ผมรีบเอาตัวเข้าบังเจียงถิงไว้ พร้อมกับดึงร่างเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแน่น เมื่อรู้ตัวว่าร่างกายของตนเองเปิดเปลือยอยู่ เธอก็ยิ่งกอดผมไว้แน่นไม่แพ้กัน

จากนั้นผมก็ไล่แมงมุมตัวนั้นไป แล้วพาเจียงถิงกลับเข้าไปในห้องลองชุด

"ปล่อยฉันได้แล้ว... แล้วก็หลับตาลงด้วย"

ผมทำตามอย่างว่าง่าย ทั้งที่ในจังหวะที่กอดกันเมื่อครู่ ผมได้เห็นทุกอย่างไปหมดแล้ว แถมยังสัมผัสได้ถึงส่วนโค้งเว้าของหน้าอกที่แนบชิดกับอกของผม จนอดไม่ได้ที่จะนึกอยากเอื้อมมือไปคว้ามันไว้

"จะให้ปล่อยก่อน หรือให้หลับตาก่อนดีล่ะครับ?" ผมแกล้งถามกวนประสาท

"ปากคอเราะร้ายนักนะ... คอยดูเถอะ จะเสียใจภายหลัง!" เจียงถิงพูดพลางถลึงตาใส่ผมอีกรอบ

"คุณนายเจียงครับ คุณทั้งสวยโดยธรรมชาติแถมยังมีรูปร่างที่งดงามขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องเหลียวหลังมองซ้ำกันทั้งนั้นแหละ" ผมกล่าว

"เลิกพูดมากได้แล้ว รีบๆ เข้า!" ผมรีบหลับตาแน่นแล้วปล่อยเธอทันที เธอเหลือบมองผมแวบหนึ่งก่อนจะรีบหยิบชุดชั้นในขึ้นมาสวมใส่ เมื่อเห็นผมยืนหลับตาปี๋เหมือนคนโง่ เธอก็หลุดหัวเราะเบาๆ อย่างขบขัน

"ไปกันเถอะ" เจียงถิงพาผมเดินออกจากร้านชุดชั้นในแห่งนั้น ผมเดาว่าเธอคงไม่คิดจะกลับมาเหยียบที่นี่อีกเป็นแน่

หลังจากเดินเล่นกันต่ออีกสักพัก เจียงถิงก็บอกให้ผมพาเธอกลับบ้าน

เรากลับมาถึงโครงการที่พักอาศัยหรูหราแห่งเดิมที่เธออาศัยอยู่

ผมช่วยถือของเข้าไปข้างใน โดยเธอขอให้ผมนำไปวางไว้ให้ถึงในห้องนอน

เมื่อก้าวผ่านประตูเข้าไป ผมก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่หรูหราอลังการ ทุกตารางนิ้วเต็มไปด้วยความวิจิตรบรรจงและประกายสีทองระยิบระยับ

พอเดินเข้าสู่ห้องนอน กลิ่นหอมอ่อนๆ ก็โชยมาเตะจมูก ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สูดดมกลิ่นหอมเย้ายวนนั้นพลางจ้องมองภาพวาดอันงดงามที่แขวนอยู่เหนือหัวเตียง

ในภาพนั้นคือเจียงถิงที่สวมเพียงผ้าบางเบาราวกับใยแมงมุม เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของร่างกายที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้าอย่างเลือนราง เจียงถิงสังเกตเห็นว่าผมยังยืนอยู่ที่เดิม จึงรู้ว่าผมกำลังจ้องมองภาพวาดนั้นอยู่

"สวยไหมคะ?" เธอถามขึ้น ทำลายภวังค์ความคิดของผม

"อ้อ... สวยครับ สวยจริงๆ" ผมตอบ "ผมยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคนแท้ๆ แต่คุณกลับเมินผมแล้วไปสนใจภาพวาดนั่นน่ะเหรอ?" เจียงถิงกล่าวพลางกอดอก

"มันต่างกันครับ คุณเปรียบเสมือนเทพธิดาที่อยู่ไกลเกินเอื้อม แต่ภาพวาดนี้เปรียบเสมือนสะพานที่เชื่อมจิตวิญญาณของคุณเข้ากับผม" ประโยคนี้ผมจำมาจากหนังสือการ์ตูนที่เคยอ่านน่ะ

"หึ... คุณนี่น่าสนใจดีนะ ชื่ออะไรล่ะ?"

