หลิวฟู่ยี่ชะงักด้วยความมึนงง

เหมียวเหมี่ยวสำรวจรอบเอวของเธอก่อนที่จะหยิบลูกบอลสีแดงปักลวดลายขนาดเท่าลูกวอลนัทออกมา เธอม้วนมันขึ้นก่อนที่จะโยนมันทิ้งไป ลูกบอลพุ่งเข้าใส่ท้องของเขาก่อนจะร่วงลงพื้นใกล้เท้าของเขา

หลิวฟู่ยี่นิ่งไปเพราะการกระทำของเธอ

“โยนมันกลับคืนมาให้ข้า เร็วเข้า” เธอเร่งเขาขณะที่เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของเธอ

หลิวฟู่ยี่ค้อมเอวของเขาลงเพื่อหยิบลูกบอลขนาดเล็ก พู่สีแดงบนลูกบอลละผ่านมือสีซีดของเขา เขาไตร่ตรองอย่างรอบคอบก่อนที่ใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

“เร็วเข้า!” หูของหลิงเหมียวเหมี่ยวตั้งขึ้นขณะที่เธอกำลังพยายามฟังการเคลื่อนไหวภายในห้อง

เขาโยนมันขึ้นเบา ๆ และลูกบอลก็ลอยไปทางหลิงเหมียวเหมี่ยว ขณะลูกบอลอยู่ในอากาศ ดูเหมือนว่ามันจะกระทบกับบางสิ่งและเด้งกลับมาที่พื้นใกล้กับเท้าของหลิวฟู่ยี่

หลิวฟู่ยี่หน้าเปลี่ยน มีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นระหว่างพวกเขาสองคน!

เข้าได้แต่ออกไม่ได้ ถ้าคนใดคนหนึ่งเดินเข้าหากัน ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะเป็นเหมือนลูกบอลหรือไม่ ถูกดึงเข้าไปในขอบเขตที่มองไม่เห็นโดยไม่รู้ตัว

เหมียวเหมี่ยวจงใจเอ่ยว่า “ฟู่ยี่...พวกเราอาจไม่ได้อยู่ในสถานที่เดียวกันเลยก็ได้”

การตั้งค่าของนิยายต้นฉบับที่นี่ซับซ้อนจริงๆ

ในฐานะเรียนเอกวิชาคณิตศาสตร์เชิงปฏิบัติ เมื่อหลิงเหมียวเหมี่ยวอ่านถึงจุดนี้ เธอพยายามพิจารณาความเป็นไปได้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเธอจะคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอก็ไม่สามารถเข้าใจได้ เมื่อเธอดึงฉากออกมาและพิจารณาปัจจัยที่เป็นไปได้ทั้งหมดอย่างจริงจัง ในที่สุดเธอก็สรุปได้ว่า เรือลอยน้ำไม่ได้เรียนฟิสิกส์อย่างถูกต้อง

เธอพยายามอธิบาย 'ขอบเขต' ที่มองไม่เห็นแต่ได้คำตอบเพียง ‘แรงกลืนที่แปลกประหลาด’ มาอธิบาย

ในฐานะนักอ่านที่ซื่อสัตย์ หลิงเหมียวเหมี่ยวพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผล เธอและหลิวฟู่อี้ ทั้งคู่มองเห็นกันและกันเพราะพวกเขาอยู่ในสองช่องว่างที่รวมเข้าด้วยกัน

อันที่จริงพวกเขาอาจจะอยู่สุดปลายของห้องเดียวกันก็ได้ ด้านหลังของพวกเขาอาจหันหน้าเข้าหากัน มีพลังที่บิดเบือนพื้นที่รอบตัวพวกเขา อุปสรรคที่มองไม่เห็นคือขอบเขตที่บิดเบี้ยวระหว่างช่องว่างทั้งสอง

ทันทีที่มีใครคนหนึ่งผ่านไป ขอบเขตจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหมือนกำแพงอย่างรวดเร็ว ขังคนทั้งสองไว้ในที่เดียวกัน

ทันใดนั้นหลิงเหมียวเหมี่ยวก็ได้ยินเสียงที่น่าขนลุกจากภายในห้อง เสียงเหมือนน้ำพุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศทางทิศเหนือ

หลิวฟู่ยี่ที่เฉียบแหลมตอบสนองต่อคำพูดประโยคเดียวของหลิงเหมียวเหมี่ยว

เขาตั้งใจฟังและแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดเมื่อได้ยินเธอเอ่ยเสียงต่ำว่า “มันกำลังมา!”

