจากการเหน็บกระบี่หรือถือดาบ มีเพียงพัดจีบ ถุงหอม หรือหยกพกพาประดับกาย สวมชุดคลุมตัวหลวมโคร่งพริ้วไหว พูดคุยหัวเราะร่ากับสหายร่วมทางอย่างสำราญใจยิ่ง

เมื่อเทียบกับลานประลองฝีมืออันแสนคึกคักและดุเดือดตื่นเต้น หรือลานเดินหมากอันแสนเงียบสงัดทว่าแฝงจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแล้ว บรรยากาศของการประลองอักษรและภาพวาด มันช่างดูผ่อนคลายน่ารื่นรมย์กว่าเยอะเลยทีเดียว

อย่างไรเสียผู้เข้าแข่งขันย่อมปราศจากศัตรูที่จะต้องมาสู้รบเข่นฆ่ากันแบบเอาชีวิตเข้าแลก หากรู้สึกว่าผลงานของตนเองทำออกมาได้ไม่ดีพอ ขอเพียงยังไม่หมดเวลาที่กำหนด ก็ย่อมสามารถเปลี่ยนกระดาษแผ่นใหม่เพื่อวาดเขียนใหม่ได้ทุกเมื่อ

ผู้เข้าแข่งขันกว่าเจ็ดส่วนเป็นศิษย์จากสำนักศึกษาชิงหยา อีกสามส่วนเป็นผู้ฝึกยันต์จากสำนักหรือตระกูลเซียนต่างๆ มีน้อยนักที่จะเป็นเหมือนดั่งซ่งเฉียนจี ที่ลงสมัครแข่งเพียงเพราะต้องการมีส่วนร่วมในงานสนุกสนานเท่านั้น——

ในสายตาของผู้คนรอบข้าง เขาเป็นเพียงผู้ฝึกกระบี่ที่มีใจรักใคร่ชอบพองานศิลปะอักษรและภาพวาดคนหนึ่งแค่นั้นเอง

นิกายฮวาเว่ยมีน้ำตกอยู่มากมายนับไม่ถ้วน ทว่าลำธารสายเล็กๆ สายนี้กระแสน้ำหาได้รุนแรงไม่ ทว่ามีความงดงามร่มรื่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ผู้คนในสำนักต่างพากันเรียกขานว่า… ลำธารหินสีคราม

สายน้ำไหลเอื่อย ใสสะอาดจนมองเห็นก้นบึ้ง สามารถมองเห็นก้อนกรวดทรายใต้ผิวน้ำได้อย่างชัดเจนปรุโปร่ง

ก้อนหินกรวดแต่ละก้อนกลมมนเรียบเนียน สีสันหลากหลายงดงาม ทับซ้อนกันอยู่ใต้ลำธารสายเล็กๆ สายนี้อย่างหนาแน่น

ริมตลิ่งเป็นลานดินราบเรียบกว้างขวาง ภายใต้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ต้นหญ้างอกงาม นกป่าบินว่อน มองดูยาวไกลสุดลูกหูลูกตา

โต๊ะเก้าอี้สำหรับใช้ในการประลองอักษรและภาพวาดนับพันตัว ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบท่ามกลางทัศนียภาพอันร่มรื่นงดงามและแสงแดดอุ่นสบายแห่งนี้

การประลองยังไม่ทันเริ่มขึ้น บรรดาบัณฑิตปัญญาชนต่างพากันสะบัดพัดจีบ เดินทอดน่องไปตามริมตลิ่ง พลางเอ่ยปากพูดคุยถกเถียงวิชาความรู้กันเสียงดังลั่น

“ได้ยินมานานว่าสหายเต๋าหลี่มีความรู้ล้ำเลิศ ตวัดพู่กันงดงามประดุจดอกไม้เบ่งบาน ไม่ทราบว่าวันนี้เตรียมจะเขียนอักษรบทใดหรือ?”

“ข้าไร้ความสามารถ วันก่อนแวะไปเดินชมทัศนียภาพที่ทะเลสาบเหยาเยว่ พลันบังเกิดจินตนาการแต่งบทกวีขึ้นมาได้บทหนึ่งน่ะ”

“ได้ยินว่าพี่หลิวเชี่ยวชาญการวาดดอกเหมย เป็นหนึ่งในสำนักศึกษา วันนี้ยังคงจะวาดภาพ ‘ดอกเหมยกลางหิมะ’ อยู่อีกหรือไม่?”

