ผมยิ้มขำ ๆ แล้วเดินย่องไปล้างมือทำความสะอาด เพราะความจริงแล้วผมเองก็พวกเดียวกันกับไอ้หมอนี่ หรือพูดให้ถูกก็คือมีอีกหลายคนที่แอบมองโบกี้แล้วช่วยตัวเอง เพียงแต่ไอ้เพื่อนคนนี้มันทำเสียงดังเกินไปหน่อยก็แค่นั้นแหละ

   เรื่องนี้ก็ไม่แปลกอะไร โบกี้เป็นขวัญใจหนุ่ม ๆ มาตั้งแต่แรก เธอสวยมากขนาดนั้นถ้าใครเห็นแล้วไม่หลงรักก็คงเป็นเรื่องแปลก ผู้ชายทุกคนก็อยากได้สาวสวยแบบโบกี้เป็นเมียกันทั้งนั้นแหละ ผมเองก็เป็นคนหนึ่งในนั้น เพียงแต่อย่างที่บอกเอาไว้แหละ ผมเป็นพวกไก่อ่อนไม่กล้าจีบสาวหรอก โดยเฉพาะกับโบกี้ที่สวยสมบูรณ์แบบแถมยังมีแฟนแล้ว

   หลังจากช่วยตัวเองเสร็จผมก็ไปทานข้าวเที่ยง เรียนตอนบ่าย แล้วก็เตรียมกลับบ้าน แต่ผมมีธุระแวะไปหาอาจารย์ที่ห้องพักบนชั้นหกก่อน ก็คุยเรื่องงานวิจัยอะไรแนวนั้นล่ะครับ พอคอยจบผมก็เดินออกมาจากห้องอาจารย์แบบเหนื่อย ๆ เพราะงานวิจัยมีต้องแก้อะไรอีกหลายอย่าง แต่พอออกมาผมก็ชะงักหายเหนื่อย โบกี้กำลังยืนอยู่ตรงระเบียงคนเดียว

   ผมมองหน้ามองนมของเธอแล้วกลืนน้ำลายลงคอ กว่าจะตั้งสติใช้สมองได้ก็ผ่านไปหลายวินาที ตอนนี้เธอกำลังยืนโทรศัพท์อยู่คนเดียวตรงระเบียง และดูเหมือนว่าจะกำลังอารมณ์เสียทะเลาะกับแฟนเรื่องผู้หญิงอะไรแนวนั้น

   เธอพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทีเดียว ผมเดาว่าที่เธอมาคุยตรงนี้ก็คงเพื่อจะหลบคน เพราะแถวนี้ไม่ค่อยมีใครผ่านไปผ่านมาเท่าไหร่ นอกจากพวกอาจารย์ที่มีห้องทำงานตรงนี้

   ผมยืนมองนิ่ง ๆ ไปพักใหญ่ โบกี้ถึงค่อยหันมาสังเกตเห็นผม เธอคงกำลังอารมณ์ไม่ดี พอเห็นผมปุ๊บก็สะบัดหน้าหันไปทางอื่นแล้วทะเลาะกับแฟนผ่านโทรศัพท์มือถือต่อ เพียงแต่คุยเสียงเบาลงนิดหน่อย

   อยากรู้ก็อยากรู้ อยากดูก็อยากดู แต่ผมรู้ว่าคงไม่เหมาะที่จะยืนฟังโบกี้ทะเลาะกับแฟนแบบนี้ ผมเลยเดินอ้อมไปทางบันไดตั้งใจจะลงไปชั้นล่าง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาลงไป โบกี้ก็ส่งเสียงเรียกผมเสียก่อน

   "หนุ่มเดี๋ยวก่อน"

   ผมหันไปมองเห็นเธอกดปิดโทรศัพท์แล้วเดินมาหาผม ผมเลยใจเต้นแรงตื่นเต้นจนมือชุ่มเหงื่อ ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้อยู่ในสถานการณ์สองต่อสองกับโบกี้ ผมเผลอแอบคิดเข้าข้างตัวเองแล้วด้วยซ้ำว่าเธอเรียกผมเพราะเธอคิดอะไรกับผมอยู่บ้าง แต่เปล่าเลยครับมันเป็นแค่ความฝันโง่ ๆ ของผู้ชายไก่อ่อนไร้น้ำยาคนหนึ่ง

   "หนุ่มอย่าเอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดกับใครนะ เราขอร้อง"

   โบกี้เดินมาแล้วก็พูดเข้าเรื่องทันที ผมเลยพยักหน้ารับปาก เพราะผมเองก็ไม่ได้คิดจะทำตัวปากสว่างพูดเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว แต่ผมก็จำได้ทุกคำที่เธอพูดนะ ผมรู้แล้วว่าแฟนเธอแอบไปเป็นกิ๊กกับดาวคณะนิเทศ พวกหล่อรวยเลือกได้ก็คงแบบนี้แหละ มีแฟนสวยเหมือนนางฟ้าแบบโบกี้ทั้งคนก็ยังจะไปยุ่งกับคนอื่นอีก

