"หกวันสิ ก็น่ากลัวอยู่ไง"

   "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราทำแบบหนังญี่ปุ่น..เอาออกมาได้ข้างนอกนะ"

   ผมพูดเสร็จก็ก้มลงไปไซร์ซอกคอโบนัสอีกหน ผมทำกะโบนัสมาไม่เคยรู้เลยว่า โบนัสชอบมากที่ผมลงไปไซร้ซอกคอของเธอ เธอมีอารมณ์มากๆ มากเสียจน...

   "ป้องทำเราเถอะ ไม่ไหวแล้ว เรามีอารมณ์เหลือเกิน"

   ผมยังคงก้มหน้าอยู่ที่ซอกคอทั้งสองด้านของโบนัส มือขวาควานจับเอาลำควยผมเข้าถูที่ปากทางของโบนัส ผมมองหน้าโบนัส เธอพยักหน้าช้า ผมก้มลงจูบปากพร้อมกดลำควยเข้าตัวโบนัส มันฟิตแน่นเหมือนเดิม เมื่อเย็นผมเสร็จไปกะไอ้เพชรแล้วครั้งนึง ตอนนี้แม้มันจะเสียวยังไง ผมก็ทนได้ ผมสอดเข้าเรื่อยๆ จนมันสุดทาง โบนัสครางเบาๆ

   "ป้อง โห ดีจัง มันเจ็บอยู่นะ แต่น้อยๆแล้ว เรารู้สึกดีเหลือเกินที่ป้องเข้ามาในตัวเรา"

   "อืมม์ เรากดแบบนี้เจ็บมั๊ยอ๊ะ

"ไม่หรอก โอเค ทำได้เลย"

ผมเริ่มสอดเข้าออกเร็วขึ้น หนักหน่วงขึ้น และความเสียวมันก็เพิ่มขึ้นรุนแรงเรื่อยๆ แต่สำหรับโบนัสแล้ว เธอกรีดร้องและบีบรัดผมพร้อมกับเสร็จสมไปครั้งนึงแล้ว ผมเปลี่ยนให้โบนัสนอนตะแคงแล้วก็พยายามเข้าจากข้างหลัง

"เดี๋ยวๆๆๆๆ ป้อง เดี๋ยวๆไม่ใช่ทางนั้น โอ๊ย..เจ็บ..."

"โทษษษๆๆๆ โบนัส เดี๋ยวสิ..มันอยู่ไหนแล้วอ่ะ อันนี้ใช่มั๊ย ใส่แล้วนะ"

"โอ๊ยยยย เจ็บ เบาๆ โอ๊ย แน่นเกิน"

"ไม่ใช่เหรอ...."

"ใช่ แต่มันเจ็บมากอ่ะ ช้าๆก่อน"

ผมทำช้าๆ แต่พบว่าท่านี้แน่นมากๆ โบนัสตัวงอเพราะปลายควยผมกระแทกเข้าปากมดลูกเธอบ่อยครั้ง การสัมผัสเสียดสีที่หนักหน่วงทำให้ผมเริ่มจะไม่ไหวแล้ว ส่วนโบนัสเอง เธอเกร็งตัวและก็เสร็จสมไปเป็นครั้งที่สอง การบีบรัดของโบนัสทำให้ผมทนไม่ไหวทันที ผมพยายามดึงมันออกมา แต่ท่านี้มันดึงออกมายาก น้ำควยผมเลยพุ่งเข้าในตัวโบนัสอย่างแรงและทุกหยดก็พุ่งเข้าใส่ตัวโบนัสไม่ยั้ง

"โอ๊ย....ป้อง ไหนจะเอาออกมาข้างนอกไง"

"ไม่ทันแล้วโบนัส ไม่ทันแล้ว"

"โอ๊ย เธอแล้วเราทำไงเนี่ย"

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวกินยาเอาแล้วกัน

   "หา อะไรนะ กินยา ยาอะไร"

   "ยาคุมฉุกเฉินไง"

   "ป้องไปรู้มาจากไหนอ่ะ เรายังไม่รู้เลย"

   "ไอ้โอม..."

   คืนนั้นเรานอนกอดกันด้วยความรัก 

แต่ผมสังหรณ์ใจว่ามันจะเป็นความสุขครั้งสุดท้ายก่อนพายุใหญ่ของผมกะโบนัสหรือเปล่าเนี่ย

จากเหตุการณ์วันนั้นไอ้เพชรเข้าหน้าผมไม่ติด และผมก็เข้าหน้าไอ้เพชรไม่ติด 

เราทำแลปกันให้มันเสร็จไป ไม่เล่น ไม่คุยนอกเรื่อง ซึ่งทั้งหมดก็อยู่ในสายตาเพื่อนๆอีกเหมือนกัน โบนัสเองก็สังเกตพฤติกรรมของผม มันเป็นช่วงเวลาที่กระอักกระอ่วน ผมไม่น่าตามใจไอ้เพชรเลย มันทำให้ทุกอย่างแย่ลง 