“ช่วงนี้ได้เดินทางท่องเที่ยวชมทัศนียภาพขุนเขาของนิกายฮวาเว่ย วันนี้จึงตั้งใจจะวาดภาพ ‘ขุนเขาฮวาเว่ยยามวสันต์’ สักภาพน่ะ”

พวกเขากล่าวคุยกันดูเหมือนเป็นการสนทนาทั่วไป ทว่าความจริงกลับแฝงเล่ห์เหลี่ยมอยู่ไม่น้อย คนที่สนิทสนมกลมเกลียวกัน ก็เอ่ยปากชื่นชมยกย่องกันและกันอย่างจริงใจ ส่วนคนที่ไม่ถูกชะตากัน ย่อมเอ่ยคำพูดเหน็บแนมถากถาง คมคำบาดลึก หากประมาทเลินเล่อเพียงนิด ย่อมต้องโดนอีกฝ่ายพูดจาเอาเปรียบ หรือเสแสร้งทำเป็นชื่นชมชื่นชอบ แต่แท้จริงคือการถากถางให้กลายเป็นตัวตลกนินทาลับหลังของคนอื่น

ซ่งเฉียนจีเดินแทรกผ่านฝูงคนสะบัดพัดเหล่านี้ ก้มตัวลงต่ำ ใช้นิ้วมือคุ้ยหาเลือกสรรก้อนหินกรวดสีสวยๆ ริมตลิ่ง

ใต้ชายคาบ้านมีโอ่งน้ำปลูกบัวอยู่สองใบ การเก็บก้อนหินสีสวยๆ ไปประดับประดาในโอ่งน้ำย่อมเป็นเรื่องที่เหมาะสมที่สุด

น้ำในลำธารยามวสันต์หาได้หนาวเหน็บ มันไหลผ่านนิ้วมือทั้งห้า มอบความรู้สึกเย็นสบายสดชื่นผ่อนคลายมาให้แก่จิตใจดียิ่ง

หินกรวดใต้ผิวน้ำมีสีสันหลากหลายงดงาม ซ่งเฉียนจีมุ่งมั่นตั้งใจคุ้ยหาเลือกสรรก้อนหินสีสวยๆ อย่างจริงจัง บางครั้งยังทำให้ปลาเงินตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกหินตกใจพากันว่ายหนีผ่านซอกนิ้วมือของเขาไปอย่างรวดเร็ว

ซ่งเฉียนจีเก็บก้อนหินสีสวยๆ ใส่ลงในถุงเก็บของ ในใจรู้สึกสนุกสนานและพึงพอใจยิ่งนัก จึงไม่ได้ใส่ใจเสียงซุบซิบนินทารอบข้างเลยสักนิด

“คนผู้นี้คือใครกัน? ทำของตกน้ำรึ?”

“เขาถึงกับก้มเก็บก้อนหินหน้าตาเฉย สมองเขามีปัญหาหรืออย่างไร?”

“หน้าตาเขาดูคุ้นๆ นะ...”

พลันมีเสียงระฆังดังกังวานก้องมาจากในขุนเขาแต่ไกล

“ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันทุกท่าน นั่งประจำที่ตามหมายเลขของตนเองด้วย——” ผู้ดูแลข้างสนามประกาศก้องพร้อมกัน

ทุกคนต่างพากันเอ่ยลาอย่างร่าเริง นัดแนะเวลากล่าวคุยกันในคราวหน้า แล้วแยกย้ายกันไปค้นหาโต๊ะเก้าอี้ตามหมายเลขของตนเอง จัดเตรียมกระดาษพู่กัน

พู่กันที่ผู้ฝึกยันต์ใช้งานส่วนใหญ่ล้วนเป็นของวิเศษชั้นยอด มักต้องผ่านการเลือกสรรอย่างละเอียดถี่ถ้วนถึงจะได้ด้ามที่เข้ามือที่สุด แม้แต่น้ำหมึกและสีที่ใช้งานก็หาใช่ของธรรมดาสามัญ

กระดาษ พู่กัน หมึก และแท่นฝนหมึก ทางนิกายฮวาเว่ยไม่ได้จัดเตรียมไว้ให้ ทุกคนต้องนำมาเองทั้งสิ้น