"จ้าวหมิงครับ"

"งั้นเหรอ... ขนาดสามีฉันเองยังไม่เคยชมอะไรแบบนี้เลย" เจียงถิงยิ้ม แต่ในรอยยิ้มนั้นกลับแฝงไปด้วยความขมขื่นเล็กน้อย

ดวงตาผมเป็นประกายขึ้นมาทันที นี่มันโอกาสทองที่ลอยมาตรงหน้าชัดๆ!

"คุณนายเจียงครับ บางทีสามีคุณอาจจะกำลังทำงานหนักเพื่อหาเงินมาให้คุณได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็ได้นะ ถ้าผมมีภรรยาสวยขนาดนี้ ผมเองก็คงทุ่มเทหาเงินมาให้ เพื่อให้เธอได้ใช้ชีวิตสวยสง่าไปวันๆ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นเลย"

"อุ๊ย... ใครสอนให้พูดแบบนี้กัน? ปากหวานไม่เบาเลยนะเนี่ย ไปหลอกสาวน้อยไร้เดียงศาสมากี่คนแล้วล่ะ?" เจียงถิงหัวเราะพลางค่อยๆ ถอดชุดกี่เพ้าของเธอออก

เธอไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรเลย ปล่อยให้ผมมองดูเธอในชุดชั้นในเพียงชิ้นเดียว

ผมรีบหันหน้าหนี แต่เจียงถิงกลับบอกให้ผมหันมามอง—ดูว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรเมื่อเทียบกับหญิงสาวในภาพวาดนั้น

"ตอนนี้คุณยิ่งสวยกว่าเดิมอีกครับ... เหมือนดอกกุหลาบที่มีทั้งความหอมและเต็มไปด้วยหนามแหลมคม"

"ฮ่าๆ คุณนี่ตลกดีนะ สรุปคือจะบอกว่าฉันเป็นดอกกุหลาบที่คุณอยากเด็ดมาครอบครอง แต่ก็ไม่กล้าแตะต้องใช่ไหมล่ะ?" เจียงถิงกล่าวพลางค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น "คุณนายเจียงครับ ได้โปรดเถอะ... อย่ามาล้อเล่นกับผมเลย ผมเทียบชั้นกับคุณไม่ได้หรอก" ผมกล่าวพร้อมรอยยิ้มขื่นๆ ที่มุมปาก

"การที่ชายหญิงจะเหมาะสมกันหรือไม่นั้น อย่างแรกต้องดูที่ความสามารถ อย่างที่สองคือเนื้อแท้ ต่อให้มีเงินทองมากมาย แต่ถ้าหัวล้านแถมยังมีพุงพลุ้ย ก็ไม่มีความหมายอะไรหรอก"

"สรุปว่าคุณกำลังชมว่าผมหล่อใช่ไหมครับ? ขอบคุณนะครับ!" ผมเงยหน้ามองเธอแล้วยิ้มกว้าง

"งั้นก็ไปได้แล้ว พรุ่งนี้เวลานี้ค่อยกลับมารับฉันใหม่"

ขณะเดินออกจากบ้านของเจียงถิง หัวใจของผมยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอเปรียบเสมือนกุหลาบที่มีหนาม เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การชื่นชมจากระยะไกล แต่ไม่อาจเด็ดมาครอบครองได้

ดูท่าผมคงต้องควบคุม 'เจ้าสิ่งนั้น' ในกางเกงให้ดีเสียแล้ว ไม่อย่างนั้นอาจเผลอทำอะไรที่ต้องมานั่งเสียใจภายหลังก็ได้ กว่าจะกลับถึงหอพักก็เลยเวลาเลิกงานไปนานแล้ว การไปเดินซื้อของกับผู้หญิงนี่มันเหนื่อยจริงๆ ผมทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วหลับสนิทไปทันที ตื่นมากลางดึกด้วยความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะตัว เลยลุกไปอาบน้ำก่อนจะกลับมานอนต่อ

