"บอสรุ้หรือคะว่าแอนหวังแค่ไหน...." แอนนี่ตอบกลับพร้อมขมิบหีรัดควยชัดชายตุ๊บๆหวังใช้เซ็กส์ผูกมัดจิตใจของเขาไม่ให้ไปไหน

"บอสขา....บอสได้แอนแล้วอย่าทิ้งแอนนะคะ...แอนรักบอสรู้มั๊ยคะ...แอบรักมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เริ่มเข้ามาทำงานเลยค่ะ..." แอนนี่เล่นละครตบตา แต่ชัดชายกลับหลงคารมเชื่อว่ามันคือเรื่องจริง แอนนี่อาจเคยชอบพี่ชายฝาแฝดของตนเอง แต่ตอนนี้เธอโดนควยตนเองยัดเข้าไปในรูหีแบบนี้ มันต้องหลงควยเขาเป็นแน่ จึงอดยิ้มด้วยความภาคภูมิใจไม่ได้

"ไม่ทิ้งหรอกที่รัก...ผัวไม่ทิ้งเมียแน่ๆ ถ้าคุณหมิวไม่ยอมให้แอนเป็นเมียพี่อีกคนหนึ่ง ผัวก็จะเลือกเมียคนนี้แทน...นะจ๊ะ"ชัดชายเริ่มสาวควยกระเด้าแรงขึ้นๆ แล้วตอบไปพร้อมกับนึกชั่งน้ำหนักระหว่างคุณหมิวกับแอนนี่ แม้ใจจะบอกว่าเรื่องอะไรที่ตนเองจะทิ้งคุณหมิวที่สดกว่า บริสุทธิ์กว่ากันเยอะแยะ แต่ปากกลับตอบออกไปเพื่อเอาใจแอนนี่คู่เย็ด ถ้าถึงสถานการณ์คับขันจริงๆ ค่อยตัดสินใจใหม่อีกครั้งก็ไม่เห็นจะเสียหายที่ตรงไหน

"ซี๊ดดดด..บอสขา...ผัวขา....ควยผัวใหญ่เย็ดมันส์คับรูแอนไปหมดแล้ว...อ่าส์ส์ส์ส์...ซี๊ดดด..." แอนนี่ขยับก้นเด้งตอบโต้จังหวะกระเด้าเย็ดของชัดชายเนิบๆพร้อมขมิบรูหีรัดลำลึงค์ของเขายึกๆยวบๆ จนชัดชายคำรามเสียงด้วยความเสียวควยออกมาดังลั่น

"โอ๊วววว...ซี๊ดดดด..เมียจ๋า....ผัวกระเด้าเย็ดแรงๆแบบนี้เสียวสะใจ เสียวอร่อยหีมั๊ยจ๊ะ..." ชัดชายโหมแรงกระเด้าเย็ดหนักๆแรงๆ จนน้ำเงี่ยนผสมน้ำควยที่แตกใส่หีแอนนี่ไปครั้งหนึ่งผุดปลิ้นออกมาเป็นฟองขาวฟอดเต็มหว่างขา แล้วไหลย้อยลงมาตามลำขาของเธอเป็นทาง

"ซี๊ดดด..เสียวสะใจเมียที่สุดเลยค่ะ...ผัวขา...ทำไมเย็ดเก่งแบบนี้...อูยยยยเมียหลงควยผัวแล้วน๊าาา...ซี๊ดดด.."

แอนนี่ตอบโต้อย่างเอาใจ รูหีขมิบยวบๆ น้ำเงี่ยนไหลทะลักออกมาเป็นฟองกระเด้งแอ่นก้นโย้รับแรงกระเด้าของชัดชายจนเกิดเสียงดังตั๊บๆๆๆๆสนั่นห้อง พร้อมประสานเสียงร้องครางอย่างเสียวซ่าน

แต่ขณะที่ชัดชายกำลังโหมแรงกระเด้าเย็ดหีแอนนี่อย่างเอาเป็นเอาตาย ฉับพลันนั้นประตุห้องก็เปิดเข้ามาอย่างแรงจนเสียงดังปัง...พร้อมกับบุรุษร่างสัดทัดอายุใกล้60กับนายเทวัญยืนประจันหน้าอยู่ที่หน้าห้อง เสียงแอนนี่ร้องว๊ายเมื่อหันไปเห็นผู้บุกรุก

"ว๊าย...ป๋า..." พูดจบก็รีบทรุดตัวลงนอนคว่ำจนควยอวบใหญ่ของชัดชายหลุดผลั๊วออกมาจากโพรงหี ควยอวบใหญ่

กระดกงึกๆห้อยโตงเตง น้ำเงี่ยนหยดแหมะๆลงบนที่นอนหนานุ่ม แล้วรีบพลิกตัวหันหน้ามามองที่ประตุห้อง ชายสองคนผู้บุกรุกก็เดินทำหน้าถมึงทึงเข้ามาหา ชายคนที่สุงอายุนั้นใส่เสื้อยืดคอกลมสีขาวขมิบคอแขนสีเลือดหมู มีเครื่องหมายสัญญลักษณ์ของตำรวจพิมพ์อยู่ที่อกเสื้อเห็นได้ชัดเจน

สองคนเดินตรงเข้ามาหาหาแอนนี่ที่รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือย ส่วนชัดชายมองอย่างตกตะลึง นายเทวัญชายที่ชัดชายเคยพบที่ห้องเล่นบาคาร่ายืนอยู่เบื้องหลังคนที่แอนนี่เรียกว่าป๋า...

