จนตัวเองรุ้สึกกระดากอาย ที่ลำแขนแกร่งโดนนมอวบอูมของหวานเบียดกระชับ แม้จะพยายามเบี่ยงตัวออกไม่ให้ดูผิดสังเกตุ

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกวูบวาบตามสัญชาติญาณของผู้ชายคนหนึ่ง ครั้นขึ้นไปบนเรือน หวานก็ซักไซ้สอบถามว่าไปทำงาน

พิเศษอะไรมาจนฉัตรชัยอึกอัก จึงแสร้งตวาดไล่ให้นางออกไปอย่ามาเซ้าซี้

"แกนี่ยังไงวะ คนกลับมาเหนื่อยๆ ดันมาเซ้าซี้อยู่ได้ มีอะไรทำก็ทำไป ชั้นจะพักผ่อน..."

เมื่อหวานโดนสามีดุเช่นนั้นก็รู้สึกแปลกใจ เพราะปรกติเวลาห่างกันหลายๆวันแบบนี้ สามีมักจะมาออดอ้อนวอแวเพื่อจะร่วม

รักกับเธอก่อนเสมอ แต่ครั้งนี้กลับมาแปลก หรืออาจจะเป็นเพราะที่สามีหายไปด้วยการอ้างว่าไปทำงานพิเศษมานั้นหาได้

เป็นจริง น่าจะไปติดสาวๆแล้วใช้พลังงานไปหมดตัวเสียมากกว่า จนไม่ได้สนใจใยดีเธอ แต่หวานกลับคิดไปว่าดีเหมือนกัน

ยังกลางวันแสกๆ แสงแดดสว่างโล่งแจ้ง ขืนมาวอแวคงได้อายผีสางเทวดากันเป็นแน่ นางจึงเลี่ยงเดินลงเรือนไปดูแปลง

ปลูกผักสวนครัวของเธอเงียบๆ ปล่อยให้สามีนั่งเหยียดขาเหม่อมองรอบๆตัว เหมือนกับว่าไม่เคยเห็นสิ่งของเหล่านี้มาก่อน

จนผ่านไปสักพักฉัตรชัยก็เดินลงมาเรือน มองเห็นหวานน้องสะใภ้กำลังก้มๆเงยๆอยุ่ที่เล้าเป็ด

"ทำอะไรน่ะหวาน..." ฉัตรชัยร้องถามออกไปน้องสะใภ้ก็ตอบกลับ

"เก็บไข่น่ะพี่...." นางพูดจบก็หยิบไข่เป็ดสีขาวมอๆด้วยขี้เป็ดยกให้ฉัตรชัยดู

"เสร้จแล้วมาหาพี่หน่อยนะ...."

ฉัตรชัยเผลอตัวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนสุภาพ ต่างกับชัดชาย...แม้หวานจะรุ้สึกแปลกใจกับคำพูดท่าทีของสามี แต่ก็ไม่ได้คิด

อะไร นอกเสียจากแอบดีใจด้วยซ้ำที่สามีพูดจาดีๆกับเธอ หลังจากเก็บไข่เป็ดมาได้เกือบสิบฟองก็เดินมาหาสามีที่นั่งรออยู่

ตรงแคร่ไม้ไผ่ใต้ถุนเรือนไทย มองหน้าสามีด้วยความแปลกใจ เพราะตั้งแต่บ่ายที่กลับมาจนเกือบจะเย็นอยู่แล้วนางยังไม่

เห็นสามีหยิบยามาสูบแม้แต่สักมวนเลย ยิ่งพอเดินมายืนใกล้ ๆ ตรงหน้า กลิ่นกายของสามีที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาสูบกลับไม่

ได้กลิ่นแม้แต่นิด

"เอ่อ...พี่...เลิกสูบยาแล้วหรอ..."

