บทที่ 43 รักใคร่และเคียดแค้น

กระดาษยันต์สีเหลืองหม่นถูกปะติดไว้ใต้ชายคาบ้านสีเทา สั่นไหวเบาๆ ตามสายลม แผ่ซ่านแสงรัศมีเรืองรองออกมาจางๆ

ประดุจดวงตะวันดวงน้อยๆ ที่คอยส่องสว่างมอบความอบอุ่นให้แก่หน่ออ่อนที่เพิ่งจะแทงหน่อพ้นดินโคลน

แสงสว่างเจิดจ้า นุ่มนวลไม่แสบตา อบอุ่นโอ่นโยน หาได้แผดเผาทำลายล้างพืชผล

ลมวสันต์พัดโชย ผิวน้ำในโอ่งสะท้อนเงาเมฆมงคล เกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นประกายระยิบระยับจับตางดงามยิ่ง

ซ่งเฉียนจีเพิ่งจะจัดเก็บพู่กันและแท่นฝนหมึกเสร็จ ยามที่เห็นเมิ่งเหอเจ๋อพากลุ่มศิษย์ฝ่ายนอกเดินผลักประตูรั้วก้าวเท้าเข้ามาในลานบ้านพอดี

และบนโต๊ะหินมีแผ่นยันต์ที่เพิ่งจะเขียนเสร็จวางเรียงรายอยู่สองกอง น้ำหมึกชาดสีแดงสดยังไม่แห้งดีด้วยซ้ำ

ศิษย์ฝ่ายนอกทุกคนต่างพากันอึ้งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นปิติยินดีจนเนื้อเต้น “ศิษย์พี่ซ่งเขียนยันต์วิเศษขึ้นมาได้จริงๆ ด้วย!”

หากไม่มีความจำเป็นเด็ดขาดจริงๆ พวกเขาย่อมไม่อยากเดินทางมารบกวนเวลาส่วนตัวของซ่งเฉียนจีให้ต้องเหนื่อยยาก ดังนั้นเรื่องราวแผนการสู้ศึกรูปแบบใหม่บนลานประลอง จึงไม่มีใครเอ่ยปากบอกเขาเลยสักคนเดียว

ใครจะคาดคิด ศิษย์พี่ซ่งกลับมีไหวพริบหยั่งรู้ ราวกับเทพเซียนที่คำนวณทุกสิ่งทุกอย่างไว้ล่วงหน้าหมดแล้วหน้าตาเฉย

ซ่งเฉียนจีใช้นิ้วเคาะแผ่นยันต์ที่เขียนเสียกลุ่มหนึ่งเบาๆ “มาได้จังหวะพอดี เอาของพวกนี้ไปเล่นสนุกเถอะ”

เมิ่งเหอเจ๋อก้าวเท้าเข้ามาในลานบ้านด้วยความยินดี ส่วนโจวเสี่ยวอวิ๋นกับคนอื่นๆ ยืนรออยู่หน้าประตูรั้วพลางทอดถอนใจด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

“ศิษย์พี่ซ่งมักจะปากร้ายใจดีอยู่เสมอ ปากไม่เคยเอ่ยถึง ทว่าในใจกลับคอยห่วงใยพวกเราอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ถึงได้มองเห็นจุดบกพร่องที่พวกเราคิดได้ไม่รอบคอบล่วงหน้า!”

เมิ่งเหอเจ๋อลูบคลำแผ่นยันต์ในมือ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ศิษย์พี่ขอรับ เหตุใดแผ่นยันต์ถึงได้แบ่งออกเป็นสองกองเช่นนี้ มีความแตกต่างกันอย่างไรหรือ?”

“ยันต์ในกองที่มอบให้เจ้านั้นมีพลังยันต์แก่กล้ากว่า แสงสว่างเจิดจ้ากว่ามาก” ซ่งเฉียนจีกล่าว “เจ้าสามารถนำไปใช้เล่นสนุกได้ตามใจชอบเลย”

ยันต์นี้หากเอาไปแขวนไว้ใต้ชายคาบ้านเพียงครึ่งวัน ย่อมสามารถทำให้น้ำในโอ่งแห้งเหือด และแผดเผารากบัวจนแห้งตายคาโอ่งได้ทันที

แต่ได้ยินมาว่ายามนี้ในเมืองฮวาเว่ยกระดาษยันต์ราคาแพงลิบลิ่ว การจะฉีกทำลายยันต์เสียเหล่านี้ทิ้งไปดื้อๆ ย่อมดูเป็นการล้างผลาญและสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ

เมิ่งเหอเจ๋ออึกอัก “เช่นนั้น... ข้าขอเปลี่ยนเอาอีกกองที่แสงสว่างไม่ค่อยเจิดจ้าเท่าไหร่ไปใช้งานแทนจะดีกว่านะขอรับ? ของดีๆ แบบนี้ ต้องเก็บไว้ให้ศิษย์พี่ใช้งานเองสิขอรับ ข้าจะกล้าแย่งชิงของดีไปจากท่านได้อย่างไรกัน”

ซ่งเฉียนจีคิดในใจ เจ้าเด็กนี่ช่างคิดได้งดงามแท้ หากเจ้าเอาของดีไปหมด แล้วโอ่งน้ำปลูกบัวสองใบของข้าจะเอาอะไรมาใช้ส่องแสงแดดเล่า ใช่ไหม?

เขาจึงตอบปฏิเสธทันควันอย่างเด็ดขาด “ไม่ได้!”

เมิ่งเหอเจ๋อกุมแผ่นยันต์ไว้แน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งใจสุดขีด “ศิษย์พี่ซ่ง ข้าจะไม่มีวันทำให้ความหวังอันยิ่งใหญ่ของท่านต้องสูญเปล่าเด็ดขาดขอรับ!”

“หา?” ซ่งเฉียนจีอึ้งไปวูบหนึ่ง

แย่แล้ว เจ้าเด็กนี่… สมองโดนคนทุบจนพังไปแล้วจริงๆ สินะ?

เมิ่งเหอเจ๋อสะกดกลั้นหยาดน้ำตา ทำความเคารพอย่างนอบน้อม “ข้าต้องรีบเดินทางไปจับฉลากเลือกคู่ประลองรอบต่อไปแล้ว ช่วงค่ำจะรีบกลับมาต้มบะหมี่ให้ศิษย์พี่ทานนะขอรับ!”

ซ่งเฉียนจีกำลังจะเอ่ยปากบอกว่า ข้าไม่ได้จำเป็นต้องกินบะหมี่ทุกวัน เจ้าสู้ศึกเสร็จก็ควรรีบกลับไปอาบน้ำนอนพักผ่อนจะดีกว่า ทว่าเมิ่งเหอเจ๋อกลับหมุนตัววิ่งจากไปเสียก่อน

กลุ่มศิษย์ฝ่ายนอกภายใต้การนำของเขา ราวกับเพิ่งดื่มยาชูกำลังไปสิบถ้วย แววตาเป็นประกายวาววับ ก้าวเท้าสับฝีเท้าเดินอย่างทรงพลังฮึกเหิมสุดขีด

...

ภายใต้แผนการรบแบบ คราบโลหิต กลองศึก และนกพิราบขาว เมิ่งเหอเจ๋อแคล้วคลาดปลอดภัยจากการโดนคัดออกตกรอบได้อย่างหวุดหวิด อาศัยคะแนนโหวตสนับสนุนขั้นต่ำสุด เบียดแทรกตัวเข้าสู่ทำเนียบร้อยยอดฝีมือของการประลองฝีมือได้สำเร็จ โดยอยู่ในอันดับที่เก้าสิบแปด

ผู้ชมรอบข้างแม้ปากจะไม่ยอมรับว่าตนเองถูกวิถีการต่อสู้อันแปลกใหม่ดึงดูด ทว่าร่างกายกลับซื่อสัตย์ พากันมายืนเฝ้ารอดูเขาจับฉลาก และมารวมตัวกันมุงดูที่ข้างลานประลองของเขาอย่างเนืองแน่น

ศึกรอบนี้เมิ่งเหอเจ๋อสู้ศึกอย่างช้าๆ เขาออกกระบวนท่าอันตรายและพลิกแพลงอยู่บ่อยครั้ง

เขาใช้วิชาหมุนตัวตวัดวาดกระบี่อยู่หลายรอบ ทุกครั้งที่หมุนตัว ชายเสื้อคลุมยาวสีขาวจะพริ้วไหวสะบัดพัดอย่างงดงาม

ถึงกับมีสายลมพัดโชย นำพากลีบดอกไม้สีขาวร่วงหล่นลงมาจากที่ใดไม่ทราบลอยละลิ่วเต็มลานประลอง