   "ไอ้ป้อง นี่แลปสุดท้ายแล้วนะ อาทิตย์หน้าก็สอบแล้ว มึงยังจะไปปาร์ตี้โรงเรียนเก่าอยู่มั๊ย"

   "ไม่อ่ะ ไม่มีกูก็ไม่เป็นไรมั๊ง พวกมึงไปเหอะ"

   "เออ...งั้นสอบเสร็จแล้ว กูมีเรื่องจะคุยกะมึง"

   "คุยเลย....วันนี้เลย สอบเสร็จกูจะพาโบนัสไปหาแม่ แม่อยากให้โบนัสไป"

   ไอ้เพชรหยุดนิ่งเมื่อได้ยินผมพูดถึงโบนัส 

   "ยังอ่ะ ไว้ค่อยคุยหลังสอบเสร็จ... โอเค มึงไม่ไปก็บอกไอ้โอมนะ มันเป็นคนจัดการรอบนี้..."

   โบนัสมาอ่านหนังสือกะผม แต่ครั้งนี้เราเลือกมาอ่านในที่เปิดเผยคือที่ห้องสมุดคณะ ผมไม่ได้กังวลเรื่องสอบ แต่ผมกังวลเรื่องที่ไอ้เพชรจะมาคุย ผมเดาทางมันไม่ถูกเลยจริงๆ

   "ก็ไปคุย ป้องก็ไปคุยสิ ไม่มีอะไร...ไม่เห็นน่ากลัวอะไรเลย"

   "ไม่อยากไปอ่ะ เรากลัวไอ้เพชรมัน โบนัสไปกะเราได้มั๊ย"

   "ไม่ไปหรอก ไปทำไม ป้องอย่าลืมสิ ป้องตัวใหญ่นะ ถ้าป้องไม่ยอมไอ้เพชรทำไรป้องไม่ได้แน่นอน"

   เราผ่านการสอบเรียบร้อย สอบเสร็จผมก็พาโบนัสไปกินข้าวไปดูหนัง เรามีความสุขกันได้โดยไม่ต้องมีอะไรกัน แต่ความสุขของผมมันสั้นจัง วันจันทร์หลังสอบเสร็จไอ้เพชรโทรมา

   "เฮ้ย....มึง...ไอ้ป้อง มากะกูหน่อย กูมีไรจะคุย"

   "เออ มีไรคุยตรงนี้เลยก็ได้"

   "ไม่ได้ กูอยากคุยกะมึงสองต่อสองเท่านั้น"

   "ไรวะ ไม่เอา เดี๋ยวมึงแม่งปล้ำกู เจอกันที่ห้องสมุดคณะนะ พรุ่งนี้ ถ้ามึงไม่มา กูก็ไม่คุยหละ"

   ผมกดวางหูใส่คนอื่นเป็นครั้งแรก จริงผมไอ้เพชรเป็นเพื่อนที่ดีนะ แต่จากการที่มันหลอกผมไปปล้ำที่บ้านมันเมื่อครั้งที่แล้ว ผมรู้สึกผิดหวังและไม่เชื่อใจมันอีกแล้ว มันคงจะชอบผมเหมือนกะที่ผมชอบโบนัส แต่ผมว่าเคมีมันไม่เข้ากัน ผมไม่ได้ชอบมันแบบนั้น

   เช้าวันรุ่งขึ้น ผมมาตรงเวลาที่หอสมุด ผมไม่ได้เข้าไปเพราะวันนี้ไม่ได้เรียน แต่งตัวไม่เรียบร้อย ผมนั่งรอไอ้เพชรหน้าห้องสมุด และมันมาถึงตอน 9.30

   "เดินไปโรงอาหาร กินข้าวคุยกัน วันนี้ทำไมขอโบนัสมาได้ล่ะ"

   "เออ...โบนัสบอกจะกลับไปหาแม่มันกะพี่ ไปตั้งแต่วันเสาร์แล้ว เอ้าว่ามามีไร"

   ไอ้เพชรยังคงไม่พูด รอจนเราถึงโรงอาหาร ซื้อข้าวมาคนละจานแล้วเราก็กิน ผมรู้เลยว่าไอ้เพชรกะโบนัส มันคนละความรู้สึกของผมจริงๆ ถ้าเป็นโบนัสนั่งตรงข้ามผมในเวลานี้ ผมคงจะมีความสุขมาก แต่เป็นไอ้เพชรมานั่ง ผมต้องคอยระวังคำพูดต่างๆของมัน เพราะมันเคยหลอกผมมาแล้ว

   "เอ้า จะเอาไงว่ามา ไม่คุยกูก็จะกลับบ้านหละนะ"

   "ไอ้ป้อง ฟังดีๆนะมึง" ไอ้เพชรหยุดพูดไป มองหน้าผม 

"กู...ท้อง"

   ผมช้อคคาที่ อ้าปากค้าง สมองอันชาญฉลาดในเรื่องการเรียนสารพัดของผมหยุดชะงัก สั่งการอะไรไม่ถูก ผมไม่เคยคิดถึงในชีวิตนี้เลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ 

   "เฮ้ย มันเป็นไปได้ไงวะ"

   "มึง...ป้อง ฟังนะ กูก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น แต่จนถึงวันนี้ เมนส์กูไม่มา กูก็ไปซื้อชุดตรวจตั้งท้องมาตรวจเอง กูตรวจมาสามอันหละ มันมีสองขีด มันแปลว่าไรอ่ะ...."