ช่องว่างระหว่างเหมียวเหมี่ยวและหลิวฟู่ยี่เริ่มสั่นไหว เหมือนกับน้ำฝนที่ไหลลงมาตามหน้าต่างกระจก รูปร่างเริ่มปรากฏบนนั้น และน่าประหลาดใจที่มันเป็นภาพของเธอและหลิวฟู่ยี่ยืนอยู่ใกล้กัน ยกเว้นพื้นด้านหลังที่ว่างเปล่า ราวกับว่าหมอกได้กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

หลิวฟู่ยี่ที่อยู่ด้านข้างเธออ้าปาก แต่เสียงของเขาฟังดูแข็งทื่อราวกับมีบางอย่างแยกพวกเขาออกจากกัน น้ำเสียงที่ใจเย็นเขาเขาเริ่มตื่นตระหนก “เหมียวเหมี่ยว ข้ามองไม่เห็นเจ้า”

มองไม่เห็น? แต่ว่าเธอเห็นเขาที่ยืนอยู่ข้างเธอ กำลังร้องตะโกนไม่หยุด หลิงเหมียวเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นและเห็นหญิงสาวในฉากเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เหมียวเหมี่ยวยิ้มและเหมียวเหมี่ยวในฉากก็ยิ้มเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ข้างๆเธอ ดวงตาของหลิวฟู่ยี่มืดมิดเสียแล้ว การแสดงออกของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เหมือนกับคันธนูที่ดึงให้แน่น

“ฟู่ยี่ ข้าอยู่ตรงนี้ ข้าเห็นตัวเองและเห็นตัวท่านด้วย”

เหมียวเหมี่ยวเห็นว่าหลิวฟู่ยี่หยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่สีหน้าของเขาจะผ่อนคลายขึ้น มีแสงแวบผ่านดวงตาของเขาขณะที่เขาพูด “เจ้ารู้ไหมว่า ‘มัน’ คืออะไร?”

ม่านน้ำด้านหน้าเหมียวเหมี่ยวสั่นและระลอกคลื่นเริ่มปรากฏขึ้นมา เหมียวเหมี่ยวยิ้มเยาะในใจ เจ้าปีศาจเฒ่า ข้าฉลาดกว่าเจ้า เจ้าบ้า?

เสียงหัวเราะปรากฏขึ้นในดวงตาของหลิวฟู่ยี่ ใบหน้าที่เดิมให้ความรู้สึกบริสุทธิ์ที่มิอาจแตะต้อง ได้แสดงท่าทางภาคภูมิใจแบบใหม่ จากนั้นเขาก็นำเจดีย์กักขังปีศาจเก้าชั้นออกมาและถือไว้ในฝ่ามือขวาของเขา จากนั้นมือซ้ายของเขา ก็เริ่มวาดจารึกหลายคำในอากาศอย่างรวดเร็ว

หลิงเหมียวเหมี่ยวจ้องไปที่เจดีย์นั้นโดยไม่กระพริบตา เจดีย์ที่อยู่บนฝ่ามือหลิวฟู่ยี่ดูเหมือนของเล่นเด็กที่ทำโดยเอาเศษไม้ที่เหลือมาทับซ้อนกัน

ของเล่นชิ้นนี้สามารถยับยั้งปีศาจเหนือธรรมชาตินี้ได้จริงหรือ?

จากนั้นหลิวฟู่ยี่ก็ร่ายคาถาด้วยเสียงทุ้มต่ำแต่รวดเร็ว เธอได้ยินไม่ถนัดยกเว้นสองคำสุดท้าย “… กระจกวารี!”

อ่า ตัวละครนำชาย หลิวฟู่ยี่ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!

