เธอก็หลับตาลงอย่างอ่อนแรง รอยยิ้มสุขสมผุดที่ริมฝีปาก จูบแก้มสามีที่รักเบาๆด้วยความรักความสุข จนสักครุ่เริ่ม

รู้สึกหายอึดอัดเมื่อร่างสุงใหญ่ของฉัตรชัยพลิกตัวลงนอนหงายเคียงข้างเธอ...

คุณหมิวรุ้สึกวูบหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนชั่วขณะ..จะนานเท่าใดเธอคงไม่ทราบ จนรู้สึกพื้นที่นอนหนานุ่มบนเตียง

ไหวขยับเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เธอจึงลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืด แม้ยังปรับสภาพสายตาให้ชินกับความมืดได้ไม่

กระจ่าง แต่หูของคุณหมิวกลับได้ยินเสียงครางแผ่วๆ ของผู้หญิงที่อยู่ข้างๆตัว จนเพ่งตามองได้ชัด จึงมองเห็นร่างเปลือย

เพรียวขาวสมส่วนของหวาน กำลังนั่งขย่มอยู่บนร่างเปลือยของคุณพี่ฉัตรชัยของเธอ มือใหญ่ยาวของฉัตรชัยเกาะกุมบีบ

คลึงที่อกอวบเต็มเต้าของหวาน เมื่อยิ่งบีบคลึงแรงๆ เสียงครางซี๊ดๆอูยๆ ของหวานก็ยิ่งดัง แรงขย่มตัวลงก็ยิ่งแรง จน

เหมือนเครื่องจักรที่ถูกตั้งรีโหมดไว้ให้ทำงานอย่างต่อเนื่อง

"โอ๊ยยยย...พี่จ๋า....หวานมีความสุขเหลือเกิน..ซี๊ดดด"

หวานพูดเสียงกระเส่าออกมาท่ามกลางความเงียบ มีเพียงลมหายใจหื่นหอบที่ดังสอดแทรกของฉัตรชัยเป็นครั้งคราว

คุณหมิวขยับพลิกตัวตะแคงจ้องมองภาพร่วมรักโรมรันอย่างดุเดือดรุนแรงของอดีตคู่หมั้น ที่บัดนี้กลายเป็นสามีทาง

พฤฒินัยของเธออย่างสมบูรณ์แบบ เสียงของฉัตรชัยเริ่มครางกระเส่าเมื่อหวานบดเนินเนื้อกับกลางลำตัวของเขาถี่ๆ

หนักๆ เน้นๆ  

จนฉัตรชัยทนไม่ไหวต้องโอบดึงร่างของหวานลงมานอนประกบ แล้วยื่นปากประกบจุบกันอย่างเร่าร้อนรุนแรง เนินนาน

จนเกือบหมดลมหายใจ จึงถอนปากออกมา หวานก็ร้องครางซี๊ดยาวๆ เหลือบตามองมาทางด้านคุณหมิว พอสายตา

ของสองสาวประสานกัน ต่างก็ยิ้มแย้มให้แก่กันอย่างไมตรีจิต หวานเอื้อมมือเรียวเล็กของเธอมาจับอกอวบกลมคัดแข็ง

ของคุณหมิวกำ แล้วบีบคลึงเล่นเน้นๆ แต่ไม่รุนแรงจนเธอเจ็บ

"หายเหนื่อยแล้วหรือคะคุณหมิว..."

หวานกระซิบถาม เมื่อคุณหมิวพยักหน้าตอบ หวานก็พยักหน้าทำนองเชิญชวนให้คุณหมิวลุกขึ้นมาร่วมกามกรรมกับเธอ

พร้อมกันกับฉัตรชัย คุณหมิวยิ้มเอียงอายยังไม่ทันได้ขยับตัวขึ้นร่วมสนุก เสียงโทรศัพท์มือถือของใครสักคนแต่ไม่ใช่

ของคุณหมิวอย่างแน่ๆ ก็ดังแทรกกังวาลท่ามกลางความเงียบ เสียงเรียกตื๊ดๆๆๆ

ดังติดต่อกันจนคุณหมิวต้องรีบลุกขึ้นมองหาตามเสียง จนรู้ว่าได้ยินเสียงออกมาจากกระเป๋ากางเกงขายาวของฉัตรชัย

ที่กองอยู่บนเก้าอี้เบาะหนาหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เมื่อคุณหมิวหยิบขึ้นมามอง ก็เห็นหน้าจอโชร์เบอร์ พร้อมกับชื่อป้าแจ่ม...

"คุณพี่คะ...ป้าแจ่มโทรมาค่ะ...คงจะมีธุระด่วน.."

