หลังทานอาหารเย็นกันเรียบร้อยแล้ว แม่รินเรียกพาขวัญเข้าไปนั่งคุยโซนครอบครัวที่ห้องนั่นแหละ..ห้องที่ทั้ง2คน มีอะไรกันเมื่อกี๊ รู้สึกแปลกๆ จมูกเธออดที่จะสูดดมเพื่อหากลิ่น เอ่อ..น้ำรักของทั้งคู่ไม่ได้

เหมือนเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายที่มักจะหาสิ่งผิดปกติเสมอ ทำท่าทางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แบบมีมารยาท เพื่อดักจับกลิ่นที่อาจจะมีค้างในอากาศ แต่...กลับไม่มีกลิ่นเหะ...โรคจิตละเธอนี่ก็นะ

“ลูกจ๋า แม่กับลุงธนิกคุยกันเรื่องหางานให้ลูกนะจ๊ะ พอดีช่วงนี้บริษัทลุงธนิกเค้าหาพีอาร์อยู่นะ หนูสนใจไหม” พีอาร์เหรอ...กำลังคิดตามแม่ริน...ลุงธนิกก็เดินเข้ามานั่งตรงข้ามพวกเธอสองแม่ลูก

เธอไม่กล้าสบตาพาลจะคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาหน้าห้อง แล้วไหนจะเด็กนั่นอีกที่เอ่อ..บีบนมเธอซะสนุกเลย ตอนนี้น้ำห*เธอยังเยิ้มไม่หยุดแฉะ อย่างสมบูรณ์แบบ.เห่อๆ

ตอนทานข้าวไม่กล้ามองหน้าใครซักคนเลย มันเป็นเรื่องน่าอายนะ.. ละเรา4คนต้องมานั่งมองหน้ากันอีก เขินชะมัดเลย..เด็กนั่นยังหน้าด้านกว่าเธออีก นั่งนิ่งเฉย..เหมือนไม่เคยจับนมเธอมาก่อนงั้นละ หน้าด้าน^_^!ชิ

“คือ..ว่าขวัญขอกลับไปคิดก่อนได้ไหมคะ คุณลุง แม่รินจ๋า” ลุงธนิกมองมาทางเธอ..นิ่งจ้องไม่พูดอะไร ไม่ชอบเลยเหะ มองแปลกๆ ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วง่ะ.ฮื่อ.ๆ ...กลัวโดนจับได้

“ลุงว่าพาขวัญทำได้นะ น่าจะช่วยงานลุงได้มากด้วย..ลองเข้าไปทำก่อนไหม ทดลองงานดูก่อนก็ได้ค่ะ ถ้าทำแล้วไม่ถนัด ลุงก็ไม่ว่าเลย ช่วยงานลุงทีนะค่ะ พี่อาร์เราเพิ่งออกไปกระทบค่อนข้างเยอะเหมือนกัน” คุณลุงเหมือนจะบังคับเธอเลยแบบนี้..ไม่ชอบเลย

เธอเลยหันไปมองแม่ริน ทำหน้าอ้อนใส่ริมฝีปากแดงระเรื่อได้รูปทำท่ายื่นออกไป หวังว่าแม่รินจะตามใจเธอเหมือนที่ผ่านมา แต่กลับเจอสายตาขอร้องซะงั้น แหมมมมมมมมม่..ได้ไงเนี้ยได้ผู้ชายลืมลูกสาว เชอะ..งอนละนะ

“ก็..ได้ค่ะ ถ้าคุณลุงเชื่อใจขวัญว่าจะไม่ทำงานพังซะก่อน ขวัญก็ยินดีไปทดลองงานค่ะ แต่ขอเวลาเตรียมตัวสัก3วันนะค่ะ ขวัญจะไปช่วยงานคุณลุง”..เธอเริ่มไม่ชอบลุงธนิกละ เหมือนจะชอบบงการ เอาแม่ไปเป็นพวกยังไม่พอ นี่ใช้สกิลบังคับให้เธอไปทำงานด้วยจนได้ ละยังนั่งจ้องยิ้มน้อยๆให้เธอไม่หยุดตั้งแต่เข้ามาละ ไม่ใช่ว่าเห็นเธอกับน้องชาย (ไม่แท้) อยู่หน้าห้องร้อกนะเมื่อกี้...เอ๋ ก็ว่าหลบมุมดีละนะ

“’ ขอบใจมากเลยนะหนูขวัญ  แม่รินเล่าให้ฟังเยอะค่ะเรื่องหนู ลุงเชื่อมือ” อย่าเลยค่ะคุณลุงขวัญยังไม่เชื่อใจตัวเองเลย เห่อๆๆ แม่รินเธอก็นะ เอาภูเขาวางบนบ่าเธอละไง ยิ่งกว่ากดดันละงานนี้

“อ๋อ..ละอีกอย่างเรื่องเรียน หนูยังอยากเรียนโทต่ออยู่ไหมจ๊ะ ลุงธนิกยินดีออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมดนะเป็นค่าจ้างนะไม่รวมเงินเดือนด้วย แม่ว่าลูกน่าจะชอบเรื่องนี้..มั้งนะ” หา..จริงเหรอ..แม่รินคนสวยช่างรู้ใจชะมัด