'กำแพงที่มองไม่เห็น' นี้ แท้จริงเป็นเพียงกระจกเงา

คู่บ่าวสาวจากไถชางเสียชีวิตจากกระจกบานนี้

ตามหนังสือต้นฉบับ กระจกวารีนี้เป็นผลงานของราชาปีศาจโบราณ หลังจากที่แช่อยู่ในปราณปีศาจมาเป็นเวลานาน มันได้ซึมซับจิตวิญญาณของปีศาจ จึงมีความสามารถในการเคลื่อนไหว

มันไม่มีร่างมนุษย์แต่เป็นปีศาจชั่วร้ายที่กลืนกินมนุษย์เพื่อสนองความปรารานาของมัน

เมื่อร้อยปีก่อน มันแสร้งทำเป็นกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง มันกลืนกินสตรีจำนวนมากที่ใช้มันก่อนที่จะถูกผนึกโดยนักพรตเต๋าเมื่อในอดีต

นักพรตเต๋าที่ผนึกมันไว้ ไม่มีวิธีกำจัดกระจกอันตรายนี้ให้สิ้นซาก ดังนั้นหลังจากระดมสมองเพื่อหาวิธีแก้ปัญหา เขาจึงตัดสินใจปิดผนึกมันแทน

นักพรตเต๋าที่ชอบขบคิดปริศนาทางคณิตศาสตร์ในเวลาว่างของเขา หลังจากต่อสู้กับกระจกมาครึ่งวันแล้ว ในที่สุดเขาก็คิดกฏขึ้นมาได้ ‘มีเพียงคนที่ก้าวได้สามเมตรและหันหน้าไปทางกระจกจึงจะมีโอกาสถูกกลืนกิน

นักพรตเต๋าภาคภูมิใจในตัวเองอย่างมาก คนธรรมดาไหนเลยจะก้าวยาวถึงสามเมตรได้? ไม่ว่ากระจกวารีจะมีความสามารถแค่ไหน มันก็เป็นเพียงกระจกด้านเดียว เมื่อพวกเขาเดินผ่านกระจก พวกเขาจะอยู่หลังกระจก พวกเขาจะเห็นภาพสะท้อนของพวกเขาได้อย่างไร? มันจะกลืนใครไปได้อย่างไร?

“ปกป้องสองชั้น ข้านี่อัจฉริยะจริงๆ” ขณะที่เขาคิดทั้งหมดนี้ เขาก็ขี่ลาของเขาอย่างภาคภูมิใจและจากไป

หลังจากที่หลิงเหมียวเหมี่ยวอ่านเรื่องนี้แล้ว เธอคิดกับตัวเองว่า ตราบใดที่กระจกก้มตัวลง เปลี่ยนตัวเองเป็นกระจกสองด้าน และให้คนเดินผ่าน...ทุกอย่างจะไม่จบลงหรือ?

ช่างเถอะ แกนหลักของนิยายเรื่องนี้มุ่งเน้นไปที่ความรัก ความเกลียดชัง ไม่จำเป็นต้องให้ความสนใจเป็นพิเศษกับรายละเอียดเหล่านี้

หลังจากที่กระจกวารีทดลองเป็นเวลาหลายร้อยปี ในที่สุดมันก็ค้นพบวิธีที่จะกลืนผู้คน

มันเลือกจังหวะที่คู่บ่าวสาวเข้าไปในห้องเจ้าสาว เมื่อคนสองคนยืนห่างจากกันเกิน 3 เมตร มันทำการเคลื่อนย้ายช่องว่างทันที ทำให้เกิดภาพลวงตาของคนสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันและซ่อนตัวอยู่ในรอยแยกระหว่างช่องว่างทั้งสอง

เช่นเดียวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอและฟู่ยี่เมื่อสักครู่นี้ หากมีสิ่งใดผ่านกระจกไปในระยะ 3 เมตร กระจกวารีจะบิดเบือนช่องว่างกลับสู่สภาพเดิม

กระจกวารีเป็นเพียงปีศาจชั้นต่ำ แต่มันสามารถคิดหาวิธีที่น่าทึ่งเช่นนี้ได้ ไม่ธรรมดาจริงๆ หลิงเหมียวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจ เธอค่อนข้างลังเลที่จะฆ่ามัน

ทันใดนั้นเจดีย์ไม้ก็ลอยออกจากฝ่ามือของหลิวฟู่ยี่ และขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดเงาขนาดใหญ่เหนือศรีษะพวกเขา

ในชั่วพริบตา กระจกวารีที่อยู่ด้านหน้าเหมียวเหมี่ยวก็แตกกระจาย กลายเป็นพายุทอร์นาโดของเศษแก้ว มุ่งหน้าไปที่ประตูเพื่อหลบหนีจากเจดีย์ไม้ที่ไล่ตามมัน