ซ่งเฉียนจีค้นหาตำแหน่งหมายเลขของตนเจอแล้ว ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง สองมือยังคงเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ

ประจวบเหมาะกับเวลานั้น พลันมีผ้าไหมสีขาวสะอาดสะอ้านและนุ่มนวลผืนหนึ่งยื่นมาตรงหน้าเขา

ปกติเมิ่งเหอเจ๋อมักจะคอยยื่นผ้าเช็ดมือให้เขาเสมอ ซ่งเฉียนจีจึงยื่นมือออกไปรับมาเช็ดมือตามความเคยชิน

พอเช็ดเสร็จถึงได้รู้ตัว ผ้าไหมผืนนี้ทำจากผ้าไหมไหมน้ำแข็งสลักลายหรูหรา คุณภาพดีเลิศเกินไปแล้ว

ซ่งเฉียนจีเงยหน้าขึ้นมอง สบประสานสายตากับคนร่วมโต๊ะประลอง

คนผู้นี้คิ้วเรียวยาวดวงตาดั่งดารา รอยยิ้มจริงใจ สวมชุดคลุมบำเพ็ญสลักอักขระยันต์มงคลหนาแน่นถึงแปดสิบแปดชั้น ที่เอวเหน็บมุกราชาเงือกประดับประดาเต็มไปหมด บนโต๊ะมีที่แขวนพู่กันห้อยพู่กันเมฆาม่วงหมอกครามด้ามหนึ่ง ซึ่งเป็นถึงของวิเศษระดับสูง

ตั้งแต่หัวจรดเท้าเขียนคำว่า “รวยมหาศาล” แปะไว้เต็มไปหมด

ซ่งเฉียนจีชะงักไปครู่หนึ่ง “ขอบคุณ”

ใบหน้านี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง ทว่าชั่วขณะหนึ่งเขากลับนึกไม่ออกว่าเคยพบเจอที่ไหนมาก่อน

“ไม่เป็นไร” คนร่วมโต๊ะเก็บผ้าไหมไหมน้ำแข็งกลับคืน ราวกับมันเป็นเพียงผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งแค่นั้นเอง

เขายิ้มถาม “เมื่อครู่เห็นสหายเต๋าคุ้ยหาก้อนหินใต้ผิวน้ำ กำลังทำพิธีขอพรอยู่รึ? ที่บ้านเกิดของข้าก็มีประเพณีปฏิบัติเช่นนี้เหมือนกันนะ”

ซ่งเฉียนจี “...ไม่ใช่ ข้าเก็บก้อนหินพวกนี้ไปใส่ในโอ่งน้ำน่ะ”

คนผู้นั้นหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย “เป็นเช่นนี้เองรึ ไม่ทราบว่าสหายเต๋าตั้งใจจะคัดอักษรหรือวาดภาพ?”

“วาดภาพ” ซ่งเฉียนจีกล่าว

แววตาของคนผู้นี้สว่างวาบขึ้นมาทันที

แม้ทั้งสองคนจะนั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน แต่ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่ย่อมไม่ยอมเปิดปากพูดคุยกันเด็ดขาด

ผู้เข้าแข่งขันพอจับพู่กัน ย่อมต้องรวบรวมสมาธิจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าทันที

รอบข้างแววเสียงฝนหมึกดังสม่ำเสมอ ประดุจหนอนไหมกำลังรุมแทะกินใบหม่อน

ท่ามกลางเสียงอันเป็นระเบียบและเงียบสงัดนี้ น้ำเสียงของคนร่วมโต๊ะจึงยิ่งฟังดูโดดเด่นและขัดหูยิ่งขึ้น

“สหายเต๋า เหตุใดเจ้าถึงยังไม่ยอมจรดพู่กันอีกเล่า?”

ซ่งเฉียนจีนั่งเอนหลังอย่างผ่อนคลาย รื่นรมย์ชมดูทัศนียภาพลำธารหินสีคราม มองดูหมู่เมฆและสายลมพัดโชย “ยังคิดไม่ออกว่าจะวาดอะไรดีน่ะ”

คนผู้นั้นอึ้งงัน “เจ้าสภาพแบบนี้ ยังกล้ามาลงสมัครแข่งอีกรึ?”