หลังอาบน้ำเสร็จ ผมได้ยินเสียงคนทะเลาะกันอยู่ด้านล่างหอพัก เมื่อชะโงกหน้ามองลงไป ก็เห็น เหอเจียลี่ กำลังมีปากเสียงกับ หวังตง สามีของเธอ แม้จะฟังไม่ออกว่าทะเลาะเรื่องอะไรกัน แต่สีหน้าของหวังตงดูทุกข์ระทมอย่างเห็นได้ชัด

ดูเหมือนทั้งคู่เพิ่งจะกลับมาถึงเช่นกัน เหอเจียลี่หันหลังเดินจากไป ส่วนหวังตงเดินกลับเข้าไปในหอพัก

ดูท่าทางเหอเจียลี่จะเดินออกไปนอกเขตโรงงานแล้ว ผู้หญิงสวยขนาดนั้นถ้าเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกตอนกลางคืนคงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วล่ะ พรุ่งนี้อาจจะกลายเป็นคนหายไปเลยก็ได้

ตอนที่หวังตงกลับเข้ามาในหอพัก เขาเห็นผมถืออุปกรณ์อาบน้ำอยู่ก็คงเดาได้ว่าผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน เมื่อตัดสินใจว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้จบ ผมจึงวางของลงแล้วรีบเดินตรงไปยังประตูโรงงาน ยามรักษาความปลอดภัยถามว่าเกิดอะไรขึ้น ผมเลยอธิบายไปว่า "น้องสาว" (คำที่ผมใช้เรียกแบบหลวมๆ) ทะเลาะกับสามีแล้วหนีออกมา ผมจึงต้องตามไปพาเธอกลับมา

ยามไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรต่อและยอมเปิดประตูให้ ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ทุกอย่างมืดสนิทไปหมด ผมหันกลับไปถามยาม ซึ่งเขาก็ช่วยชี้ทางให้ ผมรีบวิ่งไปตามทางนั้นจนกระทั่งพบเหอเจียลี่นั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้

เนื่องจากมืดมาก ตอนที่ผมเดินเข้าไปใกล้ เธอจึงเข้าใจผิดคิดว่าผมคือหวังตง

"ไหนบอกให้ฉันไสหัวไปไง? แล้วจะตามมาทำไมอีก!" เธอถาม น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

ก่อนที่ผมจะได้ทันพูดอะไร เธอก็พูดต่อว่า:

"นี่มันความผิดฉันเหรอ? ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะแกมันไร้น้ำยาไม่ใช่เหรอ! แกเป็นคนทำพลาดเอง แล้วทำไมฉันต้องมารับกรรมแทนด้วยล่ะ? แถมพอฉันยอมรับผิดแทนแกแล้ว แกยังจะมาทำท่ารังเกียจเดียดฉันใส่อีก! ฮือๆ..."

ผมยืนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเธอพูดเรื่องอะไร "พูดอะไรสักอย่างสิ! ทำไมถึงไม่ยอมพูดอะไรเลยวะ? ให้ตายเถอะ... ตอนที่ไอ้หมอนั่นที่ชื่อ 'สวี่' พยายามจะข่มขืนฉัน แกก็เป็นคนโผล่มาช่วยไว้ทันเวลาไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมต้องมองฉันด้วยสายตารังเกียจแบบนั้นด้วย เหมือนกับว่าฉันโดนข่มขืนไปจริงๆ อย่างนั้นแหละ!"

เหอเจียลี่... ก็เกือบจะโดนข่มขืนเหมือนกับ จ้าวหนาน งั้นเหรอ? โชคดีที่หวังตงมาช่วยไว้ทัน แต่หมอนี่มันช่างขี้ขลาดตาขาวจริงๆ เอาแต่กลืนความโกรธแค้นไว้ในใจแล้วเลือกที่จะนิ่งเงียบ

แล้วไอ้หมอนั่นที่ชื่อ 'สวี่' นี่มันเป็นใครกันแน่?

หรือว่า...

มันทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นกับหัวหน้างาน... ตอนที่เขาเกือบจะล่วงละเมิดจ้าวหนาน ผมเข้าไปขัดขวางไอ้เดรัจฉานนั่นได้ทันเวลาพอดี ซึ่งตอนนั้นมันโกรธจัดที่ผมเข้าไปพังแผนของมันเข้าให้ หรือว่าจะเป็น...

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว ทำเอาผมเหงื่อกาฬแตกพลั่ก!

"ไอ้คนที่ชื่อ 'สวี่' คนนี้... เขาเป็นผู้จัดการโรงงานใช่ไหม?" ผมถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

เสียงสะอื้นของเหอเจียลี่หยุดลงทันที เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่หวังตงสามีของเธอ เธอก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาหาผม แต่พอเห็นหน้าผมชัดๆ เธอก็ชะงักไป อ้ำอึ้งทำตัวไม่ถูก

"ตอบมาสิ... คนที่พยายามจะลวนลามคุณคือผู้จัดการโรงงานสวี่ใช่ไหม?"

เมื่อเห็นท่าทีที่หนักแน่นและเด็ดขาดของผม เหอเจียลี่ก็พยักหน้า ผมกำหมัดแน่น ไอ้สารเลวนั่น! มันคือคนเดียวกับที่เกือบจะข่มขืนจ้าวหนานในวันนั้น!

แล้วคราวนี้มันยังเกือบจะทำแบบเดียวกันกับเหอเจียลี่ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็น "สาวงามประจำโรงงาน" อีก... ไอ้ผู้จัดการโรงงานสวี่คนนี้ สันดานมันก็เหมือนหมาที่ไม่เคยเลิกกินขี้จริงๆ!

"บอกผมมาซิ... ไอ้ผู้จัดการโรงงานสวี่คนนี้มันมีนิสัยชอบลวนลามพนักงานหญิงหน้าตาดีอยู่บ่อยๆ ใช่ไหม? มันทำตัวเป็นไอ้โรคจิตแบบนี้ตลอดเลยหรือเปล่า?"

เหอเจียลี่นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "ไอ้เดรัจฉานนั่นไม่เคยขาดผู้หญิงหรอกค่ะ มันใช้อำนาจหน้าที่ที่มีอยู่คอยล่วงละเมิดผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ใครก็ตามที่ต้องมาเกี่ยวข้องกับมันต่างก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวทั้งนั้น"

"ไอ้สารเลวเอ๊ย! สักวันหนึ่งฉันจะจัดการไอ้แซ่สวี่นี่ให้สิ้นซาก!" ผมตั้งปฏิญาณกับตัวเองในใจ ไม่ว่าจะเพื่อแก้แค้นให้จ้าวหนาน หรือเพื่อกำจัดขยะสังคมชิ้นนี้ทิ้งไปจากโลก ผมจะต้องจัดการไอ้สวี่นี่ให้ได้

"ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ" เหอเจียลี่พูดดับความมุ่งมั่นของผม "สวี่คนนี้ทั้งมีเงินทั้งมีอำนาจ คุณไม่มีทางจัดการเขาได้หรอก"

"ผมรู้ครับ... ตอนนี้ผมอาจจะยังเทียบอะไรกับผู้จัดการโรงงานสวี่ไม่ได้ แต่เดี๋ยวผมจะหาวิธีจัดการมันเอง"

"แล้วสามีของคุณล่ะ เขาไม่ทำอะไรเลยเหรอ?" ผมถามเธอ

"เขาจะทำอะไรได้อีกล่ะ? ก็เพราะเขาแอบไปเดินเครื่องจักรโดยไม่ได้รับอนุญาต โรงงานถึงต้องสูญเสียเงินก้อนโต เพื่อปกปิดความผิดพลาดของตัวเอง สวี่ถึงได้บังคับให้ฉันต้องคอยติดตามเขาไปงานสังคมต่างๆ ตลอดสามวันที่ผ่านมา วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว เขากลับพยายามจะข่มขืนฉัน... โชคดีที่หวังตงเข้ามาช่วยพาฉันออกมาจากห้องทำงานของเขาได้ทัน"