พื้นที่บิดเบี้ยวกลับมาเป็นปกติและเธอเห็นเงาของหลิวฟู่ยี่อยู่ห่างจากเธอเพียง 3 เมตร หลิวฟู่ยี่หันกลับมาและมองเข้าไปในดวงตาของเธอ มีความประหลาดใจในดวงตาของเขา “เหมียวเหมี่ยว เจ้าฉลาดและกล้าหาญมากกว่าที่ข้าคิดไว้มาก”

“ข้ามิได้กล้าหาญ” เหมียวเหมี่ยวครุ่นคิดครู่หนึ่งและคิดว่าปฏิกิริยาของหลิงอวี้น่าจะเป็นอย่างไร ตามบุคลิกของเจ้าของร่างเดิม เธอก้มศีรษะและตอบด้วยน้ำเสียงเขินอายว่า “พี่หลิว ท่านกล่าวชมข้าเกินจริงแล้ว”

หลิวฟู่ยี่ค่อนข้างประหลาดใจ แต่เขาก็เหยียดยิ้มออกมาทันที “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

เหมียวเหมี่ยวส่ายหน้าเอียงอายก่อนสบตาเขาด้วยดวงตาสดใส ทำเอาหลิวฟู่ยี่ถึงกับจนคำพูด

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ไตร่ตรองก่อนจะพูดว่า “คุณหนูหลิง ท่านช่วยขจัดความสับสนของข้าได้หรือไม่? ตอนที่เราไม่ได้เดินผ่านกระจกวารี เราควรอยู่ด้านหน้าและด้านหลังของกระจก ทำไมท่านถึงยังเห็นฉากที่เราสองคนยืนใกล้กัน?”

“ข้าเดาว่าคงเป็นเพราะเจ้าปีศาจผ่าตัวเองออกเป็นสองส่วน เผยให้เห็นภาพเงาของท่าน สิ่งที่ข้าเห็นคือภาพกลับหัวและตัวตนที่แท้จริงของท่าน ที่ท่านมองไม่เห็นข้าเป็นเพราะข้าถูกกระจกวารีกั้นไว้....”

หลิวฟู่ยี่เลิกคิ้วขึ้นในขณะที่เขาพูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติว่า “สิ่งที่ข้าเห็นคือด้านหลังกระจกวารี ดังนั้นข้าจึงมองไม่เห็นท่าน มันรวมฉากเข้าด้วยกันเพื่อดึงดูดให้ท่านส่องกระจก…” เขาอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มอีกเล็กน้อย “นั่นคือวิธีที่มันทำ มันฉลาดมาก”

เหมียวเหมี่ยวยิ้มให้เขา ไอคิวของหลิวฟู่ยี่สูงมากทีเดียว หากเขาได้รับการศึกษาจากโลกของเธอ เขาต้องกลายเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน

“อ้อ ใช่ แล้วมู่เหยาเล่า?” เหมียวเหมี่ยวเดินตามหลิวฟู่ยี่ออกไป เธอหาวขณะเอ่ยถาม

ฝนด้านนอกหยุดแล้ว เหลือเพียงแอ่งน้ำที่เหมือนกระจก

“เหยาเอ๋อร์?” การแสดงออกของหลิวฟู่ยี่แปลกเล็กน้อย “เหยาเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บสาหัสและยังไม่ตื่น ตอนนี้นางพักอยู่ที่ห้องทิศตะวันออกมิใช่หรือ?”

ห้องทิศตะวันออก!

หลิงเหมียวเหมี่ยวได้ยินเสียงหึ่งเป็นครั้งที่สองราวกับว่าเธอถูกตีที่ศรีษะด้วยไม้ ในเวลาเพียงครู่เดียว ความทรงจำที่พร่ามัวก็กลับมาเหมือนสึนามิ เติมเต็มความทรงจำที่ขาดหายไปของเธอในทันที

โอ้พระเจ้า! แม้ว่าเธอเพิ่งเข้ามาในโลกของนิยายและจิตใจของเธอก็ยังไม่อยากยอมรับความจริง…ทว่าเธอลืมประเด็นนี้ในเนื้อเรื่องไปได้อย่างไร!