"เฮ้ยมึง...โหย เสียว พอเหอะ เดี๋ยวกูอดทนไม่ไหวนะเว้ย"

   "กูไม่ได้ให้มึงอดทนนะ...ไอ้ป้อง"

แล้วมันก็กลับหัวลง หันหน้าไปทางขาผมและมันก็ครอบปากลงไปที่ควยผม โอ้วไม่อยากเชื่อว่าไอ้เพชรมันจะกล้ามากมายขนาดนี้ 

"เฮ้ย...เพชร แก โอ๊ย แม่งเสียว พอแล้ว เดี๋ยวน้ำแตก"

ก็จริงแบบนั้น ผมไม่ใช่คนเชี่ยวโลก แค่นี้ก็บอกตามตรง...ผมพร้อมน้ำแตกแล้ว ก่อนไอ้เพชรหันหน้ากลับมาหาผม ผมรู้สึกว่ามันใส่ถุงยางให้ผม แล้วไอ้เพชรหันหน้ากลับมาหาผม และเริ่มถอยหลังจับควยผมจ่อที่ปากทางของมัน อย่างไม่คาดฝันมันนั่งลงไปบนควยผม 

"โอ๊ย เจ็บว่ะ โหย แม่งเจ็บว่ะ..ป้อง"

"เฮ้ย..เอาจริงดิ ไอ้เพชร มึงรู้ตัวนะทำอะไรอยู่..."

"รู้ดิ กูจะแย่งแฟนกูคืนจากไอ้โบนัส"

   แล้วมันก็หลับตาแน่น กดตัวมันลงมาบนควยผม มันไม่เข้าหรอกครับ แค่หัวเท่านั้น ไอ้เพชรเพื่อนผมถึงกับฟุบลงมาที่หน้าอกผม ผมไม่ได้ทะลวงสวนเข้าไปอีก เราทั้งสองคนหยุดการกระทำ

   "โอ๊ย....แม่ง เจ็บชิบหาย ป้อง เจ็บว่ะ มันเข้าได้มั๊ยเนี่ย"

   "เฮ้ย...ไอ้เพชร เอาจิงดิ มึงจะจีบกูก็ใช้วิธีอื่นก่อนก็ได้นะ อย่าต้องถึงขั้นเอาตัวมาแลกเลย"

   "มึง..ป้อง คนอื่นทำได้....กูก็ต้องทำได้ กูไม่สนว่ามึงจะชอบกูมั๊ย กูรู้ว่ากูชอบมึง"

   แล้วมันก็หลับตากดลงมาหนักๆอีกที คราวนั้นผมรู้ว่ามีความเสียหายเกิดขึ้นแน่ๆ ไอ้เพชรร้องไห้น้ำตาไหล มันกอดผมแน่นมากๆ สีหน้าบ่งบอกถึงความเจ็บปวดสุดขั้วหัวใจ มันเสียพรหมจรรย์ให้ผมแล้ว ผมกอดมันแน่น 

   "มึงอย่าเพิ่งขยับนะ ไอ้เพชร เดี๋ยวแม่งเจ็บมากอ่ะ เอาจริงเหรอมึง มึงรู้มั๊ยตอนนี้เยื่อมึงขาดแล้วอ่ะ"

   "รู้ดิ แล้วมึงรู้ยังว่ากูชอบมึงจริงๆ"

   ผมพยักหน้าช้าๆ ลำควยผมรู้สึกถึงความเสียวที่ไอ้เพชรบดขยี้ส่วนหัวผมอยู่ ผมนึกในใจว่าผมคงไม่ทำอะไรมันมากไปกว่านี้แล้ว แล้วแต่ไอ้เพชรมันแล้วกัน... แต่แล้วมันก็พยายามยัดเยียดของผมเข้าไปในตัวมันอีกที

   "เฮ้ย เดี๋ยวก่อนมึง มันไม่หมดในทีเดียวหรอกมึง ถ้าเจ็บก็เบาๆ มึงอย่าขยับมาก กูเสียวนะมึง"