   "อืม เราไม่ได้ยินอะไรเท่าไหร่หรอก ต่อให้ได้ยินเราก็ไม่บอก"

   "ขอบใจนะหนุ่ม เราไปล่ะ ... เอ๊ะ มีอะไรติดที่แว่นหรือเปล่า"

   โบกี้พูดขอบคุณผมแล้วทำท่าจะจากไป แต่แล้วเธอก็หยุดหันกลับมองผม หรือถ้าพูดให้ถูกก็คือเธอกำลังมองที่แว่นผม แล้วเธอก็ยื่นมือมาแตะตรงแถวกรอบแว่น ซึ่งผมเพิ่งนึกออกว่ามันคือปุ่มทำอะไรสักอย่างที่คุณตาโม้ให้ฟังตอนเช้า

   ผมได้ยินเสียงดังกริ๊กเบา ๆ แล้วผมก็มองเห็นแสงสีฟ้าสว่างวาบจากแว่นตาจนผมต้องรีบกระพริบตา ผมเดินถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพราะตกใจ แต่หลังจากแสงสีฟ้าก็ไม่มีอะไรอีก ผมเลยยืนกระพริบตางง ๆ สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

   โบกี้เองก็ยืนมองผมแบบงง ๆ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วมองแว่นผมเหมือนประหลาดใจ แล้วเธอก็ถามผม

   "แสงอะไรเหรอหนุ่ม มันสว่างมาจากแว่นเธอ"

   "แสง แสงอะไรที่ไหน จากแว่นเราเหรอ"

   "อืม ใช่จากแว่นเธอนั่นแหละหนุ่ม"

   ผมพยายามทำเป็นไม่รู้เรื่อง ซึ่งจริง ๆ แล้วผมก็ไม่รู้เรื่องอย่างที่แสดง ผมเผลอลืมไปแล้วด้วยว่าคุณตาทำอะไรบางอย่างกับแว่นของผมไว้ แล้วตอนนี้ผมก็นึกไปถึงคำพูดที่คุณตาพูดเอาไว้ คุณตาบอกว่าถ้าใส่แว่นจะสามารถออกคำสั่งอะไรก็ได้ จะทางคำพูด หรือทางโทรจิตก็ได้ ผมเลยหลุบสายตามองนมของโบกี้แล้วคิดเรื่องอกุศลขึ้นมา ผมคิดว่าถ้าเป็นจริงก็คงดี ผมจะได้ขอจับนมเธอ

   "อยากจับก็จับซิหนุ่ม"

   พอผมคิดในใจเสร็จ โบกี้ก็ขยับเข้ามาใกล้แล้วจับสองมือของผมไปวางบนหน้าอกของเธอหน้าตาเฉย ผมเลยอ้าปากค้างตกใจทำตัวไม่ถูก ตอนนี้สองมือของผมกำลังวางบนเต้านมของนางฟ้าที่ผมฝันว่าอยากจะฟัดมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ถึงตอนนี้ผมจะยังไม่กล้าบีบแต่มันก็นิ่มมากจนมือผมสั่นเกร็ง ผมถามเธอซ้ำเพราะงงว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

   "โบกี้พูดว่าอะไรนะ"

   "ก็หนุ่มอยากจับนมเราไม่ใช่เหรอ ก็จับซิ บีบตามสบายเลย"

   โบกี้พูดย้ำให้เราได้ยินเต็มสองหู แถมยังกดฝ่ามือเราเข้าหานมของเธออีกต่างหาก ตอนนี้ผมยังงงอยู่ แต่ผมก็ทนต้านทานความนุ่มนิ่มไม่ไหว ผมบีบใหญ่ ๆ ของโบกี้จนเธอตัวกระตุกส่งเสียงครางออกมา โอ้ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด นมโบกี้นุ่มนิ่มยิ่งกว่าที่ผมเคยฝันเอาไว้อีก

   ผมยืนขยำนมโบกี้ไปเรื่อย ๆ อยู่ตรงระเบียงทางเดิน นมเธอใหญ่แล้วก็เด้งจนผมควยบวมเป่ง ผมบีบแรงขึ้นเรื่อย ๆ โบกี้ก็ร้องครางดังขึ้น ตัวเธอสั่นสะท้านน้อย ๆ และหน้าของเธอก็เริ่มแดงซ่านขึ้นมา

   "โบกี้ ทำไมยอมให้เราจับนมล่ะ"

   "ก็เพราะหนุ่มอยากจับน่ะซิถามได้ ... อืม ... เสียวจังหนุ่ม ซี้ด"

   "ไม่ใช่ เราหมายถึงทำไมยอมให้เราจับ ก็เราไม่ใช่แฟนโบกี้ แล้วทำไมโบกี้ยอมล่ะ"