   "สองขีด????....ขีดอะไรวะ"

   "โหย...แม่ง...โง่ชิบหายเลยมึง สองขีดก็ท้องไง"

   ไอ้เพชรไม่ได้พูดเฉยๆ มันหยิบเป้ของมัน และเปิดหยิบแท่งขาวๆยื่นมาให้ผมสามอัน ผมพลิกดูทีละอัน ทุกอันมันมีสองขีดจริงๆด้วย แต่ผมยังไม่รู้เลยว่านี่มันคือที่ตรวจตั้งครรภ์ 

   "มึง....แม่ง ทึ่มชิบหาย เค้าเอาฉี่ตอนเช้าหยดลงไปช่องนี้ แล้วรอแป๊บนึง ถ้าขีดเดียว ไม่ท้อง สองขีดท้อง แล้วกูก็ไปซื้อมาสามยี่ห้อ ทดลองดู มันเป็นอย่างนี้หมด"

   "มึง เอ่อออ....คือ..เป็นกูใช่มั๊ย ที่เป็นคนทำมึง..."

   "ไอ้ป้อง มึงอย่างมาพูดกะกูนะว่า กูมีคนอื่นอีก มึงก็รู้ ใครๆก็รู้ กูเป็นทอม มึงคนเดียวที่เข้ามาในตัวกู ไม่ใช่มึงแล้วใคร...ป้อง"

   "แต่คราวแล้ว กูได้ข้างนอกนี่หว่า ครั้งแรกก็..เอ่อ...ใส่ถุงยาง"

   "มึงแม่ง...อ่านหนังสือซะเปล่า ทำไมมึงไม่รู้ ก่อนมึงน้ำแตกอ่ะ อสุจิมันไหลมาก่อนแล้ว"

   ผมหมดคำถามจริงๆ สมองอันเก่งกล้าของผมตั้งคำถามได้แค่นี้ สมองผมกำลังเป็นกังวลเรื่องอื่นๆที่จะตามมามากมาย โดยเฉพาะคนที่ผมรักมากอย่างโบนัส ผมนึกไม่ถึงว่าวันเวลาแห่งความสุขของผมมันสั้นมากเหลือเกิน แค่ยังไม่ถึงปีเท่านั้น มันยังมีปัญหากะตัวไอ้เพชรเองด้วย ผมจะทำยังไง ผมจะช่วยมันได้ไง ผมนั่งเอาสองมือกุมหัวผม 

   "มึงจะให้กูทำไงป้อง"

   "กู เอ่ออ.... ไม่รู้เลยว่ะเพชร กูขอโทษ"

   "มึงขอโทษคนเดียวก็ไม่ถูก กูรู้ดีว่ากูมีส่วน มึงไม่อยากทำ มึงก็ทักกูแล้วว่าไม่ใส่ถุง แต่กูมันอยากเอาชนะมึง ตอนนี้มาช่วยกูคิดเหอะ....เอาไง"

   ผมเงียบไปนานมาก 

   "ป้อง กูยังชอบมึงเสมอนะ แม้มึงไม่เคยชอบกูเลยแม่แต่น้อย กูบอกให้ก็ได้ หลังจากวันนั้น กูตัดสินใจแล้วว่ากูจะยอมทุกสถานะที่มึงให้กู เป็นเพื่อน เป็นกิ๊ก เป็นเมียน้อย กูยอมหมด แต่กูขออย่างเดียว คุยกะกู มาหากูบ้าง"

   "เออ มึง อย่าเพิ่งคุยเรื่องนี้เลย มาคิดเรื่องลูกเหอะ"

   นั่งโรงอาหารมันก็เป็นที่มองของหลายคน เพื่อนของโบนัสจ้องมองมาที่ผมกะไอ้เพชรอย่างน้อยก็สามคนแล้ว หนึ่งในนั้นถึงขั้นที่เรียกว่านั่งสังเกตการณ์เลยด้วยซ้ำ ผมชักไม่แน่ใจว่าการคุยเรื่องแบบนี้ที่โรงอาหารมันจะดี

   "เพชร บ้านมึงมีใครอยู่มั๊ยวันนี้"

   "ไม่มี ไปทำงานหมด"

   "กูไปคุยบ้านมึงดีกว่ามั๊ย กูว่าเพื่อนไอ้โบนัสมันเดินอยู่รอบๆเราสองคน"

   "เออ ได้"