ฉัตรชัยได้ยินเสียงคุณหมิวบอกก็ใจหายวาบนึกไปถึงเรื่องของมารดาที่โรงพยาบาล หวานรีบพลิกตัวลงมานอนเคียงข้าง

เมื่อคุณหมิวยื่นโทรศัพท์ส่งให้เขา

"ครับป้า....มีธุระด่วนอะไรครับ...อ๋อ..ไม่รบกวนหรอกครับ...แม่ทำไมนะครับ..." เสียงของฉัตรชัยถามอย่างร้อนรน จนทั้ง

คุณหมิวและหวานต่างแทบจะกลั้นใจไว้ เพื่อรอฟังคำพูดของเขาต่อไปไม่ไหว

...

ย้อนกลับไปทางด้านชัดชาย หลังจากที่ออกมาจากโรงแรม แทนที่เขาจะรีบตรงกลับไปหาแอนนี่ แต่เขากลับขับรถแวะ

บาร์ข้างๆทาง ด้วยอารมณ์ที่ยังคั่งค้าง ทั้งผิดหวังและเสียใจ และหวาดหวั่นประเดประดังเข้ามาจนใจว้าวุ่น เพราะความ

คิดอคติ และคำพูดของผู้เป็นบิดาที่กรอกหูเช้าเย็น ตอนที่ตนเองยังเป็นเด็ก ในเรื่องที่มารดาอยุติธรรมเลือกเลี้ยงแฝด

ผู้พี่แล้วเสือกไสตนเองให้มาอยู่กับพ่อ ที่มีแต่ความลำบากยากแคล้น จนตนเองหมดโอกาสที่จะได้รับการศึกษาสูงๆ ตัด

โอกาสที่จะดำรงตนอยู่ในฐานะอันควรต่างกับพี่ชาย

ด้วยจิตใจที่คั่งแค้นแล้วสาบานกับตนเองมาตั้งแต่เด็กว่า ถ้ามีโอกาสตนจะต้องเอาคืนกับแม่และพี่ชายให้สาสม แต่พอ

โอกาสนั้นฟ้าบันดาลให้มาถึง จึงไม่ลังเลเลยที่จะพล่าผลาญทุกสิ่งทุกอย่างของพี่ชาย และจิตใจของแม่ ครั้นพอดำเนิน

การได้สำเร็จตามที่ตั้งใจไปเป็นบางส่วน กลับพบว่าสิ่งที่ตนเองทำมานั้นเหมือนกับมันผิด คำพูดของบิดาที่พร่ำบอกว่า

มารดาตนเองร้ายกาจนั้น และเห็นแก่ตัว หาได้เป็นจริงไม่

ยิ่งพี่ชายฝาแฝดนั้นกลับยิ่งดีกับตนเอง แม้เขาจะล่วงรู้ว่าตนเองผลาญเงินทองของเขาไปหลายแสนบาทเพียงแค่ไม่กี

วัน อีกทั้งยังล่วงเกินคู่หมั้นของเขา แต่พี่ชายกลับไม่ขึ้งโกรธ ยอมยกทรัพย์สินเงินทองทุกอย่างให้ นี่แหละคือสาเหตุใ

ห้ชัดชายเสียใจ ส่วนความผิดหวังนั้นกลับกลายเป็นเรื่องของหวาน ที่แม้จะอยุ่กินเป็นผัวเมียจนมีลูกมีเต้า กลับแอบ

ปันใจไปรักพี่ชายฝาแฝดของเขาเสียแทน

ทั้งท่วงท่า ที่หวานแสดงออกมา รวมทั้งสายตาของเธอยามที่มองพี่ชายฝาแฝดของเขานั้น มันบ่งบอกได้อย่างชัดเจน

ว่าบัดนี้ ในใจของหวานหาได้มีที่ว่างสำหรับตัวเขาเลยแม้แต่น้อย แม้ใจเขาจะรักสนุกดูเสเพลลูกเขาเมียใครถ้าใจชอบ

ก็มักไม่ลังเลที่จะหว่านเสน่ห์ ครั้นมาโดนเข้ากับตัวเอง มันจึงเจ็บปวดร้าวลึกอยู่ภายใน เหมือนจะสุญเสียของรักโดย

ไม่เหลือสิ่งใดกลับคืนมา แต่มันก็หาใช่ความผิดของหวานหรือพี่ชายฝาแฝดแม้สักนิด ในเมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นนั้น เขาเอง

เป็นผู้กำหนดมันขึ้นมากับมือ คงจะมีเพียงวิธีเดียวที่จะทำให้ชัดชายหายขุ่นมัวคือการที่ตนเองต้องหาทางพิชิตใจของ

คุณหมิวกลับคืนมาชดเชยให้ได้ ซึ่งถ้าทำสำเร็จ ชัดชายมั่นใจว่าพี่ชายฝาแฝดคงไม่กล้าโวยวาย ในเมื่อตัวเขาก็เอา

หัวใจของหวานเมียน้องชายไปแล้วเหมือนกัน

ส่วนความหวาดหวั่นนั้นคือเรื่องที่ตนเองก่อขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ เรื่องของแอนนี่กับพ่อของเธอและบริวารที่ดูเหมือนจะ

