"ไม่ใช่พี่ฉัตรหรอกครับคุณหมิว..ผมชัด..." ทันทีที่ไอ้ดาวออกไปจากห้อง ชัดชายก็บอกความจริงให้คุณหมิวรับทราบว่าตนเอง

คือชัดชายหาใช่ฉัตรชัยแฝดผู้พี่

"แล้วคุณชัดทำไมโดนจับมาคะ..."

คุณหมิวถามแต่ไม่กล้าสบตากับชัดชาย ด้วยเธอหวั่นเกรงว่าที่เขาโดนจับตัวมานั้นเป็นเพราะความจริงที่เธอเปิดเผยให้

นายเทวัญรับรู้

"ก็พอพวกมันรุ้ว่าผมไม่ใช่พี่ฉัตร มันก็จับผมมาครับ..แล้วกำลังตามล่าตัวพี่ฉัตรอยู่..ว่าแต่คุณหมิวปลอดภัยดีใช่มั๊ยครับ..."

ชัดชายสอบถามด้วยความเป็นห่วง เป็นความรุ้สึกที่ออกมาจากใจ เขาหาได้โกรธเคืองคุณหมิวแม้สักนิดที่เปิดเผยความจริง

ให้นายพลเดชรับทราบ จนเขาถูกจับตัวมาด้วยเช่นกัน กลับรู้สึกว่าโชคดีด้วยซ้ำที่โดนจับตัวมาอยู่ในห้องขังเดียวกับเธอ

ด้วยเขาอาจมีหนทางช่วยเหลือกันให้หนีรอดไปได้

"เอ่อ...คุณชัดคะ..หมิวขอโทษนะคะ..ทะ..ที่เปิดเผยความจริงให้พวกนั้นรู้..." คุณหมิวสารภาพผิดออกมา

"ไม่เป็นไรครับคุณหมิว..ดีเสียอีกที่มันจับผมมาขังที่เดียวกับคุณ..เราสองคนจะได้ช่วยกันหาหนทางหนีไงครับ..."

แต่จะหนีกันไปได้อย่างไรในเมื่อด้านนอกนั้นมีลูกน้องของนายเทวัญประจำการอยู่ถึงสี่คน อาวุธปืนครบมือทั้งปืนสั้นและ

อาวุธสงครามเอ็ม16 ทั้งคุณหมิวและชัดชายต่างถูกคุมขังกันอยู่ในห้องนี้จนผ่านไปอีกสองวัน ตลอดเวลาที่ทั้งสองอยุ่ด้วย

กันนั้น แทบจะไม่ได้พูดคุยกันมากนัก มีอาหารที่พวกสมุนของนายเทวัญส่งเข้ามาเพียงวันละสองมื้อโดยพวกมันนำเข้ามา

แล้วแก้เชือกที่มัดมือคุณหมิวออก แล้วสั่งให้เธอทานข้าว แล้วป้อนให้นายชัดชายทาน พอทานกันเสร็จมันก็จับคุณหมิวมัด

มือไขว้หลังไว้ตามเดิม

คุณหมิวยังพอมีอิสระเดินเหินได้ แต่ชัดชายนั้นถูกจับมัดมือไพล่หลังแล้วผูกไว้กับขาเตียงเหล็กที่ยึดติดกับพื้น ไม่มีทางที่

จะขยับยกขึ้นได้เลย มีเพียงแค่เวลาที่คุณหมิวหรือชัดชายต้องการทำธุระในห้องน้ำเท่านั้น ที่มันจะมาแก้เชือกที่ผูกมัดให้

แล้วถืออาวุธครบมือยืนควบคุมอยู่หน้าห้อง รอจนเสร็จธุระก็จับมามัดไว้ตามเดิม

ทางด้านฉัตรชัยยิ่งกระวนกระวายใจ เพราะไม่ได้รับการติดต่อจากผู้การอภิสิทธิ์เลย แม้เขาจะโทรไปที่หมายเลขมือถือ ก็

โดนบล็อคสายไว้ พอโทรไปที่ทำงานเลขาหน้าห้องก็แจ้งว่าผุ้การติดประชุม ยิ่งทำให้ฉัตรชัยร้อนใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

แม้หวานจะเข้ามาปลอบโยนเขาก็หาได้มีอารมณ์ตอบสนอง จนผ่านไปอีกหนึ่งวันที่คุณหมิวโดนจับตัวไปโดยไม่มีการติดต่อ

กลับมาจากฝ่ายนายพลเดช มรว.จักรภพและภรรยาก็เดินทางกลับมาจากต่างประเทศ ทันทีที่ฉัตรชัยปลอมตัวไปรอรับที่

สนามบินสุวรรณภูมิ

"พ่อครับเราจะทำอย่างไรกันดี ผมติดต่อผู้การไม่ได้เลย..." ฉัตรชัยถามอย่างร้อนรนเมื่อทั้งสามคนพากันนั่งรถติดฟิล์มหนา

ทึบออกมาจากสนามบิน

"ใจเย็นๆคุณฉัตร..ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงลูกหมิว ผมก็เป็นห่วงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าคุณเลยแม้สักนิด...เราคงต้องรอให้ผู้การติดต่อ

กลับมาเองครับ...ผมเชื่อมือท่านว่าจะต้องกำลังวางแผนอะไรกันอยู่.."

