"อ้อ ... ใครเป็นคนคิดแผนเนี่ย โบกี้เหรอ"

        ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถ้าตอนนั้นผมเผลอทำตามใจ ตอนนี้ผมอาจจะอยู่ในคุกไปแล้วก็ได้

        "เราคิดเองแหละ ถ้าอยากจะรู้จักผู้ชาย ก็ต้องทดสอบแบบนี้แหละ รับรองว่าได้เรื่อง"

        "แล้วได้เรื่องยังไงบ้าง"

        "เราให้หนุ่มผ่าน น่ารักดี ถ้าทำตัวนิ่งเหมือนไม่สนใจเราเลย ก็คงไม่ใช่ชายแท้หรือแกล้งสร้างภาพ ถ้าปล้ำท่าเดียวก็หื่นเกินไป หนุ่มสนใจเราชัด ๆ แต่ว่าไม่ยอมรับข้อเสนอ แถมยังวิ่งแจ้นหนีออกจากห้องอีก น่ารักดีเราชอบ"

        "เอ่อ ... หนีออกจากห้องเนี่ยนะ น่ารัก"

        "น่ารักซิ ยังไงก็ดีกว่าเก๊กท่าสร้างภาพว่าไม่อยากทำ แล้วก็ดีกว่าหน้ามืดปล้ำท่าเดียว เราชอบนะ"

        "... แล้วโบกี้ล่ะว่าไง"

        "ยิ้มโล่งอกเลยล่ะ ทีแรกโบกี้ทำหน้าเครียดมาก แต่พอเห็นหนุ่มทำแบบนั้นก็เริ่มยิ้มออก"

        "แสดงว่าโบกี้รับเราเป็นแฟนแล้วหรือเปล่า"

        ผมถามด้วยรอยยิ้มเพราะรู้สึกว่าผมทำสำเร็จ แล้วผมก็เอื้อมมือไปลูบขยำนมขาวอวบของแป้งเล่นไปพลาง

        "ยังมั้งนะ เราว่าโบยังคิดอยู่ แต่ก็ถือว่าให้คะแนนหนุ่มอีกเยอะ ไม่งั้นคงไม่ยอมชวนไปเที่ยวด้วยกัน"

        "ใครเป็นคนคิดชวนไปเที่ยว โบกี้ หรือว่าแป้ง"

        "เรื่องนี้โบคิดของเธอเอง เราไม่เกี่ยว"

        "แล้วพรุ่งนี้ที่บอกว่าจะมีเพื่อนไปด้วยสามคน พูดจริงหรือเปล่า"

        "ไม่มีหรอก โบจะไปคนเดียว นางยังไม่อยากบอกใครเรื่องมีแฟน พรุ่งนี้คงจะอ้างว่าเพื่อนยกเลิกพอดี"

        "... ทำไมต้องทำอะไรให้ยุ่งยากขนาดนั้น ชวนไปเฉย ๆ ก็ได้"

        "จริตหญิงไง ถ้าเป็นฝ่ายออกปากชวนเอง จะดูไม่งาม"

        "จริตหญิงเหรอ ... แล้วพรุ่งนี้โบกี้คาดหวังอะไร"

        "เรียนรู้ โบอยากรู้จักหนุ่มให้มากกว่านี้ แต่นางยังไม่อยากให้ใครรู้ว่ามีแฟน เลยเลือกชวนไปเที่ยวต่างจังหวัด จะได้ไกลหูไกลตาคน ส่วนเรื่องความปลอดภัย ยังไงก็โดนหนุ่มเจาะไข่แดงไปแล้ว ถ้าจะโดนอีกนางก็คงจะไม่กลัวเท่าไหร่หรอก"

        "โบกี้เล่าเรื่องนี้ให้แป้งฟังด้วยเหรอ"

        "เล่าซิ เราสองคนสนิทกันเล่ากันได้ทุกเรื่อง โบเล่าละเอียดเลยว่าโดนหนุ่มทำอะไรบ้าง"

        "ตอนเล่าโบกี้เล่าแบบไหน โกรธไม่ชอบหรือเปล่า"

        "ไม่นะ ดูนางแค่ตกใจปรับตัวไม่ทันที่เสียตัวแบบจำอะไรไม่ได้เลย แต่ก็ดูเหมือนจะประทับใจพอสมควร นางบอกว่าชอบที่หนุ่มอยู่รอคอยดูแล คอยทำอาหารให้กิน นางประทับใจมาก นางเลยใจอ่อนแกล้งหลับให้หนุ่มทำ เพราะนางอยากรู้ว่าทำแล้วเป็นยังไง"

        "แบบนี้นี่เอง แล้วโบกี้ ... รู้สึกยังไง"