   แล้วมันก็ขยับตัวแค่สั้นเอาแค่หัวผมพ้นเข้าไปเท่านั้น ผมเสียวสุดหัวใจ อย่างที่บอกแหละครับ ผมไม่ใช่ไอ้บ้ากามมีน้ำอดน้ำทนสูง แค่นี้ผมก็ทนไม่ไหวแล้ว 

   "เพชร กูเสียวชิบหาย กูจะได้แล้วอ่ะมึง"

   "อืมม์ ได้สิ ได้เลย" แล้วไอ้เพชรก็ขยับตัวอีกครั้ง 

ผู้อ่อนหัดอย่างผมเจอสาวซิงเข้าไป...ก็ไม่รอด 

น้ำผมแตกออกมาเต็มถุงยาง 

น้ำจำนวนมากในถุงยางมันคงร้อนจนไอ้เพชรรู้ตัว

เธอลุกออกจากตัวผมแล้วหันกลับไปดูสภาพควยผมที่อ่อนตัวลง น้ำกามผมเต็มถุง ไอ้เพชรถอดมันออกมา แล้วยกมาให้ผมดู น้ำผมท่วมเต็มส่วนปลายถุงยาง ยังไม่นับที่หกเรี่ยราดตอนที่ไอ้เพชรดึงมันออกมา

   "โห น้ำแม่งแยะมากอ่ะ คาวด้วย มึงแม่ง ไม่ค่อยบริหารเลยสิ"

ผมไม่อยากเชื่อว่าไอ้เพชรจะมีกิริยาแบบสาวทอมมาโดยตลอด แต่วันนี้มันคือผู้หญิงผมสั้นคนนึงเท่านั้น ไอ้เพชรออดอ้อนผมราวกับผมเป็นแฟนของมันแล้ว

"ตอนนี้ก็กูก็เท่ากะไอ้โบแล้วสินะ"

"อะไรเท่ากัน"

"มีแฟนคนเดียวกัน และมีอะไรกันแล้วด้วย"

จากวันนั้นเป็นต้นมา ไอ้เพชรใกล้ชิดผมมากกว่าเดิมในเวลาทำแลป บางทีมันก็ทำไรโดยไม่เกรงใจสายตาโบนัสที่มองเข้ามา เช่นวันนี้...มันเท้าแขนลงบนโต๊ะ แล้วนอนเงยหน้ามาดูหน้าผม โดยไม่ระวังตัวเอง ใครๆก็รู้ว่านอนแบบนี้มัน "เห็น" ไปถึงไหนๆ ยังไม่พอ บางครั้งมันก็ซุกหัวเข้ามาที่ท้องผมโดยไม่มีสาเหตุ เพื่อนๆหลายๆคนเริ่มใจคอไม่ดีที่ไอ้เพชรทำงี้กะผม

"เชี่ยป้อง มึงแบบว่า...อย่าบอกนะว่าไอ้เพชรกะมึง..."

"ไม่มีไร มันก็เล่นห่ากะกูแบบเนี่ยประจำ บางทีแม่งก็มานั่งตักกู"

"หลังๆนี่มันเอ็กซ์มากกว่านั้นนะ มึงระวังหน่อย..มันจะทอมแค่ไหน ยังไงมันก็เป็นผู้หญิง กูกลัวมึงจะรักล่มกะไอ้โบ"

"เชี่ย...โอม มึงช่วยเตือนไอ้เพชรให้กูหน่อยแล้วกัน กูไม่กล้าไปยุ่งกะมัน"

แต่เหมือนจะไม่ได้ผล ไอ้เพชรเริ่มทำอะไรหลายอย่างที่ไม่เกรงใจโบนัสเลย ผมอึดอัดมากๆ ไม่ค่อยสบายใจ