"ผมติดต่อนายชัดน้องชายผมไม่ได้เช่นกันครับ..." ฉัตรชัยบอกเล่าให้บิดาของคุรหมิวรับทราบด้วยเช่นกัน

"ผมว่าทั้งสองคนคงถูกจับไปขังเหมือนกันนะ..ทางคุณฉัตรก้ต้องระวังตัวไว้..ถ้าโดนจับตัวไปอีกคนคงจะยุ่งลำบากมากขึ้น..

ช่วงนี้อยู่เฉยๆ เก็บตัวเงียบก่อนดีกว่ามั๊ย..อย่าวู่วามเดี๋ยวจะเสียเรื่อง.."

มรว.จักรภพ เตือนสติว่าที่ลูกเขยด้วยความหวังดี เขาเข้าใจดีว่าขณะนี้ฉัตรชัยคงว้าวุ่นใจแทบเป็นบ้า เพราะทั้งคู่หมั้นสาว

และน้องชายต่างหายตัวกันไปทั้งคู่

"เอ่อ..คุณแม่..หายดี..ออกจากโรงพยาบาลได้หรือยัง...คะ" คุณหญิงพรรณรายสอบถามขึ้นมาบ้างหลังจากที่นั่งเงียบเป็นฝ่าย

ฟังสามีและลุกเขยสนทนากันมานาน

"หายดีแล้วครับ คุณหมอให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ..แต่ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของแม่ เลยยังไม่กล้าพากลับ

ไปพักที่บ้าน"

"เอาแบบนี้สิคุณฉัตร พาแม่แล้วก็น้องสะใภ้..รวมทั้งตัวคุณฉัตร มาพักกับผมที่บ้านก่อน..เดี่ยวจะติดต่อทางกองปราบให้จัด

กำลังตำรวจมาคอยดูแล เราอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม จะทำให้ดูแลความปลดภัยกันได้ง่ายขึ้น..."

มรว.จักรภพออกความคิดเห็นพร้อมกำชับให้พาคุณนายแจ่มจรัสกับหวานมาพักที่บ้านของท่านทันทีที่ออกจากโรงพยาบาล

ส่วนทางด้านนายพลเดช หลังจากจับตัวคุณหมิวและชัดชายไปคุมขังไว้ ก็เลิกตามล่าหาตัวฉัตรชัยและแม่ของเขา เนื่องจาก

ต้องระดมกำลังรีบเร่งจัดการขนย้ายยาบ้าและไม้พยูงลงมากรุงเทพพร้อมจัดส่งออกไปต่างประเทศ จึงไม่อยากเปิดศึกหลาย

ด้านให้เป็นที่ผิดสังเกตุของเจ้าหน้าที่ตำรวจ หลังจากที่ตระเตรียมงานเรียบร้อยแล้ว รุ่งขึ้นก็ได้เวลาขนย้ายสิงของบรรจุใส่

ตู้คอนเทรนเนอร์ จึงระดมกำลังทั้งหมดของตนเองที่มีอยู่ เหลือเพียงไอ้ดาวสมุนโจรหุ่นมะขามข้อเดียวให้อยู่เฝ้าคุณหมิว

และชัดชายตามลำพัง พร้อมกำชับว่าพอทุกอย่างเรียบร้อย ให้จัดการเก็บทั้งสองคนเสียให้สิ้นเรื่อง

"รุ่งขึ้นพอเสร็จงานแล้ว..ให้ผมเก็บทั้งสองคนเลยหรือครับ...ครับเจ้านาย...แต่ก่อนจะเก็บนังคุณหนู..ขอผมเล่นสนุกกับมัน

ก่อนได้มั๊ยครับเจ้านาย"

"ตามใจมึง...แต่อย่าเสือกทำก่อนงานสำเร้จนะโว๊ย...".

