"ฟูตาบะ เป็นอะไรไป? รู้สึกไม่สบายเหรอ?"

 

"ฉัน... ฉันไม่ได้หมายถึงอารมณ์ของฉันนะ 

 

แต่... รุ่นพี่อายะ ถ้าล้อเล่นนะ ถือว่าแย่มาก..."

 

"ฉันไม่ได้ล้อเล่น"

 

อายะเอียงหัวอย่างสงสัย

 

 

 

เมื่อเห็นดังนั้น ฟุตาบะก็รู้สึกกลัวอายะเป็นครั้งแรก

 

 เธอถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัวแล้วพูดว่า

 

 "แต่... แปลกนะ! นั่นไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบสบายๆ เหรอ?!"

 

เมื่อได้ยินเสียงร้องของฟุตาบะ 

 

อายะก็ปรบมือราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้

 

เมื่อเห็นฟุตาบะงงๆ อายะก็ขอโทษ

 

"ใช่ แปลกจัง เมื่อเดือนที่แล้วฉันคงพูด

 

แบบเดียวกับเธอเลย ขอโทษนะ ฟุตาบะ

 

 สุดท้ายฉันก็คุยกับเธอเหมือนคุยกับฮารุกะหรือซาโตโกะ"

 

"หมายความว่ายังไง?"

 

"เธอไม่ควรถาม ตอนนี้เธอคงไม่เข้าใจหรอก...

 

 ขอโทษที่พูดอะไรแปลกๆ ออกไป ลืมเรื่องนั้นไปได้แล้ว"

 

อายะเตรียมตัวจะจากไป ราวกับจะบอกว่า "เรื่องมันจบแล้ว"

 

แต่ฟุตาบะกลับถอยไม่ได้

 

อายะที่อยู่ตรงหน้าเธอยังคงเป็นรุ่นพี่ที่เธอเคารพ

 

 นั่นหมายความว่าพฤติกรรมผิดปกติของอายะเมื่อก่อนไม่ใช่ของเธอ

 

 ฉันบอกเธอแล้วว่ามันคืออายะ เมื่อเดือนที่แล้ว

 

 ฉันคงพูดแบบเดียวกับฟุตาบะ

 

นั่นหมายความว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น

 

กับอายะในช่วงเดือนที่ผ่านมา ทำให้เธอ 

 

"ไม่สามารถแยกแยะพฤติกรรมผิดปกติว่าผิดปกติ"

 

จากที่เธอพูดกับพวกเขาราวกับเป็นฮารุกะหรือซาโตโกะ

 

 ก็น่าจะเป็นไปได้ว่าสิ่งเดียวกันที่เกิดขึ้นกับ

 

เพื่อนสองคนของอายะก็เกิดขึ้นกับพวกเขาเช่นกัน

 

และคนที่อยู่เบื้องหลังความผิดปกติทั้งอายะและคนอื่นๆ

 

 ก็คงมีแค่มาโกโตะเท่านั้น

 

ฟุตาบะเล่าทฤษฎีของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

 

ขอร้องให้อายะบอกความจริง

 

 

 

 เธอมีลางสังหรณ์ว่าถ้าเธอไม่แยกอายะออก

 

จากมาโกโตะตอนนี้ บางอย่าง เรื่องที่แก้ไขไม่ได้ก็เกิดขึ้น

 

อายะตอบพลางวางมือลงบนคางด้วยสีหน้าลำบากใจ

 

 เงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้องที่กำลังแสดงความโกรธออกมา

 

"ฟุตาบะ เธอไม่ใจร้อนไปหน่อยเหรอ หรือว่าฉันแค่ประมาท?"

 

"อย่าหลอกฉันสิ รุ่นพี่!"

 

"ฉันไม่ได้หลอกเธอหรอกนะ แต่... ฟุตาบะ

 

 เธออยากฟังเรื่องราวของฉันจริงๆ เหรอ?

 

 ต้นตอของเรื่องทั้งหมดคือความสัมพันธ์ของฉัน

 

กับครอบครัวพังทลาย จริงๆ แล้ว 

 

มันคงเป็นเรื่องที่เจ็บปวดที่ต้องฟัง รู้ไหม?"

 

ถึงแม้จะเสียใจที่ถามทีหลัง แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

 

 อายะพูดพลางถามฟุตาบะว่าเธอพร้อมหรือยัง

 

ฟุตาบะพยักหน้าโดยไม่ลังเล

 

"ไม่เป็นไร แค่บอกฉันมา"

 

"...เข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว

 

 เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เราจะคุยกันข้างนอกได้

 

 ฉันเลยคิดว่าจะไปที่บ้านตอนนี้ 

 

ถึงเวลาแล้วใช่ไหม? คงคุยกันยาวแน่" 

 

"ฉันจะเล่าเรื่อง​ราว​ที่บ้าน ไม่เป็นไรหรอก"

 

"โอเค งั้นไปกันเถอะ"

 

อายะวางมือบนประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

 จากนั้นก็หยุดและหันกลับไปมองฟุตาบะ

 

ฟุตาบะหันกลับไปมองอายะด้วยความสงสัย

 

"รุ่นพี่?"