ไม่ใช่คนธรรมดาแบบเขาแบบพี่ชาย จนเขาไม่รู้ว่าจะตั้งรับได้อย่างไรถูก รวมถึงภาพความสัมพันธ์ของแอนนี่กับนาย

เทวัญ คนคุมบ่อนลูกน้องสมุนมือขวาของพ่อเธอนั้น ท่าทางร้ายกาจยิ่งนัก ตนเองแม้จะเป็นคนจริง เป็นนักเลงบ้านนอก

แต่ก็หาได้มีเล่ห์เหลี่ยมชั่วช้าเหมือนกับคนของแอนนี่และพ่อแต่อย่างใด จึงทำให้ชัดชายคิดหนักจนยังไม่คิดกลับไปรัง

ของพวกเขาในตอนนี้ สิ่งเดียวที่จิตใจว้าวุ่นของชัดชายต้องพึ่งพาในยามนี้ก็คือเหล้าในความคิดของเขา

...............

"แบบนี้มันต้องฉลองแล้วค่ะคุณพี่....หมิวดีใจจังที่คุณป้าปลอดภัยแล้ว..."

เสียงหวานไพเราะของคุณหมิวดังสดใส สีหน้าเธอยินดีที่คุณนายแจ่มจรัสไม่เป็นอะไรมากไปกว่านี้ ไม่เช่นนั้นเธอคง

เหมือนมีตราบาปประทับอยู่ในใจ ด้วยรู้ตนเองดีว่าเป็นส่วนหนึ่งของการทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นมา

"ยังจะเรียกคุณป้าอีกหรือครับน้องหมิว..."

ฉัตรชัยพูดยิ้มกรุ้มกริ่มมองหน้ามองตาสวยๆหวานๆของอดีตคู่หมั้นสาวแบบยั่วเย้าแหย่ สายตาสำรวจเรือนร่างเพรียวขาว

ที่เปลือยเปล่าของเธอตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า โดยเฉพาะอกอวบกลมคัดแข็งที่ตั้งตระหง่าน ลอนหน้าท้องเรียบไร้ไขมัน

เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายกลม ก้นงอนเล็กน้อย บวกกับโหนกเนินเนื้ออวบอูมที่ดันตัวขึ้นมาเป็นรุปสามเหลี่ยม ฉัตรชัย

มองจนใบหน้าของคุณหมิวแดงสร้านด้วยความเขินอาย ด้วยสำนึกว่าสิ่งที่คุณพี่ของเธอพูดนั้นมันคือความจริง บัดนี้เธอ

หาใช่เป็นเพียงแค่คุ่หมั้นของเขา เมื่อสักสองชั่วโมงที่ผ่านมานี้ เธอได้กลายเป็นภรรยาของเขาแล้วจริงๆ จึงสมควรเรียก

ขานมารดาของฉัตรชัยเสียใหม่ว่า แม่..ตามเขา

"พี่ก็..ไปเย้าน้องหมิว..ดุสิจ๊ะ..อายจนหน้าแดงกล่ำแล้ว.."

เสียใสๆของหวาน เหมือนจะช่วยเข้าข้างคุณหมิว แต่เสียงหัวเราะคิกๆคักๆของหวานนั้นกลับทำให้คุณหมิวอายหน้าแดง

กล่ำขึ้นไปอีก เมื่อก้มมองสภาพตนเองที่ลุกขึ้นมาหยิบโทรศัพท์ด้วยความรีบร้อนจนไม่ได้คว้าอาภรณ์ใดๆมาปกปิดร่าง

เปลือยเปล่าแม้สักชิ้น แล้วยังมายืนเปลือยร่างให้อดีตคู่หมั้นจอมวายร้ายสำรวจพิจารณาจนถ้วนถี่แบบนี้อีก คุณหมิวทั้ง

อายทั้งหมั่นไส้สายตากรุ่มกริ่มของเขานัก จนถาโถมร่างขึ้นคล่อมทับตัวฉัตรชัยไว้ แล้วยื่นปากงับปลายคางเม้มฟันขบ

แรงๆจนฉัตรชัยร้องเจ็บ แล้วดิ้นหนี

"พี่หวานคะ...มาช่วยกันลุมพ่อตัวดีคนนี้หน่อย..."

เสียงกระหืดกระหอบ เพราะออกแรงปล้ำอยู่กับผุ้ชายตัวโตๆของคุณหมิวร้องขอแรงสนับสนุนจากหวาน พร้อมหัวเราะ

คิกๆคักๆ เมื่อโดนฉัตรชัยยื่นมือมาจี้ไชแถวๆเอว หวังให้เธอจั๊กกะจี๋จะได้ดิ้นหนีลงจากตัวเขา แต่พอสิ้นเสียงคุณหมิว