"....เอ่อ..ครับ...ขอบคุณครับ...." เสียงที่ไอ้ดาวได้รับคำสั่งมาจากลูกพี่ของมันทางโทรศัพท์ ถูกคุณหมิวแนบหูกับประตุไม้ฟัง

ได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่คำพูดที่เธอได้ยินชัดเต็มสองหูคือวันรุ่งขึ้นหลังจากพวกมันทำงานสำเร็จ มันจะฆ่าเธอกับนายชัดชาย

คุณหมิวจึงนำข้อความที่แอบฟังไปถ่ายทอดให้ชัดชายฟัง ชายหนุ่มนั่งคิดตรึกตรองแล้วตัดสินใจว่าต้องลองเสี่ยงดวงกับพวก

มันดูสักครั้ง ขืนนั่งรอความช่วยเหลือจากพี่ชายคงไม่ได้การแน่ แต่เขาก้ยังไม่แน่ใจว่ากำลังของพวกมันที่อยุ่ด้านนอกมีจำนวน

เท่าใดกันแน่ เพราะสองวันแรกที่เห็นพวกมันเข้ามาส่งข้าวส่งน้ำนั้น พวกมันมีมากกว่าสามคนแน่ๆ

"คุณหมิวครับ แกล้งทำเป็นอยากทำธุระในห้องน้ำสิครับ ผมอยากรู้ว่าพวกมันด้านนอกยังเหลืออีกกี่คน..." ชัดชายกระซิบบอก

คุณหมิว

"ค่ะๆ....."

คุณหมิวกระซิบตอบ พร้อมเดินไปที่หน้าประตูใช้เท้าแตะประตูดังก็อกๆ พร้อมตะโกนออกไปบอกว่าตนเองปวดห้องน้ำ...มี

เสียงบ่นแว่วๆดังตอบออกมาสักครู่ประตูก็ค่อยๆเปิดออก แต่คุณหมิวยืนดักรออยู่ทำท่าทางบิดตัวร้องครางซี๊ดๆอูย ฉวยจังหวะ

ที่ไอ้ดาวคนที่มาเปิดประตูเผลอ เธอมองลอดรอยแง้มของขอบประตู มองออกไปด้านนอกห้อง ไม่เห็นมีใครสักคน นอกจาก

ไอ้ดาวหุ่นมะขามข้อเดียวที่มาเปิดประตู แล้วสั่งให้เธอหันหลังก่อนจะค่อยๆแก้เชือกที่มัดข้อมือของคุณหมิว แล้วใช้ปืนดุน

หลังเธอเข้าไปในห้องน้ำ

"จัดการธุระของแกไวๆ..." มันร้องบอกแต่ยังคงยืนนิ่งขวางประตูไว้

"ก็นายออกไปก่อนสิ..มายืนจ้องแบบนี้ใครจะถ่ายออก..." คุณหมิวตวาดไล่ แต่ไอ้ดาวมันยังคงยืนเฉย

"จะทำหรือไม่ทำเลือกเอา..."

ไอ้ดาวตวาดตอบกลับ มันยังคงยืนนิ่งเฉยขวางประตุไว้ แต่เบือนหน้ากลับมาทางชัดชาย คุณหมิวจึงค่อยๆถลกกระโปรงขึ้น

มาที่เอวพร้อมกับสอดมือดึงชั้นในออกมาช้าๆก่อนจะนั่งยองๆลง แล้วกลั้นใจตัดความอายเบ่งฉี่เสียงดังจ๊อกๆเบาๆออกมาให้

ดูสมจริง แต่การกระทำของคุณหมิวนั้นชัดชายเห็นเต็มๆตา ถ้าในสถานการณ์ปรกติ การที่ได้เห็นสะโพกอวบขาวผ่องของ

คุณหมิวเช่นนี้ เขาคงมีความรุ้สึกไปแล้ว แต่ครั้งนี้เขากลับจ้องมองไปที่ใบหน้าของไอ้ดาวเขม็ง ด้วยกลัวว่ามันจะลักไก่หัน

กลับไปใช้สายตาลวนลามสิ่งเล้นรับของคุณหมิว แต่มันก็ไม่ทำเช่นนั้น

จนคุณหมิวเสร้จธุระมันก็จับเธอมัดมือไขว้หลังอีกครั้ง พร้อมเดินออกไปจากห้องและล็อคกุญแจเช่นเคย...จนชัดชายเริ่ม

เอะใจว่าตามรูปการแล้วไอ้ดาวมันน่าจะหื่นกามใช้สายตาโลมเลียเอตัวของคุณหมิวอย่างแน่นอน แต่มันกลับไม่ทำเช่นนั้น

หรือว่ามันมีแผนการที่จะทำมากกว่านั้นเมื่องานของเจ้านายมันสำเร็จ เมื่อคิดได้ชัดชายก็หวั่นใจ พร้อมตัดสินใจต้องเสี่ยง

วัดดวงกับไอ้พวกวายร้ายกลุ่มนี้แน่

"คุณหมิวเห็นหรือเปล่าครับว่า..พวกมันเหลืออยุ่กี่คน..." ชัดชายกระซิบถามทันทีที่ไอดาวออกจากห้อง

"หมิวไม่เห็นคนอื่นเลยนะคะ..นอกจากนายคนนั้นคนเดียว.." คุณหมิวกระซิบตอบกลับบ้าง