เธออยากเรียนต่อโทต่อเพื่อต่อยอดพัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ การเรียนทำให้เรามีสังคมที่ดี สิทธิ์ในการเลือกคู่ครองที่ดีในอนาคตด้วย ติดแต่เรื่องค่าเทอมเธอไม่อยากกวนแม่รินอีกแล้ว ก่อนนี้แม่เธอก็หนักเรื่องค่าใช้จ่ายของสองคนเรา พอเธอเรียนจบมาทำงานได้เธอก็อยากช่วยแบ่งเบาภาระแม่รินไม่ใช่สร้างภาระเพิ่มให้อีก เธอเลยไม่ได้คิดมากอะไรถ้าจะไม่ได้เรียน เพราะยังไงแม่รินก็สำคัญกว่าอยู่แล้ว

“ขอบพระคุณมากนะค่ะ คุณลุงธนิก..ขวัญดีใจมากกกกกก.เลย ขวัญยินดีทำงานเต็มที่เลยค่ะแบบนี้ อิอิ” ขอเลียขาคุณลุงหน่อยนะค่ะ หุๆ เพื่อการเรียน..วิ้วววววว

“แหม่ ยัยเด็กคนนี้พอได้สิ่งที่ตัวเองต้องการเข้าหน่อย ประจบใหญ่เลยนะลูกฉัน” แม่รินหัวเราะให้กับนิสัยเธอ เพราะรู้ดีเวลาได้ของชอบลูกสาวเธอจะทำตัวน่ารัก ขี้อ้อนเป็นสิ่งตอบแทนเสมอ ใครจะไม่หลงรักละทั้งสวยน่ารัก ขี้อ้อนขนาดนี้ประโคมซื้อไปเลย เพราะเมื่อก่อนรินลดาก็ซื้อจนหมดตัวทุกเดือนให้กับลูกสาวคนสวยตัวเองมาแล้ว

“แม่ง่ะ” พาขวัญกอดแขนแม่ริน เขินอายกับสิ่งที่แม่รินแซวเธอว่าขี้ประจบ เรื่องจริง..นั่นละ..แต่เธออดเขินอายจนหน้าแดงไม่ได้ กลัวลุงธนิกตำหนิเอาได้ว่าเธอเห็นแก่สิ่งตอบแทนอย่างเดียว

“งั้น..ขวัญขอตัวก่อนนะค่ะ เริ่มจะไม่ไหววันนี้หลายเรื่องมากเพลียละค่ะ” เธอชิงขอตัวลุกออกมาจากตรงนั้นเลย แต่ไม่ลืมขอบคุณลุงธนิกอีกครั้งก่อนเดินออกมา ไม่อยากอยู่นาน ลุงธนิกจ้องแปลกๆ ขนลุก บอกเลยนะค่ะถ้าจับได้เธอไม่ยอมตายคนเดียวแน่นอน..มีผู้ร่วมอุดมการณ์นะบอกเลยหุๆ

“พี่สาวววววครับบ....” โอ้ยตกใจ ตกใจ บ้าจริงๆ เลย เด็กบ้านี่หัวใจจะวาย

“ถ้าพี่หัวใจวายไป เธอจะทำไงนาคิม” ตกใจจริงนะโผล่มาแบบนี้ มาจากทางไหนเนี่ย หนีออกมาจากห้อง ดันมาเจอเด็กนี่ทำเธอหัวใจจะวายอีก

“ไม่เป็นไรครับ.ผมปั้มมหัวใจให้ ผมCPR เป็น” ละมันควรไหมย่ะ..เฮ้อ....แต่ละสิ่ง ยังๆ ยัง...จะมองนมเธออีก เด็กบ้านี่

“ค่ะ..พี่จะจำไว้นะ แล้วมาดักรอเพื่อแกล้งพี่ให้ตกใจเฉยๆ เหรอคะ” คงไม่ใช่มั้ง เธอยกมือตัวเองขึ้นกอดอกปิดบังสายตาเด็กบ้านี่ที่นับวันจะหื่นไม่เลือกที่ทาง มันต้องบนเตียงนะ ไม่ใช่ตรงทางเดินนี้ลูกลุงธนิกจริงๆ ผับผ่าสิ ต้องสอนมารยาทหน่อยละถ้าจับกินเด็กนี่เสร็จ

“ผมแค่รอเผื่อพี่โดน...ซักไซ้เรื่องหน้าห้องเมื่อกี้ ผมจะได้เข้าไปช่วยได้” พูดเสร็จเด็กนั้นก็เดินไปเลยไม่รอเธอเลย ให้เธอยืนประมวลผลอยู่คนเดียว ยิ่งคิดช้าอยู่

อย่าบอกนะว่า.....เมื่อกี้เด็กนี่รอจะช่วยเธอคิดว่าโดนเรียกเข้าซักไซ้ เธอเข้าไปนานพอดูด้วยนเมื่อกี้ ยืนรอหน้าห้องตลอดเลยเหรอ...โถ่..เด็กน้อยของพี่ทำไมน่ารักขนาดนี้ค่ะ..งื้ออ…ใจฟูเลยยยน้า..วัวน้อยยยของพี่....

หลังจากวันนี้ในช่วง2วันผ่านมา เธอไม่ได้เจอใครเลยในบ้าน แม่รินโทรบอกว่ากลับดึกไปกับ

ลุงธนิกทานข้าวกับลูกค้านัดเซ็นต์สัญญาเรื่องธุรกิจรถเข้าโชว์รูมรถของลูกค้า เมื่อวานก็เห็นโทรบอกเธอว่าจะไปจีนกันอีก