        "ดูเหมือนจะชอบนะ ตอนเล่าแอบยิ้มเขิน ๆ ไม่ได้มีท่าทางเสียใจอะไร เราฟังไปก็เลยมีอารมณ์ร่วมอยากโดนทำอะไรแบบนั้นบ้างสักครั้ง"

        "... แป้งฟังที่โบกี้เล่า แล้วมีอารมณ์อยากโดนเราทำเหรอ"

        "ใช่ เราอยากรู้ว่าผู้ชายคนไหนที่ทำให้โบชอบได้ ยิ่งได้ฟังที่นางเล่า เราก็ยิ่งรู้สึกดีกับหนุ่ม เพราะความจริงเราก็แอบมองหนุ่มมาก่อนแล้ว"

        "หา แป้งเนี่ยนะแอบมองเรา"

        "เราแอบมองหนุ่ม เพราะว่าหนุ่มเป็นผู้ชายคนเดียวที่ไม่ค่อยสนเรา เราเห็นหนุ่มมองแต่โบกี้ตาเป็นมัน แต่ไม่ยอมมองเราเลยสักนิด ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น เราเลยอยากให้หนุ่มมองเราแบบนั้นบ้าง"

        "..."

        ผมฟังแป้งอธิบายแล้วก็อึ้งไป สิ่งที่เธอเล่ายังไงก็ต้องเป็นความจริงตามผลของแว่นวิเศษ แต่ผมไม่ค่อยเข้าใจความคิดของแป้งสักเท่าไหร่ เธอให้ความสนใจผมเป็นพิเศษแค่เพราะว่าผมไม่ได้สนใจมองเธอ

        หลังจากนี้ผมก็กอดจูบสลับกับคุยถามข้อมูลจากแป้ง ส่วนใหญ่ก็จะเป็นข้อมูลเกี่ยวกับโบกี้และตัวแป้งเอง ผมขอคำแนะนำว่าควรจะทำตัวแบบไหนให้โบกี้กับแป้งชอบ พอเวลาผ่านไปได้ราวครึ่งชั่วโมง ดุ้นเอ็นของผมที่ห่อเหี่ยวหมดเรี่ยวแรงก็เริ่มแข็งปั๋งขึ้นมาอีกรอบ

        ตอนแรกผมตั้งใจว่าจะฟัดแป้งต่ออีกสักหลายรอบให้สมอยาก แต่พอคิดให้ดีแล้วผมก็เริ่มไม่แน่ใจ เพราะว่าพรุ่งนี้ผมยังมีนัดกับโบกี้ และไม่แน่ว่าผมอาจจะได้มีโอกาสทำอะไรกับโบกี้โดยที่เธอเต็มใจ ถ้าถึงตอนนั้นแล้วผมดันหมดแรงแห้งเหี่ยวปลุกไม่ขึ้น ผมคงเสียหน้าเสียคะแนนแบบกู่ไม่กลับ ดังนั้นผมจึงควรจะสงวนน้ำสงวนเรี่ยวแรงเอาไว้ก่อน

        แต่ถ้าคิดอีกแง่ พรุ่งนี้ไม่แน่ว่าผมจะได้มีอะไรกับโบกี้ ในขณะที่ตอนนี้ยังไงผมอยากทำอะไรกับแป้งก็ทำได้ทุกอย่างเท่าที่ต้องการ แต่หลังจากนี้ก็ไม่แน่ว่าผมจะมีโอกาสได้ทำอะไรแป้งแบบนี้อีก ถ้าผมจะเอาแต่หวังจากโบกี้ก็เหมือนหวังน้ำบ่อหน้าที่ไม่แน่ไม่นอน

        ผมมองร่างขาวโพลนน่าฟัดของแป้งแล้วคิดหนัก ผมควรจะเก็บแรงไว้เผื่อมีโอกาสได้ทำกับโบกี้ หรือว่าผมจะฟัดแป้งให้หนำใจไม่ต้องคิดเก็บแรงเผื่อไว้พรุ่งนี้ ... ผมจะเลือกทางไหนดี

      ผมตัดสินใจตามคำสั่งของสมองส่วนล่าง โบกี้ในวันพรุ่งนี้เป็นเหมือนน้ำบ่อหน้าที่ไม่แน่ว่าผมจะได้ทำอะไร ส่วนแป้งที่นอนตัวอ่อนระทวยในสภาพเปลือยเปล่าบนเตียงตอนนี้เป็นอะไรที่ผมสามารถจัดการได้ทันที แล้วทำไมผมจะต้องไปหวังเอาน้ำบ่อหน้าด้วยล่ะ แต่ยังไงตอนนี้ผมก็มีอะไรที่ต้องคิดให้ดีก่อน ไม่งั้นอาจจะพังหมดทั้งกระดาน