“ลงสมัครแข่งไม่ได้เสียเงินนี่นา” ซ่งเฉียนจีกล่าว

เหตุผลข้อนี้ช่างไร้ทางโต้แย้งสิ้นดี ทว่าคนที่เดินทางมาร่วมการประลองอักษรและภาพวาด ใครบ้างล่ะไม่ได้ผ่านการฝึกซ้อมวาดเขียนมาเป็นร้อยเป็นพันครั้ง ต่อให้หลับตาก็ยังสามารถวาดเขียนออกมาได้อย่างราบรื่น

เวลานี้เหลือเพียงพวกเขาสองคนที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับพู่กัน ซ้ำยังเปิดปากพูดคุยกันหน้าตาเฉยอีกต่างหาก

ซ่งเฉียนจีดึงเอาก้อนหินห้าสีออกมาจากถุงเก็บของ นำมาลูบคลำเล่นแก้เบื่อ

คนร่วมโต๊ะเริ่มสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่ เป็นฝ่ายเปิดปากถามก่อนอีกครั้ง “เจ้าคงไม่ได้... วาดไม่เป็นเลยใช่ไหม?”

“พอเป็นบ้างนิดหน่อยน่ะ” ซ่งเฉียนจีกล่าว

งานประลองอักษรและภาพวาดในงานชุมนุมปัญญาชน คนที่พอเป็นบ้างนิดหน่อยก็กล้าเสนอหน้ามาลงแข่งด้วยเนี่ยนะ!?

คนผู้นี้สีหน้าผิดหวัง ทอดถอนใจยาวอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เขาเปิดฝาแท่นฝนหมึก รินน้ำฝนหมึกชาด “ช่างเถอะ ข้าไม่รอเจ้าแล้วล่ะ”

“เจ้าจะมารอข้าทำไมกัน?” ซ่งเฉียนจีเริ่มจะมีความสนใจใคร่รู้ในตัวเขาขึ้นมาบ้างแล้ว

คนผู้นั้นเอ่ยอย่างจริงใจ “พูดกันตามตรง ข้าจะวาดภาพทิวทัศน์ขุนเขา เลยอยากจะขอดูการจัดวางองค์ประกอบภาพของเจ้าเพื่อเป็นแนวทางอ้างอิงหน่อยน่ะ”

ซ่งเฉียนจีพูดไม่ออกเลยสักคำ

เจ้าก็พูดมาตรงๆ เถอะว่า อยากจะลอกเลียนแบบผลงานข้าน่ะ ใช่ไหม?

ที่แท้ที่ชวนข้าคุยตั้งนานสองนาน ก็เพื่อจะรอจังหวะนี้เองสิท่า

พละกำลังพู่กัน จิตวิญญาณอักษร ทั้งหมดมันจะเป็นอย่างไร ล้วนต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมานานปีถึงจะสร้างขึ้นมาได้

ทว่าการจัดวางองค์ประกอบภาพ ต้องอาศัยไหวพริบปฏิภาณและรสนิยมความงามเฉพาะตัว

โดยเฉพาะภาพทิวทัศน์ขุนเขา โบราณเคยกล่าวไว้ “มองขวางเป็นแนวเทือกเขามองข้างเป็นยอดเดี่ยว ระยะใกล้ไกลสูงต่ำล้วนแตกต่างกันไป” ขุนเขาหลังเดียวกัน ทว่าคนละคนเลือกมุมมองที่แตกต่างกัน ภาพขุนเขาและอารมณ์ความรู้สึกที่วาดออกมา ย่อมแตกต่างกันไปโดยสิ้นเชิง

ยามนี้ภาพทิวทัศน์ขุนเขาในโลกบำเพ็ญเพียร นิยมเน้นอารมณ์ความรู้สึกมากกว่ารูปทรงจริง โดยยึดถือวิชา “ขุนเขาไกลสายน้ำใกล้” ของปราชญ์อักษรเป็นหลักความนิยมสูงสุด เพื่อหวังจะประจบเอาใจปราชญ์อักษร ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่จึงนิยมใช้วิชานี้วาดภาพกันทั้งสิ้น

และในบรรดาคนสิบคนที่วาดภาพ ย่อมต้องมีถึงแปดคนที่เลือกวาดภาพทิวทัศน์ขุนเขา

ซ่งเฉียนจียิ้มอย่างจนปัญญา ในใจคิดว่าการจัดโต๊ะเก้าอี้และหมายเลขที่นั่งประลองนี้ เขาจัดสรรตามระดับฝีมือความสามารถหรือไงกัน?