ปลิวไสวไปมา ประดุจมีหิมะตกหนักตลบอบอวลไปทั่วทั้งเวที

กลีบดอกไม้สีขาวสะอาดตา คละเคล้าไปกับคราบโลหิตสีแดงฉาน ดูงดงามสะเทือนใจและน่าตื่นตาตื่นใจมาก

ข้างเวทีมีคนใช้ใบไผ่เป่าเป็นท่วงทำนองเพลง เสียงเพลงโศกเศร้าโหยหวน ชวนให้ผู้รับฟังรู้สึกเศร้าสร้อยรันทดใจอย่างไร้สาเหตุ

จนกระทั่งเมิ่งเหอเจ๋อเก็บกระบี่เข้าฝัก ผู้ชมรอบข้างถึงเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา ราวกับเพิ่งจะได้รับชมการเดินทางบำเพ็ญเพียรอันแสนยากลำบากของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งจบลงต่อหน้าต่อตา

“ข้าจะลงคะแนนสนับสนุนให้เขา!” ผู้ฝึกตนหญิงคนหนึ่งเอ่ยเสียงสะอื้นน้ำตาคลอ

ศึกรอบนี้สิ้นสุดลง เมิ่งเหอเจ๋อเดินออกจากลานประลอง รอคอยจนกว่าจะถึงเวลาประลองรอบต่อไป

ยามเริ่มเปิดศึก ท้องฟ้าใกล้จะมืดมิดแล้ว

หลังสู้ศึกเสร็จ รอบข้างมืดมิดสนิท มีเพียงลำแสงสายหนึ่งส่องกระทบลงบนร่างกายของเขา ขับเน้นใบหน้าที่เปื้อนคราบโลหิตให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น

เมิ่งเหอเจ๋อเนื้อตัวเต็มไปด้วยคราบโลหิต ทว่ากลับก้มหน้าล้วงเอาดอกสาลี่ที่ยังไม่เบ่งบานออกมาจากแขนเสื้อดอกหนึ่ง เป่าลมหายใจเบาๆ ดอกไม้พลันเบ่งบานออกในพริบตา ก่อนจะเหวี่ยงมือโยนลอยละลิ่วลงไปใต้เวที

“ขอบพระคุณทุกท่านที่แวะมาชมการประลองของข้าขอรับ!”

ไม่รู้ว่าผู้ฝึกตนหญิงคนไหนเป็นคนเริ่มกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นก่อน รอบเวทีพลันเกิดการแย่งชิงดอกไม้กันอย่างชุลมุนวุ่นวาย

หลังจบศึกรอบนี้ กลุ่มผู้สนับสนุนเมิ่งเหอเจ๋อก็เริ่มก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาอย่างเป็นรูปธรรม!

มีคนเอ่ยอย่างแสนเสียดาย “น่าเสียดายจริงๆ กระบวนท่าในแต่ละรอบไม่เหมือนกันเลย ดูซ้ำไม่ได้ด้วยสิ”

มีคนแอบกระซิบ “ข้าแอบใช้แผ่นหยกบันทึกภาพอัดภาพเก็บไว้หมดแล้วล่ะ”

“จริงรึ?! เจ้าตั้งราคามาเลย ข้าขอซื้อต่อ สามร้อยหินปราณเป็นอย่างไร?”

ทว่าผู้ฝึกตนหญิงคนนี้กัดฟันปฏิเสธเสียงหนักแน่น “ไม่ขาย! ข้าจะเก็บไว้ดูคนเดียว!”

“สามร้อยห้าสิบหินปราณ!”

“ไม่ขายเด็ดขาด! ความรู้สึกใจเต้นระทึกในฤดูใบไม้ผลิของเด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปี มันคือสมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้!”

ผู้ฝึกตนชายหลายคนไม่เข้าใจความคิดนี้เลยสักคน

“สามร้อยห้าสิบหินปราณ? บ้าไปหมดแล้วจริงๆ แค่เพื่อจะดูรูปเจ้าหน้าจืดนั่นเนี้ยนะ?”

“ใครเป็นคนโยนกลีบดอกไม้ให้มันกัน ช่างเสแสร้งแกล้งทำ ไร้รสนิยมสิ้นดี!”