            "แป้ง ... พรุ่งนี้ถ้าแป้งตื่นมา แล้วเจอว่าตัวเองนอนบนเตียงคนเดียวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ว่าตรงนั้นมีร่องรอยเหมือนโดนเปิดซิงไปแล้วแป้งจะทำยังไง จะเสียใจมากหรือเปล่า จะบอกโบกี้หรือเปล่า"

            ผมเงยหน้าขึ้นมาถามแป้งที่กำลังมองผมหน้าแดงก่ำเพราะอารมณ์ทางเพศ ตอนนี้แป้งตกอยู่ใต้พลังของแว่นวิเศษ เธอจะเชื่อฟังผมทุกอย่าง และตอบทุกอย่างที่ผมอยากรู้ ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงถามคำถามนี้ ก็ลองนึกกันดูว่าถ้าพรุ่งนี้เช้าแป้งตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองเสียตัวแบบจำอะไรไม่ได้ แล้วเธอโทรไปคุยกับโบกี้ อะไรจะเกิดขึ้น

            ต่อให้ผมไม่อยู่ด้วย แป้งจำไม่ได้ว่าผมเป็นคนทำ และไม่มีหลักฐานอะไรสาวมาถึงตัวผมได้ แต่ถ้าโบกี้ไม่สงสัยก็คงจะแปลกแล้ว เพราะว่าเหตุการณ์มันออกจะเหมือนกันเกือบทุกอย่าง และถ้าเป็นแบบนั้นก็คงไม่ดีเท่าไหร่ ผมเองก็พลาดที่ไม่ทันนึกเรื่องนี้ให้ดี เพราะมัวแต่ใช้สมองส่วนล่างตัดสินใจ

            "... เราคงจะเสียใจตกใจ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเราก็คงจะโทรไปปรึกษาโบกี้"

            แป้งนิ่งไปพักหนึ่งแล้วเธอก็ตอบออกมาอย่างที่ผมเดา เรื่องนี้แหละที่ผมกำลังกังวล และผมต้องหาทางแก้ไขป้องกัน แต่จะว่าไปคำตอบของแป้งก็น่าสนใจดี เธอพูดตอบเหมือนกับว่ามองตัวเองเป็นอีกคนหนึ่ง

            "แป้งจะสงสัยเราหรือเปล่า เพราะว่าเหตุการณ์มันคล้ายกับโบกี้ คือตื่นขึ้นมาก็เสียสาวแบบไม่รู้ตัว"

            "... เราคงจะสงสัย ... โบก็คงจะสงสัยเหมือนกัน"

            "ก็จริง ... แล้วแป้งคิดว่าเราควรจะทำยังไงดี เราไม่อยากให้โบกี้รู้ว่าเราเอาแป้งแล้ว แถมยังได้แบบแป้งไม่รู้ตัวเหมือนตอนโบกี้โดนด้วย"

            ผมถามแป้งกันแบบซึ่งหน้า เพราะผมคิดอะไรไม่ออก พอนึกไปแล้วก็รู้สึกแปลกดี ผมกำลังถามผู้หญิงที่ผมใช้เล่ห์กลเพื่อเปิดซิง ผมให้เธอหาทางกลบเกลื่อนให้ผม ถ้าเป็นปกติก็คงจะแปลกพิลึก ผู้หญิงที่ไหนจะยอมช่วย แต่ว่าตอนนี้มันก็แปลกตั้งแต่พลังของแว่นแล้ว แป้งเลยนิ่งไปพักใหญ่ทำท่าเหมือนคิดอะไรบางอย่าง

            "งั้นตอนเราตื่น เราจะจำว่าเราเจอหนุ่มโดยบังเอิญ ตอนนั้นเรามีอารมณ์รุนแรงมากอยากระบายออก แล้วเราก็แอบสนใจหนุ่มอยู่แล้วด้วย เราเลยแกล้งหลอกให้หนุ่มเข้ามาในห้องอีกรอบ แล้วเราก็ถอดเสื้อผ้ายั่วให้หนุ่มเอาเรา หนุ่มก็ทำให้เรามีความสุขมากจนเราติดใจ เราสัญญาว่าจะไม่บอกใครและจะแอบเป็นกิ๊กกับหนุ่มไม่ให้โบกี้รู้ แบบนี้หนุ่มก็จะไม่มีความผิด เราจะโวยวายก็ไม่ได้ ให้เราจำแบบนี้ดีหรือเปล่า"

            "... เดี๋ยวนะ ... หมายความว่ายังไง ตื่นขึ้นมาแล้วจะจำเรื่องราวเป็นแบบนั้นงั้นเหรอ"

            ผมถามด้วยความงุนงง ไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่แป้งบอกเท่าไหร่ เธอพูดคล้ายกับว่าเธอสามารถเลือกจำเรื่องราวได้ในแบบที่ผมต้องการ แต่เท่าที่ผมฟังมาจากคุณตา สรรพคุณของแว่นมันน่าจะทำให้จำอะไรไม่ได้เลยมากกว่า