พวกไร้ฝีมือสองคนมานั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน งั้นก็อย่าได้หวังจะพึ่งพากันและกันเลยดีกว่า

คนผู้นี้ประสานสายตากับแววตาของเขา นึกว่าตนเองโดนอีกฝ่ายดูแคลน ใบหน้าแดงระเรื่อ รีบเอ่ยแก้ต่างพัลวัน “ข้าแค่จัดวางองค์ประกอบภาพไม่เป็นเท่านั้นเองนะ! แต่พละกำลังพู่กันของข้าก็นับว่าใช้ได้อยู่...”

“ไม่เป็นไร ข้าเองแม้แต่ภาพทิวทัศน์ขุนเขาก็วาดไม่เป็นเหมือนกันแหละ” ซ่งเฉียนจีกล่าว

สีหน้าของคนผู้นี้ดูผ่อนคลายลง เอ่ยปลอบใจ “เช่นนั้นเจ้ารีบวาดรูปที่เจ้าชอบที่สุด หรือรูปที่ยามนี้อยากจะวาดที่สุดเถอะ เวลามีจำกัด อย่าได้ปล่อยให้เสียเวลาเปล่าเลย”

ซ่งเฉียนจีครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ตกลง”

พูดจบเขาก็จรดพู่กันลงบนกระดาษทันที

คนร่วมโต๊ะยืดคอชะเง้อมองดูผลงานของเขา เห็นพู่กันและน้ำหมึกที่เขาใช้งานล้วนเป็นของราคาถูกระดับล่างสุดที่มีขายตามท้องตลาด อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาเวทนาสงสารมาให้

“เจ้าเปลี่ยนมาใช้ของข้าเถอะ ข้าพกชุดสำรองมาด้วยชุดหนึ่งน่ะ”

ซ่งเฉียนจีบอกปัดว่าไม่ต้อง

ตวัดพู่กันเพียงไม่กี่เส้น รูปร่างของดอกไม้ขนาดเล็กดอกหนึ่งพลันปรากฏเด่นหราบนแผ่นกระดาษทันที

ดอกไม้มีห้ากลีบ เกสรดอกนูนขึ้นมาเล็กน้อย ปลายกลีบดอกมีมุมโค้งมนน่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง

คนผู้นี้อึ้งงันสับสนไปหมด ในใจคิดว่าเจ้าวาดภาพแบบนี้ออกมา ข้าจะไปลอกเลียนแบบจัดวางองค์ประกอบภาพได้อย่างไรกันเล่า ปัดโธ่!

แต่พอมองดูดีๆ ดอกไม้ดอกนี้ดูมีชีวิตชีวา แม้จะมีเพียงลายเส้นโครงร่าง ทว่ากลับดูเหมือนพร้อมจะเบ่งบานหลุดพ้นออกมาจากแผ่นกระดาษได้ทุกเมื่อ อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า

“สหายเต๋า ดอกไม้ที่เจ้าวาดนี้คือพืชวิเศษชนิดใดหรือ? ช่างดูน่ารักน่าเอ็นดูนัก!”

“ไม่ใช่พืชวิเศษ ดอกมันฝรั่งธรรมดานี่แหละ”

“ดอกมันฝรั่ง?” คนผู้นั้นอุทานด้วยความตกใจลั่น “ปฐมาจารย์เต๋าโปรดประทานพร ที่แท้มันฝรั่งที่เติบโตอยู่ในดินโคลน ยามเบ่งบานจะออกดอกได้งดงามปานนี้เชียวรึ! ข้านึกว่ามันเติบโตอยู่บนกิ่งไม้เสียอีก เจ้าไม่ได้กำลังหลอกลวงข้าใช่ไหม?”

ซ่งเฉียนจี “...ข้าไม่ได้หลอกลวงเจ้า”

เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ พวกเราอย่าได้ไปรบกวนปฐมาจารย์เต๋าเลยดีกว่าไหม เจ้าน้องชาย!