“แต่มันดูสวยงามและน่ามองจริงๆ นะ เอาเถอะ พวกเราแค่ดูเฉยๆ ไม่ต้องลงคะแนนสนับสนุนให้มันหรอก แค่ดูเอาความบันเทิงก็พอ”

ทุกคนปากบอกว่าจะไม่ยอมสนับสนุนให้เด็ดขาด ทว่าในใจต่างก็รู้ดีแก่ใจ หากเมิ่งเหอเจ๋อตกรอบไป วันหน้าคงไม่มีการแสดงสู้ศึกอันแสนตื่นตาตื่นใจและงดงามเช่นนี้ให้ชมดูอีกต่อไปแล้ว

บางคนคิดในใจ ในเมื่อทุกคนต่างบอกว่าจะไม่สนับสนุน คะแนนของเขาน่าจะต้องน้อยนิดเป็นแน่ งั้นข้าช่วยสนับสนุนให้สักคะแนนแล้วกัน เพื่อไม่ให้เขาต้องตกรอบเร็วเกินไป

ด้วยแนวคิดเช่นนี้ ส่งผลให้คะแนนสนับสนุนของเมิ่งเหอเจ๋อพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วประดุจติดปีกเหินบิน

เฉินหงจู้เห็นเหตุการณ์ในใจรู้สึกหลากหลายบอกไม่ถูก เมิ่งเหอเจ๋อคือศิษย์นิกายฮวาเว่ย นิกายฮวาเว่ยย่อมต้องพลอยได้รับเกียรติยศชื่อเสียงไปด้วย แต่เมิ่งเหอเจ๋อมีจิตใจเหินห่างจากสำนัก ซ้ำศิษย์ฝ่ายนอกทั้งหมดเพราะงานประลองครั้งนี้กลับยิ่งร่วมใจเป็นหนึ่งเดียว ปกครองยากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว

ยามนี้เริ่มมีผู้อาวุโสเสนอแนะขึ้นมาแล้วว่า หลังจบงานชุมนุมปัญญาชน ควรจะไล่พวกศิษย์ฝ่ายนอกทั้งหมดลงเขาไปให้หมดสิ้น แล้วค่อยรับสมัครศิษย์ชุดใหม่ที่ปกครองง่าย เชื่อฟังคำสั่ง และยินยอมทำงานล่วงเวลามาแทนที่ เพื่อเป็นการจัดระเบียบวินัยของฝ่ายนอกใหม่ทั้งหมดตั้งแต่ต้น

ทว่าเฟิงจื่ออีมีความคิดเห็นที่แตกต่างจากนางอย่างสิ้นเชิง นางต้องการเพียงความสนุกสนานและคึกครื้นเท่านั้น

ในฐานะผู้ฝึกตนหญิงที่เคยพูดคุยกับเมิ่งเหอเจ๋อมาก่อน นางจึงกลายเป็นแกนนำผู้สนับสนุนเขาคนแรก ถึงขั้นสั่งให้สาวใช้คอยแจกจ่ายกระดาษแนะนำตัว “โปรดทำความรู้จักกลุ่มติง หมายเลข 365 เมิ่งเหอเจ๋อด้วยนะ”

พวกผู้ฝึกตนหญิงมีเล่ห์เหลี่ยมในการดึงคะแนนสนับสนุนดียิ่ง มักจะเริ่มลงมือกับพวกศิษย์จากสำนักเล็กๆ ที่เดินทางมาร่วมงานเพื่อเปิดหูเปิดตาและตกรอบไปตั้งแต่วันแรกๆ ก่อนเสมอ

“คารวะสหายเต๋าผู้นี้”

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของผู้ฝึกตนชายหลายคนที่ถูกผู้ฝึกตนหญิงหน้าตางดงามระยับเข้ามาทักทายผูกมิตรก่อน ในใจตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ ทำตัวไม่ถูก รีบก้มหัวคำนับตอบอย่างลนลาน “คะ... คารวะแม่นางเซียน คารวะขอรับ!”

“เจ้าเดินทางมาจากที่ใด เป็นศิษย์สำนักไหน เรื่องราวเหล่านั้นล้วนไม่สำคัญเลยสักนิด ขอเพียงเจ้ายอมสละคะแนนสนับสนุนอันมีค่าให้แก่กลุ่มติง หมายเลข 365 เมิ่งเหอเจ๋อ พวกเราก็ย่อมเป็นสหายที่ดีต่อกันทันทีเลยนะ! มาเถอะ ทำความรู้จักกับหมายเลข 365 เมิ่งเหอเจ๋อหน่อยสิ รูปแบบการต่อสู้ที่เจ้าชอบเขามีครบทุกอย่างเลยนะ!”