"ไอ้โบนัส เย็นนี้ไอ้ป้องจะมาช่วยเราทำเพลทต่อนะ เธอไม่ว่าไรใช่มั๊ย"

"เออ ไม่รู้สิ ป้องเค้าว่าไงอ่ะ"

"โอ๊ย ไอ้ป้องมันไม่ว่าไรอยู่แล้ว มันชอบช่วยเรา"

แรกๆก็ไม่ค่อยมีอะไร แต่มันเป็นแบบนี้ทุกวัน ราวกับจะตัดวงจรไม่ให้ผมไปไหนมาไหนกะโบนัสในตอนเย็น โบนัสเริ่มสงสัยความสัมพันธ์ของผมกะไอ้เพชรและเธอก็เอามันไปโยงกับกางเกงในเลอะเลือดที่เธอเจอ เธอกำลังสงสัยว่าผมเปิดซิงไอ้เพชรในคืนนั้น บอกแล้วว่าโบนัสมันฉลาด แต่เธอรอจนเสร็จจากงานบอล...

"เออ...ป้อง หลังๆ ไอ้เพชรนี่เยอะเนอะ ทำไมชวนให้เธอไปช่วยคนเดียวบ่อยๆอ่ะ"

"อืมม์...ไม่รู้ดิ มันคงไม่มีเพื่อน...แบบเรามั๊ง"

"แต่ตอนนี้ป้องก็มีโบนัสแล้วนะ"

"ใช่ เรารู้ไง แต่ว่าเรา...เอ่อ...."

"ป้องมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า จะเล่าให้เราฟังมั๊ย"

ผมเงียบไป โบนัสฉลาดจะตาย เรื่องสังคมเธอเก่งกว่าผมแยะ และผมไม่ใช่คนเชี่ยวโลก ผมโกหกใครก็ไม่เป็น สีหน้าแววตาก็เก็บไม่อยู่

"ป้อง เอางี้...เย็นนี้นะ ไปบ้านเรา พี่เราเข้าเวรอีกแล้ว"

ผมตาเป็นประกาย ผมอยากจะอยู่กะโบนัสมากกว่าไอ้เพชร ช่วงอยู่กะมันผมรู้สึกว่าไอ้เพชรรุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ชีวิตผมมากไป 

"ได้สิ ดีใจจัง เดี๋ยวเราไปก่อนแล้วกัน จะรีบกลับไปเอาเสื้อผ้านะ"

แต่แล้วเย็นวันนั้น เรื่องมันกลับเป็นอีกแบบ...

ผมทำแลปอย่างรีบมาก เพื่อจะออกไปหาโบนัสที่ทำแลปอีกห้อง และแน่นอนไอ้เพชรย่อมเห็นและก็รู้ด้วยว่าผมรีบทำเพื่ออะไร มันยิ่งถ่วงให้ช้าหนักเข้าไปอีก ทำโน่นผิดนี่ผิด ผมล่ะหงุดหงิดมันมาก แต่ยังไงเราก็เสร็จเร็วอยู่ดี สามโมงครึ่งผมออกมาพร้อมกับไอ้เพชร

"ไปเร็ว...กินไอติมชับบี้"

"ไม่เอา.. ไม่ไปแล้ว นัดโบนัสมันไว้"

"เหย...ไปสิวะ แม่ง เดี๋ยวเดียวเอง มันยังไม่เสร็จหรอก"

แล้วเธอก็ฉุดลากผมลงบันได แต่ไอ้สองขั้นสุดท้ายนี้สิ ไอ้เพชรพลาดขั้นเลยทำมันร่วงโครมตกบันไดลงไป แถมดึงเอาผมลอยลงไปที่ตัวมันทันที ผมมีไอ้เพชรเป็นตัวรับน้ำหนัก ผมไม่เจ็บเลย แต่ไอ้เพชรท่าจะแย่

"โอ๊ย..ขากู ขากู...โอ๊ย อย่า...."