"คุณฉัตรแต่งตัวให้เรียบร้อยหน่อยสิ...เราคงต้องมีเรื่องคุยกันนาน..." เสียงของป๋าแอนนี่ดูสุขุมห้าวทุ้มเต็มไปด้วยความมีอำนาจ จนชัดชายนักเลงบ้านนอกนึกประหวั่น จากนั้นเขาก็รีบควานหาผ้าเช็ดตัวมานุ่งรวกๆกันอุจาดนัยน์ตา

"คุณทำกับแอนนี่แบบนี้..เอ่อ..เหมือนไม่เกรงใจผมเลยนะครับ..."ป๋าของแอนนี่ลากเก้าอี้มานั่งประจันหน้ากับทั้งสองคน พอนั่งลงชายเสื้อยืดก็เต่อรั้งขึ้น จนชัดชายเห็นด้ามปืนพกตุงออกมาตรงเอวของป๋า

"เอ่อ....ผมขอโทษครับ...ผมพร้อมจะรับผิดชอบในการกระทำทุกอย่าง...." ชัดชายตอบเรียบๆ ในสถานการณ์แบบนี้ เขาจำต้องยอมรับผิดไปก่อน ไม่มีทางโต้เถียงได้ว่าแอนนี่สมยอมเขาเอง

"ก็ดี....เป็นลูกผู้ชายแบบนี้ป๋าชอบ....ว่าไงแอน...บอสของแอนเขาจะรับผิดชอบแล้ว...แอนจะเอาไงบอกป๋ามาสิ..."

"แล้วแต่ป๋าค่ะ...แต่แอนรักบอสนะคะป๋า...ป๋าอย่าทำอะไรผัวของแอนนะคะ..." แอนนี่ตอบพร้อมแอบอมยิ้มแผนการที่จะจับฉัตรชัยมัดมือสำเร็จตามขั้นตอนทุกอย่าง ที่เธอแอบกระซิบบอกเทวัญให้ตามป๋ามาเคลียร์

"แล้วคุณล่ะ...รักลูกสาวผมมั๊ยครับ...ถ้ารักกันจริง..ผมก็ไม่ขัดข้องอะไร...แต่ควรทำตามประเพณีให้ถูกต้อง อย่างน้อยก็ควรให้เกียรตฺกับยศนายพลตำรวจของผมบ้าง...จริงมั๊ยครับคุณฉัตรชัย..." ป๋าของแอนนี่พูดยิ้มๆ สีหน้าหายจากความตึงเครียด สายตาที่มองมายังทั้งสองคนแสร้งปั้นให้ดูเหมือนรัก

"ก็ได้ครับ...ผมจะทำตามประเพณีให้สมเกียรตฺยศของป๋า..." ชัดชายแทบไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะมีวาสนาได้เป็นเขยของนายตำรวจใหญ่ แผนการณ์ที่จะยึดทุกอย่างของพี่ชายนั้น ตอนนี้ยิ่งสดวกโยธิน เพราะบารมีของว่าที่พ่อตาคนนี้แน่ๆ

หลังจากนั้นป๋าของแอนนี่ก็พูดคุยตกลงกับชัดชายถึงเรื่องการแต่งงานที่ป๋าบอกว่าตนเองเป็นคนสมัยใหม่ไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้วุ่ยวาย ขอเพียงให้เขากับแอนนี่ไปจดทะเบียนสมรสกันให้ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้นก็พอ..เรื่องสินสอดทองหมั้นนั้นเขาไม่เรียกร้อง แล้วแต่ฉัตรชัยจะเห็นสมควร เท่าไหนก็เท่านั้น

"ผมขอเพียงคุณไม่ทิ้งไม่ขว้างลูกแอนของผมเท่านั้นก็พอ..." ท่านนายพลพูดจบก็ตบไหล่ชัดชายเบาๆ แล้วพาเทวัญออกไปจากห้องปล่อยให้หนุ่มสาวฉลองสมรสกันตามลำพังจนถึงตะวันสายโด่ง ฟ้าเหลือง ชัดชายจึงจูงมือแอนนี่ ภรรยาที่ได้มาอย่างไม่ตั้งใจไปจดทะเบียนสมรสที่อำเภอใกล้ๆทันที

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นฉัตรชัยเตรียมตัวออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อเข้ากรุงเทพ ด้วยความรู้สึกห่วงกังวลเรื่องของแม่กับคุ่หมั้น ครั้งแรก

กะว่าจะเดินทางไปตามลำพัง แต่เมื่อเตรียมตัวเสร้จเรียบร้อยกลับเปลี่ยนใจ สอบถามหวานว่าถ้าทิ้งบ้านไปสักวันจะมีอะไร

ลำบากยุ่งยากมากมั๊ย

"คงไม่เป็นไรหรอกจ๊ะพี่...รอหวานให้อาหารพวกสัตว์เลี้ยงก่อน ก็ไปได้จ๊ะ..."