ผ่านกระบวนการพูดจาหว่านล้อมเช่นนี้ อีกฝ่ายย่อมยากที่จะปฏิเสธการลงคะแนนสนับสนุนให้ได้ลงคอ

มีบางคนเอ่ยปากประณามพวกผู้ฝึกตนหญิงเหล่านี้ว่า คอยก่อกวนความสงบเรียบร้อยของการประลองฝีมือ รสนิยมความงามบิดเบี้ยวไร้สาระ

ทว่าเฟิงจื่ออีเหลือกตามองขึ้นฟ้าทีหนึ่ง “พวกเจ้ายังคอยรุมล้อมชื่นชมยกย่องเมี่ยวเยียนได้เลย แล้วทำไมพวกข้าจะรุมล้อมชื่นชมผู้ฝึกตนชายบ้างไม่ได้รึไง หืม?”

“เจ้าบังอาจเอ่ยปากลบหลู่นางเซียนเมี่ยวเยียนต่อหน้าสาธารณชนเชียวรึ?!”

“ฮะ? ข้าไปลบหลู่นางตอนไหนกัน? ข้ายังไม่ได้เอ่ยคำพูดไม่ดีใส่นางเลยสักคำเดียวด้วยซ้ำนะ!” เฟิงจื่ออียิ้มตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“นางเซียนเมี่ยวเยียนฐานะสูงส่งเหนือล้ำ เมิ่งเหอเจ๋อก็เป็นเพียงศิษย์ฝ่ายนอกตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จะเอามาเปรียบเทียบเคียงข้างกันได้อย่างไรกัน?”

ผู้ฝึกตนหญิงอีกคนเอ่ยแทรกขึ้นมาทันควัน “วีรบุรุษย่อมไม่ถามหาที่มา หากวัดกันที่ตบะบำเพ็ญ เมี่ยวเยียนในอดีตอายุสิบสี่ปีบรรลุขอบเขตสร้างรากฐาน เมิ่งเหอเจ๋อปีนี้ก็อายุสิบสี่ปีเช่นกัน หากวัดกันที่ชื่อเสียงบารมี เมี่ยวเยียนอายุสิบเจ็ดปีถึงจะกลายเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งที่ผู้คนยอมรับนับถือ เมิ่งเหอเจ๋อปีนี้หากสามารถคว้าตำแหน่งผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่งมาครองได้สำเร็จ เขาก็ย่อมกลายเป็นผู้ชนะเลิศที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์งานชุมนุมปัญญาชนทันที แล้วเขามีส่วนไหนที่ด้อยกว่านางกันล่ะ?”

“สหายหญิงกล่าวได้ถูกต้อง อีกสิบปีข้างหน้า หากเมิ่งเหอเจ๋อสามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตแก่นทองคำได้สำเร็จ เขาก็ย่อมกลายเป็นปราชญ์จื่อเยี่ยคนต่อไปแน่นอน!”

“ช่างหน้าหนานัก มันก็แค่พวกแสร้งทำตัวเด่นเพื่อชื่อเสียงเรียงนามแท้ๆ บังอาจกล้าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับนางเซียนเมี่ยวเยียน ซ้ำยังกล้าเอาไปเปรียบเทียบกับศิษย์พี่ผู้ดูแลสำนักปราชญ์จื่อเยี่ยอีกรึ? พวกเจ้าช่างไร้ยางอายจริงๆ เที่ยวไล่ชนคนอื่นไปทั่ว!”

ยิ่งเกิดข้อพิพาทโต้เถียงกันรุนแรง ชื่อเสียงของเมิ่งเหอเจ๋อก็ยิ่งโด่งดังคับฟ้ามากขึ้นเรื่อยๆ

ลานประลองหมายเลขหนึ่งมีคนสำแดงวิชาเพลงกระบี่โบราณที่สาบสูญไปนาน ทว่ากลับไม่มีใครสนใจ ลานประลองหมายเลขสองมีคนทะลวงขั้นตบะสำเร็จในระหว่างสู้ศึก แต่ไม่มีใครเหลียวแล ทุกคนต่างพากันจับกลุ่มถกเถียงเรื่องของเมิ่งเหอเจ๋อกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