 

"ขอบคุณนะ ฟุตาบะ ที่เป็นห่วงฉัน"

 

"รุ่นพี่พูดอะไรเหรอ" เข้าใจแล้ว!"

 

 

 

เมื่อเห็นคำตอบที่มั่นใจของฟุตาบะ 

 

อายะก็ดูทั้งมีความสุขและขอโทษ

 

ถึงตอนนี้ ฟุตาบะก็ไม่เข้าใจว่าทำไมอายะถึงมีสีหน้าแบบนั้น

 

 

 

"โอ้♡ โอ้♡ โอ้♡ มา มาโคโตะนี่สุดยอดไปเลย♡

 

 เขากำลังขัดถูภายในช่องคลอดของฉัน♡ 

 

เขากำลังทุบลึกๆ ภายในช่องคลอดของฉัน♡"

 

อายะครางเสียงหวาน​อย่างเจ็บปวดและคุกเข่าบนเตียง

 

ฟุตาบะไม่เคยเห็นใบหน้าที่ละลาย 

 

น้ำเสียงหวานๆ แบบนี้มาก่อนเลย

 

 แค่ได้ยินก็ทำให้ร่างกายของเธอร้อนผ่าวด้วยความอับอาย

 

นักเรียนชายชื่อมาโกโตะ คาสึกะ 

 

 กำลังใช้มือทั้งสองข้างจับเอวบางๆ

 

 ของอายะไว้และกระแทกสะโพกเข้าหาตัวเธอ

 

ตบ! ตบ! ทุกครั้งที่คาสึกะกระแทกสะโพกอย่างรุนแรง

 

 เสียงร้องแหลมสูงก็พุ่งออกมาจากปากของอายะ

 

 และน้ำรักก็พุ่งพรวดออกมาจากจุดที่พวกเขา ได้ร่วมรัก​กัน

 

สำหรับฟุตาบะ ผู้ซึ่งไม่เคยแม้แต่จะจูบ หรือแม้แต่มีเซ็กส์

 

 ภาพนั้นช่างเร้าใจเหลือเกิน เธออยากจะวิ่งหนีทันที

 

 แต่ด้วยการซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าและกลั้นหายใจ

 

 ฟุตาบะไม่มีทางหนีพ้น

 

เธออยากจะหลับตา ปิดหู

 

 และลบภาพลามกที่เกิดขึ้นในห้องออกไปจากความคิด --

 

 แต่เธอก็ไม่อาจละสายตาจากคนสองคนบนเตียงได้

 

 ฟุตาบะถูกสิงสู่ จ้องมองฉากเซ็กซ์

 

ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าอย่างตั้งใจ

 

ฟุตาบะเอามือทั้งสองปิดปากเพื่อไม่ให้คนทั้งสอง

 

ได้ยินเสียงหายใจหอบของเธอ

 

อย่างไรก็ตาม อายะรู้ว่าฟุตาบะกำลังซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้า

 

 ดังนั้นการสังเกตเห็นจึงไม่ใช่เรื่องเสียหาย ยิ่งไปกว่านั้น

 

 อายะคือคนที่ซ่อนฟุตาบะไว้ในตู้เสื้อผ้า

 

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

 

 ฟุตาบะกำลังฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่บ้านของอายะอยู่

 

 ทันใดนั้นคาสึกะก็ปรากฏตัวขึ้นยิ่งกว่านั้น

 

 คาสึกะก็เปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างกะทันหัน

 

 

 

โดยไม่กดอินเตอร์คอม ผลก็คือ

 

 อายะรีบผลักฟุตาบะเข้าไปในตู้เสื้อผ้า 

 

ทำให้ฟุตาบะต้องหลบซ่อน

 

--เมื่อมองดูอย่างใจเย็นในภายหลัง

 

 ฟูตาบะไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนในตู้เสื้อผ้าอีกต่อไป

 

แต่ฟุตาบะเพิ่งได้ยินเรื่องราวชีวิตของอายะและรู้สึกตกใจอย่างมาก

 

 เธอไม่มีทางสงบสติอารมณ์ได้เลยหลังจากได้ยินว่า

 

เพื่อนร่วมงานอาวุโสที่เธอเคารพถูกพ่อของตัวเองข่มขืน

 

ดังนั้นเมื่ออายะ คิคิสึกิบอกให้เธอซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้า

 

เพื่อไม่ให้ใครพบตัว เธอก็ทำตามที่เขาบอก

 

และเมื่อเธอซ่อนตัวแบบนั้น ฟุตาบะก็รู้สึกผิด

 

 โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ทั้งสองเริ่มมีเซ็กส์กันข้างใน

 

 สถานะของฟุตาบะก็ลดลงเหลือเพียง 

 

"คนโรคจิตแอบซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้า

 

ในบ้านของคนอื่นและแอบดูพวกเขามีเพศสัมพันธ์กัน"

 

อย่างน้อย คาสึกะก็คงคิดแบบนั้น

 

 นั่นคือสิ่งที่เธอคิดหากเธออยู่ในสถานการณ์เดียวกับคาสึกะ

 

 และเธอจะไม่ลังเลที่จะส่งตัวคนโรคจิต

 

ที่แอบดูพฤติกรรมน่าอายของเธอให้ตำรวจ

 

หากข่าวนี้แพร่สะพัดไปถึงครอบครัวและโรงเรียน

 

 ชีวิตของฟุตาบะจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

 

 และเธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ชี้นิ้วมาที่เธอ

 

ดังนั้น สิ่งที่เธอทำได้คือกลั้นหายใจ

 

และรอให้ทั้งสองมีเซ็กส์กันเสร็จ

 

 เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรอ

 

(คนพวกนี้จะยังร่วม​รักกันอีกนานแค่ไหนกัน...?)