"แต่สามีของฉัน หวังตงน่ะ... เขาเป็นคนขี้ขลาดตาขาว ทั้งใจแคบ ไร้จุดยืน แถมยังกลัวการเผชิญหน้าสุดๆ เขาชอบหาเรื่องทะเลาะกับฉัน ไม่ใช่เพราะโกรธฉันจริงๆ หรอกนะ แต่เป็นเพราะเขาทั้งทุกข์ทั้งอัดอั้นตันใจ แต่ก็ไม่กล้าไปลงกับใครคนอื่น พอฉันไม่อยู่ เขาก็ไปโดนคนอื่นที่โรงงานหยามเข้า พอฉันกลับมา เขาก็เอาความโกรธแค้นที่เก็บกดไว้ทั้งหมดมาลงที่ฉันแทน"

ในที่สุดผมก็เข้าใจความรู้สึกของเหอเจียลี่ ผู้ชายแบบนั้นมันน่าสมเพชจริงๆ

"จากนี้ไปเรามาร่วมมือกันเถอะ ผมจะหาทางจัดการเขาเอง"

"เธอเหรอ?"

"ใช่ ผมนี่แหละ" ผมตอบด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"ช่วงนี้ผมเพิ่งรู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง เธอทั้งรวยทั้งมีอิทธิพล แถมยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของผู้อำนวยการโรงงานสวี่คนนั้นด้วย ผมกะว่าจะเริ่มจากตรงนี้แหละ พอมีแต้มต่อมากพอเมื่อไหร่ ผมจะจัดการไอ้สารเลวตัณหากลับนั่นให้สิ้นซากไปเลย!"

"แต่เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลังเถอะ เราไปกันดีกว่า ข้างนอกนี่มืดสนิทเลยนะ เธอไม่กลัวเหรอ?"

พอได้ยินแบบนั้น เหอเจียลี่ก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอรีบโผเข้ามาหาผมแล้วคว้าแขนผมไว้แน่น "ตายแล้ว! นี่เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย? ถ้าเธอไม่พูดขึ้นมา ฉันคงไม่รู้ตัวเลยสักนิด"

ผมสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นแต่กระชับของหน้าอกเหอเจียลี่ที่เบียดเข้ามาแนบตัวผม ความรู้สึกตอนที่เธอโอบแขนกอดแขนผมไว้นั้น ทำให้เกิดกระแสความซาบซ่านวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วร่างของผมเลยทีเดียว

ระหว่างทางกลับ เหอเจียลี่เอ่ยขึ้นว่า "จ้าวหมิง คุณนี่เป็นลูกผู้ชายตัวจริงเลยนะ ต่างจากหวังตงคนนั้นลิบลับ หมอนั่นมันยิ่งกว่าพวกเดรัจฉานเสียอีก เลวร้ายยิ่งกว่าไอ้ตัณหากลับอย่างเจ้าสวี่นั่นเสียด้วยซ้ำ"

"ถ้าอย่างนั้น... ให้ผมมาเป็นสามีคุณแทนดีไหมล่ะ?" บทสนทนาเปลี่ยนไปในเชิงหยอกเย้าชวนคิดลึกทันที

เหอเจียลี่ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่เกาะแขนผมไว้แน่นขณะที่เราเดินกลับไปยังโรงงาน

เมื่อถึงหน้าทางเข้า รปภ. ก็ทักขึ้นว่า "แม่หนู พี่ชายคนนี้เป็นห่วงเธอแทบแย่เลยนะ วิ่งตามเธอมาจนรองเท้าหลุดไปข้างหนึ่งแน่ะ!"