   "ทำไมล่ะ ก็หนุ่มอยากจับ เราก็เลยอยากให้จับ ก็แค่นั้นเอง แฟนเราก็ยังไม่เคยจับเลยนะ"

   ผมพยายามถามแต่เธอก็ตอบเหมือนไม่ตรงคำถาม หรือว่าบางทีผมอาจจะถามไม่ตรงคำตอบ เอ๊ะ หรือยังไงผมเริ่มชักจะงง แต่ช่างเถอะ ตอนนี้สมองของผมไม่ค่อยทำงานแล้ว เพราะเลือดมันไหลไปหล่อเลี้ยงตรงควยของผมจนบวมเป่ง ตอนนี้ผมบีบขยำนมเธอแรงขึ้น แล้วก็คิดในใจว่าอยากถอดเสื้อนักศึกษาเธอออก จะได้ขยำนมให้เต็มไม้เต็มมือกว่านี้

   พอผมคิดจบโบกี้ก็มองหน้าผมแวบหนึ่ง แล้วเธอก็ทำสิ่งที่ผมตกใจมากกว่าเดิม เธอเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออก เริ่มจากเม็ดบนแล้วไล่ลงมาทีละเม็ด จากนั้นเธอก็แบะสาบเสื้อนักศึกษาออกให้ผมเห็นเนื้อสาวขาวเนียนของเธอจนผมตาค้าง นี่แหละที่ผมใฝ่ฝันอยากเห็นมาตลอด

   ผมกลืนน้ำลายดังอึกแล้วมองโบกี้จนตาค้าง สิ่งที่เธอทำให้ผมเห็นทำให้ผมได้คิดอะไรบางอย่าง ตอนนี้ผมรู้สึกเรื่องราวแปลกประหลาดไม่ธรรมดานี้น่าจะเกิดมาจากแว่นตาของผมเอง ถึงมันจะแปลกประหลาดขนาดไหน แต่ตอนนี้ผมก็เชื่อแล้วว่านี่เป็นสิ่งประดิษฐ์ชิ้นแรกของคุณตาที่ใช้งานได้จริง และดูดีมีคุณค่าไม่เหมือนของเก๊ที่คุณตาเคยสร้างมา

   ผมมองยกทรงสีดำที่ห่อหุ้มนมอวบ ๆ ของโบกี้จนเป้ากางเกงบวมแล้วบวมอีก ผมอยากขย้ำใจจะขาด แต่ว่าผมยังมีสติยั้งคิดอยู่บ้าง ผมมองไปรอบ ๆ เพราะรู้สึกว่าสถานที่ไม่เหมาะสม หากมีใครมาเห็นเข้าคงไม่ดี แล้วผมก็คิดไปถึงเรื่องระยะเวลาสิบสองชั่วโมงที่คุณตาบอกไว้ เพราะนั่นหมายความว่าผมยังมีเวลาพาโบกี้ไปทำอะไรก็ตามได้อีกหลายชั่วโมง

   ผมมองโบกี้แล้วคิด โบกี้ก็เหมือนจะรับรู้ความคิดของผม ดาวคณะคนสวยที่ผมใฝ่ฝันรีบติดกระดุมเสื้อนักศึกษาแล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยตามที่ผมคิดสั่ง จากนั้นผมก็เตรียมที่จะออกคำสั่งอื่นเพื่อสนองความหื่นตัวเอง ผมคิดว่าจะพาโบกี้ไปนอนที่บ้าน

   แต่พอได้คิดผมก็เกิดความรู้สึกผิด การกระทำของผมในตอนนี้จะว่าไปก็คงไม่ได้ต่างอะไรกับพวกหลอกมอมยาผู้หญิงจนไร้สติแล้วพาไปข่มขืน โบกี้ในตอนนี้ดูภายนอกแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ว่าเธอก็เหมือนไม่มีสติเพราะเชื่อฟังผมทุกอย่าง หากผมพาเธอไปทำมิดีมิร้ายเธอก็จะเป็นฝ่ายเสียหาย

   ต่อให้เธอจะลืมทุกอย่างหลังจากช่วงเวลาสิบสองชั่วโมง แต่สภาพร่างกายของเธอยังไงก็คงมีร่องรอยเหลือไว้ แล้วถ้าเธอรู้ว่ามีคนทำอะไรเธอจะทำยังไง เธอจะโกรธแล้วก็เกลียดผม หรือเธอจะเศร้าจนทำร้ายตัวเองหรือเปล่า

   ตอนนี้สมองของผมเหมือนมีพายุหมุนติ้ว มันเป็นการต่อสู้ระหว่างสมองส่วนล่างและสมองส่วนบน สมองส่วนล่างบอกให้ผมทำตามที่ผมอยากทำ แต่สมองส่วนบนนั้นบอกให้ผมอย่าทำเรื่องเลวร้าย ... แล้วผมจะเลือกทางไหนดีล่ะ