ผู้ฝึกตนบางคนบิดามารดาล้วนเกิดในตระกูลเซียนหรือสำนักใหญ่ ตั้งแต่เยาว์วัยทานแต่ข้าววิเศษผลไม้ปราณ พอเริ่มบำเพ็ญเพียรก็บรรลุขั้นงดเว้นอาหารอย่างรวดเร็ว แทบไม่เคยสัมผัสโลกปุถุชน จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะแยกแยะพืชผลเกษตรกรรมไม่ออก

ซ่งเฉียนจีพอเข้าใจได้จริงๆ

เขาเอ่ยต่อ “ความจริงแล้ว ดอกแตงกวายามเบ่งบานก็งดงามไม่แพ้กันหรอกนะ”

สีหน้าของคนผู้นี้เปลี่ยนไปทันที เอ่ยปากชื่นชมเลื่อมใสจากใจจริง “สหายเต๋าช่างมีความรู้กว้างขวางล้ำลึกนัก! ขอเรียนถามชื่อเสียงเรียงนามอันยิ่งใหญ่ของเจ้าด้วย?”

“...มิกล้ารับคำชม ข้าชื่อซ่งเฉียนจี”

รอยยิ้มบนใบหน้าของคนผู้นี้แข็งค้าง พลันอุทานลั่นด้วยความตกใจ “ที่แท้เจ้าก็คือซ่งเฉียนจี!”

ผู้เข้าแข่งขันรอบข้างพากันเงยหน้าขึ้น หันมาจับจ้องมองดูพวกเขาสองคนเป็นตาเดียว

“มันคือซ่งเฉียนจีรึ? หัวหน้ากลุ่มศิษย์ฝ่ายนอกนิกายฮวาเว่ยคนนั้น?”

“สองคนนี้ดันมานั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน? ซ่งเฉียนจีนับเป็นตอไม้แข็งคนหนึ่ง ส่วนเจ้าคนโง่เขลาเบาปัญญาที่มีดีแต่เงินทองแต่ไร้วิชาความรู้คนนั้น คราวนี้คงต้องเผชิญเคราะห์ร้ายบาดเจ็บสาหัสแน่นอน”

ซ่งเฉียนจีกระแอมเบาๆ “เบาเสียงหน่อยสิ เจ้ารู้จักข้าหรือไง?”

“เจ้าโด่งดังมากเลยนะ!” คนผู้นั้นตื่นเต้นกระตือรือร้นขึ้นมาทันที “ทว่าปกติเจ้าเก็บตัวเงียบไม่ยอมออกมาพบปะผู้คน ผู้คนต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานา ว่าเจ้าจะเป็นยอดคนแบบไหนกันแน่... วันนี้ได้พบเจอตัวจริง สหายเต๋าซ่งวาดรูปดอกมันฝรั่งได้งดงามปานนี้ สมคำเล่าลือจริงๆ ท่วงท่าช่างดูเป็นคุณชายเจ้าสำราญผู้รักอิสระเสรีแท้ๆ”

ซ่งเฉียนจีฟังแล้วมึนงงสับสนไปหมด

ชาติก่อนคนอื่นด่าทอเขา มีแต่คำด่าว่าทำทุกวิถีทางเพื่อผลประโยชน์ เจ้าเล่ห์เพทุบาย จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต เป็นต้น

ท่วงท่าคุณชายเจ้าสำราญผู้รักอิสระเสรีมันคือคำด่าประเภทไหนกันฟะ? เขาเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่านี่คือคำด่าหรือคำชมเชยกันแน่!?

“ข้าได้ยินมาว่า เมิ่งเหอเจ๋อคือศิษย์ที่เจ้าเป็นคนสั่งสอนมากับมือใช่หรือไม่?”

“ไม่ใช่ข้าหรอก” ซ่งเฉียนจีเอ่ยอย่างจนปัญญา

อีกฝ่ายเห็นชัดว่าไม่เชื่อถือคำพูดของเขา ตบโต๊ะร้องบ่น “เมื่อคืนเดิมทีข้าควรจะวาดภาพฝึกซ้อมสักภาพ จากนั้นอาบน้ำอบร่ำนั่งสมาธิสะกดจิตใจให้สงบ บำเพ็ญเพียรตลอดทั้งคืน เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการประลองอักษรและภาพวาดในวันนี้ ทว่าข้ากลับอดใจไม่ไหว แอบแวะไปชมดูการประลองฝีมือของเมิ่งเหอเจ๋อเสียนี่! เขานึกอย่างไรถึงได้ปล่อยโคมลอยวิเศษขึ้นฟ้าขนาดนั้น ทำแบบนั้นมันเหมาะสมแล้วรึไง? เจ้าไม่คิดจะสั่งสอนตักเตือนเขาบ้างหรือ?”