ไอ้โอมคนเดียวที่เห็นผมทับอยู่บนตัวไอ้เพชร ผมพยุงตัวขึ้นมานั่งข้างเพื่อนสาว เพื่อนๆในแลปวิ่งกรูออกมาดู ไอ้เพชรมีเลือดออกที่เข่า ส่วนข้อขามันบวมขึ้นมาทันตาเห็น 

"โอม....มึงบอกโบนัสด้วย ให้กลับบ้านไปก่อน เดี๋ยวกูพาไอ้เพชรไปโรงบาล.."

"เฮ้ย ให้กูช่วยมึงเหอะ ใครจะไปยกมันไหววะ..."

"เออ...เดี๋ยวกูเรียกแท๊กซี่ไป"

ไอ้โอมพาผมมาส่งริมถนนเพื่อเรียกแท๊กซี่ไป รพ. พอแท๊กซี่วิ่งออกมาเท่านั้นแหละ

"พี่คะ ไปบางแคเลยค่ะ"

"เฮ้ย...ขาแกเจ็บอ่ะ ไปโรงบาลก่อน"

"ไม่มากอ่ะ ถลอกนิดหน่อย"

"ข้อเท้ามึงอ่ะ" 

"ไม่เป็นไรเลย เจ็บนิดเดียว"

ผมมองหน้ามัน มารยาหญิงนี่ร้อยเล่มเกวียนทีเดียว ผมไม่คุ้นเคยกับเกมบ้าๆพวกนี้ ผมเชื่อมันสนิทว่ามันเจ็บและก็อยากส่งมันไปโรงบาล   

"มึงนะ ไอ้เพชร มึงก็รู้ว่ากูจะไปกะโบนัส แล้วมึง..."

"กูก็อยากไปกะมึงเหมือนกันนะ ป้องอ่ะ อะไรก็ไอ้โบนัสตลอดเลย อย่าลืมนะว่าเรา..อุ้บ"

ผมรีบเอามืออุดปากมันไว้ 

"เอางี้ กูไปส่งมึงที่บ้าน แล้วกูกลับเลยนะ"

ไอ้เพชรมองหน้าผมด้วยสายตาเศร้าๆ มันเอามือมาจับมือผม ผมนั่งนิ่งเงียบสนิทไม่พูดอะไรทั้งนั้น ผมยังโกรธไอ้เพื่อนทอมตัวแสบอยู่ ไอ้เพชรคงรู้ เรามาถึงบางแคก็สี่โมงครึ่งแล้ว ผมพยุงไอ้เพชรลงจากรถ บ้านมันก็ไม่ใช่ใหญ่โตอะไรนัก เป็นตึกแถวเข้าซอยไปนิดเดียว ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลย

"ป้อง มึงพากูไปส่งห้องนะ ห้องกูอยู่ชั้นสาม กูเดินไม่ไหว"

"อ้าว...ก็ไหนขามึงไม่เจ็บไง" 

"มึงก็ดูข้อเท้ากูดิ แดงซะขนาดนี้ เมื่อกี้กูพูดลองใจมึง.."

เออ.. ท่าทางขามันจะเจ็บจริงด้วย ความรู้การแพทย์ตอนนี้ผมเท่าหางอึ่ง แบบนี้ประคบด้วยร้อนหรือเย็นวะ แต่เอาหละ ผมประคองไอ้เพื่อนทอมขึ้นบ้านสามชั้นนี่เป็นภาระจริงๆ ที่แย่กว่าคือผมรู้สึกว่าไอ้เพชรไม่ช่วยผมเลย มีแต่จะเทน้ำหนักตัวมันมาให้ผมแบก แถมยังเบียดตัวใกล้ชิดผมขนาดที่ผมโดนนมของมันหลายต่อหลายหน เกือบสิบนาทีกว่าจะถึงชั้นสาม

"เฮ้ย มึงนั่งก่อน เดี๋ยวกูไปเอาน้ำมาให้"