“อย่ากลัวนะ พี่รองอยู่นี่แล้ว”

หลู่เซิงปลอบเด็กทั้งสองด้วยเสียงแผ่ว จากนั้นเมื่อเห็นว่าไม่มีใครสังเกต นางก็แอบแปะยันต์กันเสียงลงบนม่านรถม้าอย่างเงียบเชียบ

ผู้คนเริ่มมามุงดูมากขึ้น ทำให้รถม้าเคลื่อนตัวได้อย่างเชื่องช้า

ตามปกติ จากตลาดไปถึงประตูเมืองใช้เวลาไม่เกินแปดนาที แต่ครั้งนี้ผ่านไปกว่าสิบห้านาทีแล้วก็ยังไปไม่ถึง

เมื่อออกจากเมืองได้ในที่สุด หลู่เซิงก็เห็นผู้คนกลุ่มหนึ่งยืนล้อมอยู่รอบทะเลสาบ บ้างร้องไห้ บ้างก็ถอนหายใจด้วยความสะเทือนใจ

เมื่อรถม้าผ่านฝูงชนนั้น นางตั้งใจหยุดรถในจุดที่ร่มเงา แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่พบดวงวิญญาณใด ๆ

ในที่ร่มซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก มีวิญญาณเร่ร่อนสองตนกำลังหลบแดดอยู่ ทว่าทั้งคู่เป็นผู้ชาย

หลู่เซิงหยิบยันต์บำรุงวิญญาณออกมา หลับตาพึมพำเบา ๆ

ไม่นานนัก เงาดำห้าร่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้านาง

พวกเขาทั้งหมดถือร่มสีแดง สวมเสื้อผ้าสีแดง มีทั้งชายและหญิง

พวกเขาคือกลุ่มเมฆดำที่เคยทำให้ลู่ชวนและคนอื่น ๆ ตกใจในวันนั้น

เสื้อผ้าเหล่านี้ หลู่เซิงเป็นคนเผาส่งไปให้พวกเขาเอง และตั้งใจบรรจุไว้ในยันต์บำรุงวิญญาณโดยเฉพาะ

หลังจากอยู่ในยันต์บำรุงวิญญาณมากว่าหนึ่งเดือน พลังอัปมงคลสีดำบนร่างของพวกเขาก็จางหายไป ใบหน้าจากชาติภพก่อนจึงเผยออกมา

หลู่เซิงเป็นคนให้ความสำคัญกับหน้าตา นางจึงคัดเลือกวิญญาณกลุ่มนี้มาใส่ไว้ในยันต์เดียวกันโดยเฉพาะ

ทุกคนล้วนเป็นชายรูปงามและหญิงงามล่มเมือง

“ขอรับคำสั่งจากนายท่าน”

ชายสามหญิงสองลอยอยู่ตรงหน้านาง สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ

สายตาของหลู่เซิงกวาดผ่านพวกเขา—ไม่สิ ควรจะเรียกว่าวิญญาณ—ก่อนจะออกคำสั่งด้วยเสียงต่ำ

“ไปช่วยข้าสืบดูว่าดวงวิญญาณของเด็กสาวที่นอนอยู่ข้างทะเลสาบไปอยู่ที่ใด เมื่อพบแล้วให้นำกลับมา”

“รับคำสั่ง!”

ทันทีที่วิญญาณทั้งห้าจากไป หลู่เซิงก็ได้ยินเสียงแหลมสูงดังขึ้น

นางเงยหน้ามอง เห็นนักพรตกำลังประกอบพิธีให้วิญญาณเร่ร่อนสองตนนั้น

หลู่เซิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะขับรถม้าออกไป

แต่ไม่นานหลังจากนั้น ชายคนหนึ่งก็เดินแยกออกมาจากฝูงชน

เขาจ้องมองรถม้าที่กำลังจากไปของนาง สีหน้าครุ่นคิดลึกซึ้ง

ชายผู้นั้นถือแส้ขนหางม้า สวมหมวกสานไม้ไผ่ เส้นผมที่โผล่ออกมาครึ่งหนึ่งเป็นสีเงิน ใบหน้าภายใต้หมวกไม้ไผ่นั้นมีโครงหน้าคมชัด หล่อเหลาเหนือสามัญ

“นั่น…เซิงเอ๋อร์หรือ?” เขาพึมพำเบา ๆ พร้อมขมวดคิ้ว ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าเมือง

ส่วนหลู่เซิงซึ่งอยู่ไกลออกมาแล้ว กลับดึงบังเหียนหยุดม้าและหันกลับไปมอง ทว่านอกจากผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ แล้ว นางก็ไม่เห็นใครที่ดูผิดปกติเลย

“แปลกจริง…” หลู่เซิงเม้มริมฝีปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

นางเหมือนจะได้ยินเสียงอาจารย์เรียกตน หลู่เซิงส่ายหน้าและหัวเราะเยาะตัวเอง อาจารย์ของนางจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

อาจารย์ของนางไม่ได้ตาย และควรจะยังมีชีวิตอยู่ในยุคปี 2020 คงเป็นเพราะนางคิดถึงอาจารย์มากเกินไป จึงเกิดอาการหูแว่ว นางส่ายหน้า ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะดึงยันต์กันเสียงออกจากม่านรถ แล้วขับรถม้าต่อไป

เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน นางเห็นหญิงหลายคนลงจากเกวียนวัว ในนั้นมีคุณย่าเก๋อและคุณย่าซ่งรวมอยู่ด้วย

“หลู่เซิง เจ้ากลับมาเหมือนกันหรือ?” เมื่อผู้อาวุโสทั้งสองเห็นนาง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่หม่นหมอง

“หลู่เซิง เจ้ากลับมาช้า ข้าได้ยินมาว่ามีคนตายที่ทะเลสาบนอกเมือง จริงหรือไม่?” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งถามขึ้น

หลู่เซิงพยักหน้า “จริงค่ะ”

“โอ๊ย น่ากลัวจริง ๆ!” หญิงคนนั้นลูบอกตัวเองแล้วพูดต่อ

“ตอนพวกเรากลับมา เห็นมีคนไปเฝ้าอยู่ตรงนั้น แต่ก็ไม่กล้าถาม เป็นอาเกาของเจ้าที่ถามให้ เลยรู้เรื่อง”

อาเกาคือสารถีที่ขับเกวียนวัวให้พวกนางเมื่อครู่นี้

หลู่เซิงยิ้ม พูดคุยกับพวกนางเล็กน้อย ก่อนจะมุ่งหน้ากลับบ้าน