“เจ้าลองคิดดูสิ ดึกดื่นค่ำคืนมันทำเรื่องป่วนโลกขนาดนั้น วันนี้ใครจะไปมีสมาธิทำข้อสอบประลองได้กันล่ะ? แต่พูดก็พูดเถอะ โคมลอยวิเศษพวกนั้นช่างงดงามเหลือเกิน... แผนการรบแบบใหม่บนเวทีของเขา ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือเจ้าสั่งสอนมาใช่ไหม?”

คนผู้นี้พอเปิดปากพูด น้ำเสียงรวดเร็วปานประทัดแตก พูดจาน้ำไหลไฟดับยาวเหยียดไม่มีหยุดหย่อน

จังหวะการพูดจาเช่นนี้ทำเอาซ่งเฉียนจีรู้สึกคุ้นหูอย่างยิ่ง หาโอกาสแทรกเอ่ยปากปฏิเสธได้อย่างยากลำบาก

“ไม่มีเรื่องแบบนั้นแน่นอน! ข้าไม่ได้สอน!”

ข้าไม่ได้ทำ ข้าช่างโดนใส่ความจนรันทดใจแท้ๆ บัดซบ!

อีกฝ่ายยังคงไม่ยอมเชื่อ “สหายเต๋าซ่ง ศิษย์น้องหญิงของข้าเองก็ชื่นชอบชมดูการประลองของเขามากเลยนะ กระบี่สุดท้ายของเมิ่งเหอเจ๋อในวันพรุ่งนี้ พอจะช่วยโยนดอกไม้ส่งมอบให้นางสักดอกได้ไหม?”

“เรื่องนี้... คงไม่ได้หรอกนะ”

ซ่งเฉียนจีไม่เคยได้ยินคำขอร้องที่ประหลาดและพิลึกพิลั่นขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต

ทั้งปล่อยโคมลอย ทั้งโยนดอกไม้ เสี่ยวเมิ่งลับหลังเขาแอบไปสร้างเรื่องราวป่วนโลกไว้ตั้งมากมายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?

ดูแล้วช่างยากลำบากเหน็ดเหนื่อยแสนสาหัสแท้ๆ

ต้องคอยควบคุมจังหวะการต่อสู้สู้ศึกไปด้วย ต้องคอยสั่งการจัดฉากไปด้วย ต้องสู้ให้สวยงามเจริญตา และยังต้องเอาชนะศึกให้ได้อีก

หากไม่ใช่เพราะเมิ่งเหอเจ๋อมีสร้อยลูกปัดหยกแดงคุ้มกายช่วยฟื้นฟูร่างกาย คาดเดาว่าป่านนี้เขาคงเหนื่อยล้าจนร่างกายพังทลาย สิ้นเรี่ยวแรงจะต่อสู้สู้ศึกไปตั้งนานแล้ว

คนร่วมโต๊ะพยักหน้าเข้าใจ “นั่นสินะ ข้างล่างคนมุงดูกันเนืองแน่น มืดฟ้ามัวดินขนาดนั้น เขาจะไปโยนส่งให้แม่นยำได้อย่างไรกัน ข้าเสียกิริยาเอ่ยปากขอเรื่องเหลวไหลไปเองแล้ว... อ๊ะ พูดคุยกันตั้งนานสองนาน ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวบอกชื่อเสียงเรียงนามเลย เสียมารยาทแล้ว ข้าแซ่จี นามเดี่ยวว่าเฉิน… จีเฉิน”

สมองของซ่งเฉียนจีพลันบังเกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาในพริบตา “จีเฉิน แห่งกิ่งอำเภอเฟิ่งเซียน?!”

ภาพใบหน้าอันหล่อเหลาที่ดูคุ้นตาในความทรงจำ ในที่สุดก็ซ้อนทับหลอมรวมเข้ากับใบหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ

จีเฉินยิ้มขื่นอย่างขัดเขิน “นึกไม่ถึงว่าสหายเต๋าจะเคยได้ยินชื่อเสียงของข้าด้วย” เขาพยายามเอ่ยปากอธิบายอย่างเต็มที่ “ความจริงข้าก็ไม่ได้ไร้วิชาความรู้ขนาดนั้นหรอกนะ ข้าแค่จัดวางองค์ประกอบภาพไม่เป็นแค่นั้นเอง...”

ซ่งเฉียนจีตกใจ “เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่การประลองอักษรและภาพวาดได้ล่ะ?”

จีเฉินยิ่งตกใจกว่า “สหายเต๋าเหตุใดถึงถามเช่นนี้ ข้าเล่าเรียนอักษรและภาพวาดมาตั้งแต่เยาว์วัยนะ”

ซ่งเฉียนจีอึ้งงันไปเลย

เจ้าที่เป็นถึงมหาปรมาจารย์ค่ายกลผู้ยิ่งใหญ่ ตั้งแต่เด็กดันไปเล่าเรียนอักษรและภาพวาดเนี้ยนะ?

“ยามนี้ เจ้าเริ่มศึกษาเล่าเรียนวิชาค่ายกลแล้วหรือยัง?” ซ่งเฉียนจีถาม

จีเฉินทำสีหน้าขมขื่นตอบ “ข้าแม้แต่ยันต์วิเศษใบเดียวก็ยังเขียนไม่ได้เลยสักใบ จะเอาเวลาว่างที่ไหนไปศึกษาเล่าเรียนวิชาค่ายกลอันซับซ้อนกันเล่า สหายเต๋าซ่งเอ๋ย ได้โปรดอย่าได้พูดจาล้อเลียนข้าอีกเลยนะ!”

ซ่งเฉียนจีทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะแสดงปฏิกิริยาอย่างไรดี

การปล่อยให้จีเฉินไปเล่าเรียนอักษรและภาพวาด มันไม่ต่างอะไรกับการปล่อยให้เมี่ยวเยียนไปควงดาบยักษ์สู้รบ หรือปล่อยให้เมิ่งเหอเจ๋อไปฝึกปักผ้าเช็ดหน้า ใช่ไหมล่ะ?

ในระหว่างที่กำลังลังเลใจอยู่นั้น ด้านหน้าพลันเกิดเสียงฮือฮาดังขึ้น ผู้เข้าแข่งขันจำนวนมากพากันวางพู่กันหยัดยืนกายขึ้นชะเง้อมองดูทัศนียภาพเบื้องหน้า

ซ่งเฉียนจีเงยหน้าขึ้นมอง เห็นคนสองคนเหินทะยานร่างขึ้นสู่ท้องนภา มุ่งตรงไปยังหน้าผาสูงชันฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว

“สองคนนั้นกำลังจะทำสิ่งใดกันหรือ?”

จีเฉินเอ่ยอธิบายด้วยความตื่นเต้นยินดี

“พวกเราสองคนเดินทางมาเข้าร่วมเพื่อเป็นไม้ประดับคอยสร้างสีสันให้แก่การประลองเฉยๆ ส่วนคนอื่นเดินทางมาเพื่อหวังจะช่วงชิงตำแหน่งร้อยยอดฝีมือในงานชุมนุมปัญญาชน หากก้าวหน้าไปอีกขั้น อย่างมากก็หวังเพียงตำแหน่งสิบอันดับแรก ดังนั้นพวกเราจึงต้องทำตามกฎกติกา ก้มหน้าก้มตาเขียนลงบนกระดาษอย่างสงบเสงี่ยม มีฝีมือแค่ไหนก็แสดงออกมาแค่นั้น...

ทว่าสองคนนั้นกลับแตกต่างออกไป พวกเขาปรารถนาจะกราบปราชญ์อักษรเป็นอาจารย์สืบทอดวิชา ย่อมต้องใช้อุบายพลิกแพลงเพื่อเอาชนะศึกสร้างชื่อเสียง เพื่อเรียกร้องความสนใจจากท่านปราชญ์ให้จงได้ ยามนี้พวกเรามาคอยดูเถิดว่าพวกเขาจะงัดเอาไม้เด็ดอะไรออกมาให้เราดูชม”

---