ไม่ว่าจะเป็นความรักหรือความแค้น ความโกรธหรือความเกลียด เมิ่งเหอเจ๋อก็ได้กลายเป็นศูนย์กลางของการวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนในงานไปเสียแล้ว

บางคนรู้สึกว่า เมิ่งเหอเจ๋อได้มอบความแปลกใหม่และสีสันอันงดงามให้แก่การประลองฝีมือ มีไหวพริบปฏิภาณและเล่ห์เหลี่ยมที่ยอดเยี่ยมยิ่ง

อีกทั้งเมิ่งเหอเจ๋อยังเป็นเพียงต้นกล้าอ่อนที่ยังไม่เติบโตเต็มที่ เมื่อเทียบกับการเดิมพันข้างต้นไม้ใหญ่ที่เติบโตแข็งแกร่งแล้ว การได้เฝ้าดูและส่งเสริมให้เขาเติบโตขึ้น ย่อมทำให้ผู้ชมรู้สึกมีอารมณ์ร่วมและสนุกสนานกว่าเยอะ

นี่คือความรู้สึกของการได้มีส่วนร่วมในการกำหนดชะตาชีวิตของผู้อื่น ลองได้สัมผัสสักครั้งย่อมเสพติดจนถอนตัวไม่ขึ้นแน่นอน

ทว่าบางคนกลับมองว่า กลุ่มผู้สนับสนุนเมิ่งเหอเจ๋อคือพวกป่วนเมือง ไร้ระเบียบวินัย เที่ยวหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว

แต่พวกเขาก็ปฏิเสธความงดงามอลังการของการแสดงสู้ศึกไม่ได้จริงๆ

หลังจากได้ชมการประลองฝีมือของเมิ่งเหอเจ๋อแล้ว ยามหันกลับไปมองดูการต่อสู้แบบเดิมๆ พลันรู้สึกจืดชืดไร้รสนิยมสิ้นดี ประดุจการกินข้าวปลาอาหารที่ไม่ได้โรยเกลือแม้แต่เม็ดเดียว ไร้รสชาติโดยสิ้นเชิง

ยกเว้นแต่จะเป็นการประลองของศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน มิเช่นนั้นย่อมไม่มีใครยินยอมก้าวเท้าเดินหนีไปจากลานประลองของเมิ่งเหอเจ๋อเลยสักคนเดียว

การแสดงสู้ศึกของเขา มักจะมีลูกเล่นแปลกใหม่มานำเสนอตลอดเวลา

อาทิเช่น เสียงดนตรีบรรเลงประกอบการต่อสู้ที่ช่วยปลุกเร้าอารมณ์ความรู้สึกได้อย่างยอดเยี่ยมและพอดิบพอดี

อาทิเช่น การระเบิดทำลายของวิเศษกลางเวหา ประดุจการจุดดอกไม้ไฟอันงดงามวิจิตรตระการตา

อาทิเช่น โคมลอยวิเศษนับร้อยดวงถูกจุดส่องสว่างพร้อมกัน พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภายามค่ำคืน

ไม่ว่าผลลัพธ์ของงานชุมนุมปัญญาชนในท้ายที่สุดจะเป็นอย่างไร แต่ภาพเหตุการณ์อันงดงามตระการตาเหล่านี้ ย่อมต้องถูกสลักแน่นอยู่ในความทรงจำของผู้คนตลอดกาล กลายเป็นสีสันอันเจิดจ้าและงดงามที่สุดของฤดูใบไม้ผลิปีนี้อย่างแน่นอน

...

ในขณะที่การประลองฝีมือตกอยู่ท่ามกลางพายุวิพากษ์วิจารณ์เพราะเมิ่งเหอเจ๋อ รายการอักษรและภาพวาดกับการประลองฉินเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

วันนี้ ซ่งเฉียนจีรดน้ำพรวนดินในแปลงผักเสร็จสิ้นเหมือนปกติ จัดแจงเปลี่ยนเอายันต์รวบรวมแสงใบใหม่ไปแขวนไว้ใต้ชายคาบ้านแทนใบเก่า

จากนั้นจึงก้าวเท้าสับฝีเท้าเดินออกจากประตูบ้าน สูดอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นหอมสะอาดของป่าเขายามเช้าอย่างผ่อนคลายและสบายอารมณ์

ได้เวลาที่เขาต้องเดินทางไปเข้าร่วมรายการอักษรและภาพวาดแล้วสินะ?

---