หวานตอบเรียบๆแล้วอดรู้สึกดีใจไม่ได้ที่ฉัตรชัยจะพาเข้าไปกรุงเทพด้วย เพราะเป็นครั้งแรกของเธอที่จะได้เหยี่ยบย่างเข้า

ไปในเมืองหลวงของประเทศไทย แม้ว่าจังหวัดที่หวานอยู่จะไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนักก็ตาม แต่สามีของเธอก็ไม่เคย

พาออกไปไหน

หลังจากหวานเสียเวลากับการจัดการเรื่องราวในชีวิตประจำวันของเธอไม่นานนักก็เรียบร้อย เธอพยายามเลือกชุดที่ดูดีที่

สุดเพื่อสวมใส่ไปกับฉัตรชัยไปหาแม่สามีของเธอเป็นครั้งแรก ฉัตรชัยมองตามร่างน้องสะใภ้แล้วรู้สึกเอน็จอนาจใจ นึก

ตำหนิน้องชายฝาแฝดของตนว่า ทำไมจึงไม่ใส่ใจเรื่องความเป็นอยู่ของเมียและบ้านเสียมั่งเลย แต่ฉัตรชัยก็ไม่ได้พูด

อะไรไปด้วยเกรงว่าจะยิ่งไปตอกย้ำความรู้สึกด้านไม่ดีกับตัวน้องชายเกินไปนัก

หลังจากนั้นอีกร่วมสองชั่วโมงที่รถกระบะเก่าๆของน้องชายพาทั้งสองคนเข้ามาถึงเขตุชานเมืองกรุงเทพ เริ่มมีศูนย์การค้า

ใหญ่โต ตึกรามบ้านช่องที่ล้วนเป็นตึกสูงๆ หวานนั่งมองผ่านกระจกรถด้วยสายตาตื่นเต้น

"พี่จ๊ะ...ถ้าไปถึงบ้านแล้ว เอ้อ....แม่..เอ้อ...จะไม่รังเกียจหวานหรอคะ..." หวานถามฉัตรชัยที่นั่งขับรถมาเงียบๆ อย่างมีสมาธิ

"ไม่หรอกจ๊ะ...แม่พี่ใจดี..หวานไม่ต้องกังวล..." ฉัตรชัยพูดพร้อมมองเสื้อผ้าที่หวานสวมใส่ เพราะคิดว่าหวานกังวลในเรื่องนี้

"เอ่อ.....หวานไม่ได้กังวลเรื่องการแต่งเนื้อตัวของหวานจ๊ะ...ตะ...แต่หวานกลัวเรื่องของพี่กับหวานน่ะจ๊ะ..."

พอหวานพูดขึ้นมาฉัตรชัยก็นึกขึ้นได้ว่า จริงของหวาน เธอคงลำบากใจที่จะแนะนำตัวเองว่าเป็นลูกสะใภ้ของลูกชายคน

ไหนกันแน่..แม้หวานจะเจียมเนื้อเจียมตัวไม่ได้อ้างสิทธิ์ของความเป็นเมียฉัตรชัยก็ตามที แต่ชายหนุ่มกลับคิดถึงเรื่อง

ความรับผิดชอบที่ตนเองกระทำลงไป

"หวานอย่าลืมสิจ๊ะ....ว่าขณะนี้พี่คือชัดชาย สามีของหวานนะจ๊ะ..."

ฉัตรชัยเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาบ้าง สำหรับแม่นั้นคงไม่กระไรนักด้วยว่าท่านรู้เรื่องการเปลี่ยนตัวสลับตัวของนายชัดชายกับ

เขา แต่กับคนอื่นๆนั้น ไม่มีใครล่วงรู้เรื่องนี้เลยโดยเฉพาะคุณหมิวคุ่หมั้นของเขา

"ถ้าเผอิญเจอคนที่รู้จัก...พี่ก็จะแนะนำว่าหวานคือเมียของพี่ พี่เป็นฝาแฝดกับนายฉัตร เข้ามาเยี่ยมคุณแม่..."แม้ฉัตรชัยจะ

บอกหวานไปแบบนั้น แต่ในใจก็ภาวนาขออย่าให้เจอคนรุ้จักเลยดีกว่า

เวลาผ่านไปอีกชั่วโมงกว่า ๆ ฉัตรชัยก็ขับรถเข้ามาในซอยที่บ้านของตนเองอยู่ ครั้งแรกเขาขับรถผ่านหน้าบ้านไปก่อนรอบ

หนึ่ง เพื่อสังเกตุภายในบ้านที่ดูเงียบสงบกว่าปรกติ จนวนกลับมาอีกครั้ง จึงบอกให้หวานลองเดินไปดูที่หน้าประตุบ้านว่า

ภายในเป็นอย่างไร