 

ฟุตาบะกลั้นหายใจอยู่ในตู้เสื้อผ้าพลางครางในใจ

 

เสียงน้ำที่แสนจะเย้ายวนและยั่วยวนที่ดังก้องไม่หยุดชั่วขณะ

 

กำลังปลุกเร้าจิตใจของฟุตาบะ

 

 รุ่นพี่ของเธอที่ดูสง่างามและน่าเชื่อถือมาตลอด

 

 กำลังครางและโยกสะโพกอย่างกระตือรือร้น 

 

ประจบประแจงชายคนนั้น

 

ราวกับว่าเธอลืมฟุตาบะไปเสียสนิท

 

"อ๊าาา♡ อ๊าาา♡ มาโกโตะ ฉันมาแล้ว♡ ฉันมาแล้ว♡"

 

"ไปเลย มาสิ! หลั่งออกมาให้สุดแรงแล้วบีบรัดจิมิ!

 

 ฉันจะหลั่งข้างในเธอแล้วนะ อายะ!"

 

"ใช่♡ ฉันจะมาแล้ว♡ ฉันจะเสร็จ เสร็จข้างในฉัน♡

 

 ฉันอยากได้น้ำเชื้อร้อนๆ 

 

ของมาโกโตะมาเต็มๆ ข้างในฉัน!♡♡♡"

 

เมื่อได้ยินเสียงครางอย่างไม่ละอายของอายะ

 

 ร่างกายของฟุตาบะก็สั่นสะท้าน

 

มองเห็นผ่านประตูตู้เสื้อผ้าที่เปิดออกเล็กน้อย บนเตียง

 

 ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังร่วมรักกันในท่าหมา 

 

ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน

 

"อ๊ากกกก♡♡♡"

 

"โอ้โห"

 

ฟุตาบะกลั้นหายใจและมองดูน้ำเชื้อปริมาณมหาศาล

 

ของคาสึกะไหลเข้าสู่มดลูกของอายะ อัดแน่น อัดแน่น อัดแน่น

 

ฟุตาบะก็อยู่ในวัยที่เหมาะสมที่จะแต่งงานแล้ว

 

 เธอเคยเห็นวิดีโอและรูปภาพสำหรับผู้ใหญ่ทางออนไลน์

 

แต่เซ็กส์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเธอ

 

—เซ็กส์แบบดิบๆ ไร้ถุงยางอนามัย—

 

เทียบไม่ได้เลยกับภาพที่เธอเห็นบนจอ

 

แค่มองก็ทำให้ร่างกายของเธอร้อนผ่าว หายใจหนักอึ้ง

 

 การมีเซ็กส์ที่เข้มข้นจนเธอแทบจะได้กลิ่นนั้น

 

มากเกินไปสำหรับเด็กสาววัยสิบห้าปี

 

จากนั้น ขณะที่ฟุตาบะรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดสติ

 

 เธอก็ได้ยินเสียงคำที่ไม่น่าเชื่อดังก้องอยู่ในหู

 

"เอาล่ะ อายะ ยกก้นขึ้นสิ เราเพิ่งจะเริ่มต้นกันเองนะ"

 

คาสึกะตบก้นเปลือยๆ ของอายะ เร่งเร้าให้เธอยกขึ้น

 

อายะสะดุ้ง ก่อนจะยกก้นที่เหมือนลูกพีชขึ้นตามที่เธอบอก

 

"ค่ะ...♡ ได้โปรดรักฉันให้มากกว่านี้...♡ 

 

ทำอะไรกับจิมิของฉันก็ได้นะ มาโกโตะ...♡"

 

มุมมองของฟุตาบะเผยให้เห็นก้นของอายะที่แกว่งไปมา

 

 ราวกับกำลังเชื้อเชิญชายหนุ่ม

 

 เธอยังมองเห็นอวัยวะเพศของคาสึกะที่เต้นตุบๆ 

 

ของเธอได้อย่างชัดเจน 

 

ขณะที่มันฉีกทวารของเธอและสอดใส่เข้าไป

 

เซ็กส์ที่ดุดันและเร่าร้อนของทั้งคู่ก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

 

 ฟุตาบะไม่อาจหนีหรือหลับตาลงได้

 

 ทำได้เพียงกลั้นหายใจและมองดูทั้งสองร่วมรักกันในตู้เสื้อผ้า

 

-- เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว?