"คุณชัดขา...แข็งใจอีกนิดนะคะ...ใกล้จะถึงแสงไฟแล้ว...ยะ..อย่าทิ้งหมิวไปแบบนี้นะคะ....."

คุณหมิวลูบไล้เรือนผมและใบหน้าของชัดชายที่บวมปูดและมีรอยแตกตามคิ้วสองข้างและมุมปากที่แห้งผากอย่างแผ่วเบา จน

ชัดชายค่อยๆลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาเงยหน้าจ้องมองใบหน้าสวยหวานของคุณหมิวด้วยความรุ้สึกซาบซึ้ง

"คุณหมิวครับ...คุณหมิวไปที่แสงไฟคนเดียวได้มั๊ยครับ ทิ้งผมไว้ที่ตรงนี้ดีกว่า..ผมไม่อยากเป็นตัวถ่วงครับ..."

ชัดชายพูดกระท่อนกระแท่นพร้อมแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งแตกเกรอะกรังด้วยความกระหายน้ำ

"ไม่ค่ะ..คุณชัดอย่าพูดแบบนี้...หมิวทิ้งคุณไปไหนไม่ได้ทั้งสิ้น..ถ้าเราจะหนีไม่รอด ก็ขอให้เราไปไม่รอดทั้งคุ่..หมิวไม่มีวัน

ทิ้งคุณไปไหนเพียงลำพัง...เชื่อหมิวนะคะ...หมิวไม่มีวันทิ้งคุณ..."

คุณหมิวเน้นคำพูดทุกคำ พร้อมจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชัดชาย ยิ้มให้กำลังใจแก่เขา จากนั้นเธอก็ค่อยๆก้มหน้าลงทำสิ่ง

ที่ชัดชายแทบไม่อยากจะเชื่อนั่นคือแนบริมฝีปากบางเฉียบลงมาประกบกับปากหนาแตกยับของเขา แล้วคุณหมิวก้ค่อยแลบ

ลิ้นที่ชุ่มน้ำลายของเธอแตะไล้ไปบนริมฝีปากแห้งกรังของชัดชายช้าๆ จนริมฝีปากชัดชายชุ่มชื้นเขาค่อยๆแลบลิ้นออกมา

เลียริมฝีปากของตนเองที่เปียกชุ่มน้ำลายของคุณหมิวแล้วกลืนมันลงคอด้วยความรุ้สึกที่แสนอบอุ่นใจ ดุเหมือนเป็นสิ่งประหลาด

เพียงครุ่ใหญ่ ชัดชายก็เหมือนมีกำลังวังชาขึ้น เขาค่อยๆขยับตัวทำท่าลุกขึ้น จนคุณหมิวต้องรีบสอดมือเข้าไปช้อนรีษะจากนั้น

ช่วยพยุงยก จนชัดชายลุกขึ้นมานั่ง คุณหมิวก็ผวาร่างเข้ากอด ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

"ไปต่อได้แล้วครับ..."

ชัดชายพูดจบก็พยายามลุกขึ้นยืนโดยมีสองมือของคุณหมิวสอดเข้าใต้รักแร้พยุงช่วย พอเขายืนได้ตรงคุณหมิวก็คว้าแขนข้าง

หนึ่งของชัดชายมาวางพาดบนบ่าบนไหล่เล็กๆของเธอ แล้วสอดลำแขนโอบลำตัวของชัดชายไว้ นมอวบกลมเต้าเต่ง กดแนบ

กับสีข้างลำตัว แล้วค่อยสาวเท้าก้าวเดินกันต่อไปช้าๆ จนกระทั่งถึงเพิงพักแสงไฟวับๆแวมๆที่มองเห้นแต่ไกลนั้นหาใช่แสงจาก

ไฟฟ้า เป็นเพียงแสงจากตะเกียงโป๊ะหลอดแก้วที่จุดสว่างด้วยน้ำมันเบนซิน ที่ชาวไร่มันจุดพรางเอาไว้ป้องกันหัวขโมยมาลัก

ลอบขุดมันสัมปะหรังของตนไปขาย

คุณหมิวพาชัดชายเข้าไปในเพิ่งพักที่ปลุกติดกับพื้นดินเรียบๆแข็งๆ มีเพียงแคร่ไม้ยกสูงพร้อมเสื่อจันทบูรเก่าๆผืนเดียวปูวางไว้

ภายในกระท่อมไม่มีสิ่งใดเลยแม้กระทั่งห้องน้ำ แต่เมื่อคุณหมิววางร่างของชัดชายลงบนแคร่ไม้ได้แล้ว เธอก็ก้มมองใต้แคร่ไม้

เห็นถังน้ำสีขาวขุ่นขนาด20แกลลอนอยู่2ถัง ใบหนึ่งถูกเปิดใช้แล้วแต่ยังหลงเหลืออยู่เกือบครึ่งถัง แต่อีกใบยังมีพลาสติคซีล

ปิดฝาถังไว้ คุณหมิวดีใจคิดว่ารอดตายแน่แล้ว เพราะน้ำคือชีวิตสิ่งที่คุณหมิวและชัดชายต้องการมากที่สุดในเวลานี้คือน้ำ

จากนั้นเธอค่อยมุดหัวเข้าไปใต้แคร่ไม้ ลากถังน้ำใบที่ใช้แล้วออกมาค่อยเทลงมาที่ฝ่ามือ ยกขึ้นดมพอเห็นว่ากลิ่นสะอาดดี เธอ

ค่อยๆพยุงยกมันขึ้นมาวางบนแคร่ ค่อยๆเอียงถังลงให้ปากถึงตรงกับปากของชัดชาย แล้วร้องบอกให้เขาอ้าปาก แต่ชัดชาย

สลึมสลือด้วยบาดแผลและพิษไข้ จึงไม่สามารถทำตามที่คุณหมิวบอกได้ เมื่อคุณหมิวเทน้ำลงไปจึงหกเลอะเต้มหน้าเต็มตา

จนชัดชายสำลัก คุณหมิวรีบจับถังน้ำตั้งขึ้นแล้วกล่าวขอโทษเขาเบาๆ จากนั้นเธอก็เปลี่ยนวิธีใหม่โดยการรินน้ำใส่ปากตนเอง

ช้าๆ แม้มันจะกระฉอกรดหน้ารดตา แต่เธอก็ไม่ถึงกับสำลัก พออมน้ำได้เต็มปาก คุณหมิวก็นำน้ำในปากนั้นไปป้อนให้ชัดชาย

ดื่มจากปากของเธอเอง

สามอึกแรกชัดชายเพียงอ้าปากรอน้ำจากปากคุณหมิวเพื่อดื่มกินดับความกระหาย แต่อึกที่สี่นั้นขณะที่คุณหมิวประกบปากลง

มาแล้วเผยอริมฝีปากปล่อยให้น้ำสะอาดไหลรินเข้าสู้ปากของชัดชายนั้น พอหยดสุดท้ายสิ้นสุดลงไป ชัดชายกับจุ๊บริมฝีปาก

คุณหมิวเบา ๆ จนหญิงสาวเบิกตาโต แล้วเธอก็ตัดสินใจยื่นปากไปจุ๊บปากของชัดชายคืน พร้อมนึกอยุ่ในใจของเธอว่า

"พี่ฉัตรคะ..อย่าโกรธเมียเลยนะคะ..ที่เมียให้จูบกับเขา เป็นรางวัลสำหรับคนทำดีค่ะ..."

แม้ใจคุณหมิวจะพยายามหาเหตุผลเพื่อรองรับการกระทำของเธอ แต่อีกใจหนึ่งกับรุ้สึกวูบวาบเมื่อได้รสสัมผัสนั้น พอคุณหมิว

ถอนปากขึ้นมาได้หน่อย เธอก็ก้มลงไปจูบชัดชายอีกครั้งเร็วๆตามใจตนเองอีกด้านหนึ่งที่รู้สึกวูบวาบ แล้วรีบถอนปากออกมา

ทันทีก่อนที่ชัดชายจะจูบตอบกลับ จากนั้นเธอก็จ้องมองหน้าของเขาด้วยความรุ้สึกเขินอายจนใบหน้าแดงกล่ำ ยื่นหลังมือ

มาอิงที่หน้าผาก เมื่อเห็นว่ามันยังร้อนลุ่มอุณหภูมิยังไม่ยอมลดลงมาเลย คุณหมิวก็หันรีหันขวางต้องการหาผ้ามาซับน้ำเช็ด

ตัวให้ชัดชาย

แต่ทว่าทั่วทั้งเพิงพักนั้นนอกจากถังบรรจุน้ำสองใบ หาได้มีอะไรอยู่อีกเลย คุณหมิวจึงตัดสินใจค่อยๆถอดเสื้อชั้นนอกของเธอ

ออกช้าๆ จนเหลือเพียงบราสีดำซีทรูเพียงตัวเดียวที่ห่อหุ้มร่างกายส่วนบนของตัวเธอ จากนั้นค่อยๆรินน้ำจากถังลงบนเสื้อจน

เปียกชุ่ม แล้วบิดน้ำทิ้งพอหมาดๆ แล้วนำมาเช็ดตามใบหน้าของชัดชายอย่างแผ่วเบา โชคดีที่ชัดชายยังหลับตาพริ้มเสมือน

กำลังนอนหลับด้วยความอ่อนล้า จึงไม่ได้เห็นเต้าตูมอวบเต่งที่ซ่อนตัวอยุ่ในบราซีทรูสีดำตัวนั้นที่กำลังกวัดแกว่งลอยอยุ่ใกล้

หน้าใกล้ปากของเขาแค่เอื้อม

คุณหมิวค่อยๆบรรจงใช้เสื้อเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของชัดชายช้าๆ แผ่วๆ จนดุสะอาดตากว่าเมื่อสักครู่ จากนั้นก็หันกลับไป

ซักผ้าทำความสะอาดใหม่ บิดผ้าจนหมาด แล้วหันกลับมาหวังจะนำมาวางอิงไว้บนหน้าผากของชัดชาย แต่พอคุณหมิวหัน