ได้ยินดังนั้น เหอเจียลี่ก็เงยหน้าขึ้นมองผม

"จริงเหรอคะ?" เธอถาม

"ผมจะโกหกคุณไปทำไมล่ะ? ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าผมจะตามคุณทันได้ยังไง?" ผมตอบกลับด้วยสีหน้าที่ดูจริงใจสุดขีด

"ขอบคุณนะ... ฉันอยากให้คุณเป็นสามีของฉันจริงๆ จังเลย" พูดจบ เธอก็เขย่งเท้าขึ้นมาจูบผมเบาๆ คงเป็นการแสดงความขอบคุณกระมัง

"ช่วยแก้แค้นให้ขนาดนี้ ได้แค่จูบเดียวเองเหรอ?" ผมแกล้งหยอก

"นี่! ชักจะได้ใจเกินไปแล้วนะคุณน่ะ... เหลือเกินจริงๆ เลย!" เหอเจียลี่ตอบกลับ น้ำเสียงเจือไปด้วยความเขินอายและเอ็นดู

เหอเจียลี่เป็นผู้หญิงในอุดมคติของผมพอดี ในบรรดาผู้หญิงทั้งสี่คน เธอคือคนที่ทำให้หัวใจผมเต้นแรงที่สุด เธอทั้งสวย ผิวพรรณขาวผ่องละเอียดอ่อน แถมยังมีรูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วน

ไม่รอช้า ผมดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ โอบแขนรอบเอวบางของเธอไว้ "งั้นวันนี้... ให้ผมสวมบทเป็นสามีของคุณดีไหม?"

"ตรงนี้เหรอคะ?" เธอถามด้วยความประหลาดใจ

"ใช่ ตรงนี้แหละ" ว่าแล้วผมก็โน้มตัวลงไปจูบเธอ แม้เธอจะตีผมเบาๆ สองสามที แต่ไม่นานเธอก็ยอมจำนนต่อจูบนั้น ทั้งยังตอบรับอย่างดูดดื่ม เรากอดกันแน่นราวกับต้องการหลอมรวมร่างกายให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

บังเอิญมีต้นไม้ใหญ่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ผมจึงดันตัวเหอเจียลี่เข้าไปแนบกับต้นไม้นั้น หน้าอกของเธอถูกกดทับเข้ากับอกของผมจนเห็นได้ชัดว่ามันบี้แบนไปตามแรงกด ในขณะที่ลิ้นของผมก็ควานลึกเข้าไปในโพรงปากของเธอ จนกระทั่งเราทั้งคู่เริ่มหอบหายใจถี่ ผมจึงถอนริมฝีปากออกมาแล้วเปลี่ยนไปขบเม้มที่ติ่งหูของเธอแทน ส่วนท่อนเนื้อของผมก็แข็งขึงขึ้นมาอย่างรวดเร็วและดันแนบไปกับหน้าท้องของเธอ

"แหม... ดูสิ เจ้าตัวเล็กของคุณนี่ดูจะอยู่ไม่สุขเลยนะ" เหอเจียลี่เอ่ยหยอกล้อ

ผมหัวเราะในลำคออย่างรู้กัน ก่อนจะเริ่มบีบเค้นบั้นท้ายของเธอ ผมยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้น แล้วถูไถท่อนเนื้อที่แข็งขึง—ซึ่งยังคงถูกกั้นไว้ด้วยเนื้อผ้าของกางเกง—ไปมากับหว่างขาของเธอ

เหอเจียลี่ครางออกมาด้วยความเคลิบเคลิ้ม "อืม... ฉันต้องการมัน..."

โดยไม่ต้องรอให้เสียเวลา เหอเจียลี่ใช้มือยันต้นไม้ไว้แล้วแอ่นสะโพกขึ้น ผมรีบดึงกางเกงของเธอออก เผยให้เห็นบั้นท้ายอวบอิ่มขาวผ่อง หลังจากที่ได้จูบและสัมผัสกันอย่างเร่าร้อน ร่างกายของเธอก็เต็มไปด้วยความปรารถนา เมื่อส่วนปลายของผมสัมผัสเข้ากับร่องรักของเธอ ผมพบว่ามันชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่น ผมจับสะโพกของเธอไว้แน่นแล้ว กระแทกท่อนควย เข้าไป—เสียงเนื้อกระทบกันดังแฉะๆ พร้อมกับที่ผม แทรกหัวควย ฝังลึกเข้าไปจนสุดโคน

ผมสัมผัสได้ชัดเจนว่าช่องรักของเธอกำลังบีบรัดและดูดกลืน ส่วนหัวควย ไว้อย่างแน่นหนา ผมครางออกมาเสียงดังโดยไม่อาจกลั้นไว้ได้ ก่อนจะเริ่ม ขยับท่อนเนื้อ เข้าออกอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง

เสียงร่างกายที่กระทบกันเป็นจังหวะดังก้องไปทั่วลานกว้าง ผสานกับเสียงครางกระเส่าอย่างไม่อายใครของเหอเจียลี่ ทั้งหมดนี้ถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของยามค่ำคืนและร่มเงาของต้นไม้ใหญ่

"อืม... เจียลี่ ข้างในเธอแน่นมากเลยนะ... นี่เธอไม่เคยผ่านการคลอดลูกมาเลยเหรอ?" เธอตอบกลับด้วยการขมิบบั้นท้ายแน่นขึ้น บีบรัด ส่วนหัวควย ของผมด้วยแรงมหาศาล ความรู้สึกซ่านสยิวราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วช่วงล่างของผม

"อืม... อ๊ะ... ยังเลย... รู้สึกดีเหลือเกิน... กระแทกท่อนควย เข้ามาแรงๆ เลย..."

แคมรักของเธอพลิกเข้าพลิกออกตามจังหวะการเคลื่อนไหว... ช่องคลอดของเธอแนบสนิทไปกับท่อนเนื้อของผมจนไม่มีช่องว่างเหลืออยู่เลย น้ำหล่อลื่นไหลเยิ้มออกมาจากแคมที่บวมเป่ง ไหลผ่านขนเพชรของเราลงไปหยดอยู่บนพื้น

ขณะที่ผม กระแทกท่อนควย เข้าไปในตัวเธอด้วยความเร็วและความรุนแรงที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ปฏิกิริยาของเหอเจียลี่ก็ยิ่งเร่าร้อนและรุนแรงตามไปด้วย เธอครางไม่หยุดพร้อมกับใช้ขาหนีบตัวผมไว้แน่น เนื้อนุ่มๆ ภายในช่องคลอดของเธอทั้งบีบรัดและโอบล้อมท่อนเนื้อของผมเอาไว้

บรรยากาศอบอวลไปด้วยเสียงเนื้อกระทบกันดัง แจ๊ะ... แจ๊ะ... อย่างหยาบโลน

"เมียจ๋า... รู้สึกดีไหม?" ผมสัมผัสได้ชัดเจนว่าผนังช่องคลอดของเธอกำลังบีบเกร็งและกระตุกเป็นจังหวะ

"มันรู้สึกดีโคตรๆ เลย... ผัวจ๋า! มันสุดยอดมาก... ฉันไม่ไหวแล้ว!" เสียงครางของเธอดังลั่น จนแม้แต่ยามที่อยู่ไกลออกไปก็น่าจะได้ยิน

ในที่สุด เหอเจียลี่ก็ถึงจุดสุดยอดพร้อมกับเสียงร้องแหลมสูง ของเหลวร้อนๆ พุ่งทะลักออกมาอาบรด ส่วนหัวควย ของผม ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ผมก็ปลดปล่อยน้ำอสุจิข้นคลั่กออกมาร้อนระอุ—เราทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน

"เธอทำให้ฉันรู้สึกดีชะมัดเลยนะเมียจ๋า... ร่านจริงๆ เลยนะ"

เหอเจียลี่ฟาดมือใส่ผม "ไอ้บ้าเอ๊ย... อย่ามาทำเป็นใสซื่อทั้งที่ได้สิ่งที่ต้องการไปเต็มๆ แล้วสิ!"

ผมถอนท่อนเนื้อออกมาจากตัวเธอจนเกิดเสียง ป๊อก เบาๆ หยดน้ำอสุจิร่วงหล่นลงไปบนใบไม้เบื้องล่าง หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว เราทั้งคู่ก็ทยอยเดินกลับหอพัก ผมไม่สนหรอกว่าจะมีใครสงสัยไหม เพราะในหอพักแห่งนี้ ผมมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงมาเกือบจะหมดทุกคนแล้ว ยกเว้นก็แต่ เฉ่าเหวินเหยียน

ให้ตายเถอะ... มันโคตรจะสุดยอดไปเลย!