กลับมาเท่านั้น ก็ประสานสายตากับชัดชายเต็มๆ เขาจ้องมองหน้าคุณหมิวนิ่งตะลึงก่อนจะค่อยๆเลื่อนสายตาลงมา คุณหมิว

อ่านออกว่าตอนนี้สายตาคมวาวของชัดชายนั้นกำลังจับจ้องอยู่ที่นมอวบขาวเต้าเต่งที่ล้นบราซีทรูสีดำออกมาเกือบครึ่งเต้า

คุณหมิวหน้าแดงวูบด้วยความอาย ใช้มือที่ว่างอีกข้างยกขึ้นไปปิดบังอบอวบไว้

"ดีขึ้นมั๊ยคะคุณชัด...." คุณหมิวกระซิบเสียงแผ่วก้มหน้างุดไม่อยากประสานสายตาคมวาวๆของชัดชาย ด้วยรู้สึกว่าถ้าทำ

เช่นนั้น ใจสาวของเธอจะสั่นไหว

"ขอบคุณน้องหมิวมากครับ..."

ชัดชายพูดเบาๆพร้อมเอื้อมมือมาจับมือคุณหมิวข้างที่กำลังวางผ้าอิงที่หน้าผากไปกุมไว้เบาๆ ด้วยท่าทีแสนสุภาพ จนคุณหมิว

ไม่กล้าชักมือกลับ ปล่อยให้ชัดชายเกาะกุมไว้อย่างทนุถนอม

"ต๊าย....ตัวยังร้อนอยู่เลยนี่คะ...."

คุณหมิวอุทานด้วยความตกใจ หลังจากวางผ้าลงบนหน้าผากของชัดชายสักพักใหญ่ คุณหมิวก็ค่อยๆแกะมือของเธออกจาก

การเกาะกุมของชัดชายแล้วเอื้อมไปหยิบผ้ามาถือไว้ เห้นว่าผ้าผืนนั้นร้อนวุบๆ

"สงสัยหมิวต้องเช็ดตัวให้คุณชัดด้วยแล้วละค่ะ..." คุณหมิวพูดเบาๆ

"เอ่อ..แกะผ้าที่รัดไม้ดามออกก่อนได้มั๊ยคะ..พอเช้ดตัวเสร็จค่อยผูกกลับไว้ตามเดิม..."

คุณหมิวถามชัดชายเบาๆ เมื่อเขาพยักหน้าให้ สองมือเล็กๆของคุณหมิวก้ค่อยๆช่วยกันแก้ผ้าที่รัดไม้ดามซี่ดครงของชัดชาย

ออกช้าๆ อย่างเบาๆ ด้วยเกรงว่าเธอจะทำให้ชัดชายเจ็บขึ้นไปอีกถ้าทำเร็วๆรีบเร่ง ณขณะนั้นในใจของคุณหมิวหวังเพียง

ต้องการช่วยเหลือให้ชัดชายบรรเทาอาการไข้ขึ้นด้วยการลดอุณหภูมิในร่างกายของเขาเท่านั้น เธอจึงทำเป็นไม่ใส่ใจว่าพอ

สองมือของเธอช่วยกันทำงาน เธอก็ไม่เหลือมือที่จะมาปกป้องอกอวบจากสายตาของชัดชายอีกแล้ว ซึ่งดุเหมือนเขาก็ชำ

เลืองหางตามามองที่อกอวบของคุณหมิวบ่อยครั้งเหลือเกิน

"สวยเหลือเกินครับ....." ชัดชายพูดงึมงำเบาๆ จนคุณหมิวต้องเอียงหูไปใกล้ๆ เพราะคิดว่าเขากำลังเพ้อจากพิษไข้

"ว่าอย่างไรคะคุณชัด...หมิวฟังไม่ถนัด.."

"อกคุณหมิวสวยเหลือเกินครับ.." คราวนี้ชัดชายพูดดังขึ้นมาอีกนิดจนคุณหมิวได้ยินชัดเต็มสองหู

"ว๊าย....คนบ้า...นึกว่าเพ้ออะไร..."

คุณหมิวบ่นอุ๊บอิ๊บ หน้าแดงกล่ำด้วยความเขินอาย เร่งมือแกะรังดุมเสื้อของชัดชายออกไวๆ จนเขาร้องอุ๊ยๆโอ๊ย ทำหน้าบิด

เบี้ยวด้วยความเจ้บปวด...

"อู๊ย...หมิวขอโทษค่ะ..เจ็บหรือคะ..."

คุณหมิวรีบกล่าวขอดทษ ด้วยเธอรุ้ว่าช่วงที่เธอเขินอายนั้น ทำให้เธอพลั้งออกแรงมากไปหน่อย คงไปกระทบกับซีโครงของ

ชัดชายจนร้องเจ็บออกมา จากนั้นเธอก็ตัดใจกลั้นความเขินอายเร่งมือไวขึ้น แต่ก็ระมัดระวังทำอย่างแผ่วเบา ค่อยๆลูบไล้ผ้า

หมาดๆไปตามแผงอกกว้างกำยำของชัดชายช้าๆ