หวานถามสามีด้วยน้ำเสียงซื่อๆ เจือปนกับกับความดีใจ นางอยากให้สามีเลิกสูบยามานานแล้ว

"เอ่อ..อืม....ดีมั๊ยล่ะ..." ฉัตรชัยรู้สึกว่าพลาดไปอีกครั้ง แต่ก็แก้สถานการณ์ได้ รับสมอ้างไปเลยว่าเลิกสูบยา

"ดีสิจ๊ะ....ฉันละดีใจที่พี่เลิกสูบมัน..." หวานพูดพร้อมกับทรุดนั่งลงข้างๆสามีของเธอ จ้องหน้ามองใบหน้าสามีอย่างรักใคร่

ยินดี กับข่าวดีในครั้งนี้

"พี่เรียกฉันมา..มีอะไรจ๊ะ..."

"ไม่มีอะไรหรอก..เอ้า..."

ฉัตรชัยพูดจบก็ล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบธนบัตรปึหนึ่งส่งให้หวาน เมียน้องชายยื่นมือมารับแบบงุนงง ๆ เพราะ

ปรกติสามีของเธอไม่เคยหยิบยื่นเงินจำนวนมากขนาดนี้ให้กับเธอมาก่อน

"เอาเงินไว้ใช้ เงินที่พี่ไปทำงานได้มาน่ะ"

หวานรับเงินมาถือในมืออย่างงุนงง แต่ก็รู้สึกดีใจอย่างที่สุด หาใช่ดีใจเพราะสามียื่นเงินมาให้ แต่เธอดีใจที่สามีไปทำงานมา

ครั้งนี้ กลับมาด้วยการเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ดีๆหลายอย่างที่เธอสัมผัสได้ เริ่มจากเลิกสูบยา อีกทั้งยังพูดจาได้นุ่มนวลมากกว่าเก่า

แถมยังให้เงินหวานไว้ใช้โดยที่นางไม่ต้องออกปากขอ

"พี่....ฉันดีใจ..."

หวานพูดได้แค่นั้นก็โผกอดร่างฉัตรชัยแน่น น้ำตาคลอเบ้าตาดวงกลมสวยด้วยความรุ้สึกตื้นตัน ด้านฉัตรชัยโดนหวานกอด

แบบไม่ทันตั้งตัว ถึงกับเอนร่างหงายหลัง มือดึงร่างบอบบางแต่เนื้อแน่นแกร่งของหวานล้มตามลงไปทับทาบ

"เห้ย!..."

ฉัตรชัยผงะหงายหลังอย่างเสียหลักโดยมีร่างบอบบางแต่เนื้อเนียนแน่นเต็มไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้งนูนของหวานโถมทับ

ทาบ จึงพยายามเบี่ยงตัวออก แต่ดูเหมือนว่าหวานน้องสะใภ้จะไม่ยอมง่ายๆ เธอยิ่งกอดรัดร่างสามีกำมะลอของเธอแนบ

แน่น เพราะความดีใจ ความรัก หน้าซุกอยู่ตรงแผงอกกว้าง เธอสูดดมกลิ่นกายของสามีเธอ แม้จะประหลาดใจว่ากลิ่นกาย

มันไม่เหมือนเดิม มันหอมกรุ่นอย่างประหลาด หาใช่กลิ่นยาสูบที่สามีเคยสูบมาหลายสิบปี จนกลิ่นมันฝังเข้าเนื้อ เข้าเสื้อ

ผ้า จนปะปนออกมาตามเหงื่อไคลที่ไหลออกมา

"หวานอย่า...ปล่อยพี่ก่อน..."

แม้ฉัตรชัยจะพยายามผลักร่างของหวานออก พร้อมเบี่ยงกายหนีด้วยรู้สึกถึงแรงกดตรงหว่างขาตนเองที่แนบประกบประทะ

กับโหนกเนินอัดแน่นของน้องสะใภ้ แต่พอดิ้นหนีไม่รอดจำต้องร้องบอกด้วยเสียงเข้ม หวังให้เธอหยุด หวานถึงกับชะงักเมื่อ

ได้ยินเสียงเข้มของสามีห้ามเช่นนี้ น้ำตาที่เพิ่งดีใจตื้นตันใจอยู่เมื่อครู่ กลายเป็นน้ำตาที่คลอออกมาด้วยความน้อยใจเสียแทน

"พี่...ไม่รักหวานแล้วหรอจ๊ะ.." หวานพูดเสียงแผ่วเบาปนเสียงสะอื้น ค่อยๆลุกขึ้นนั่ง ปล่อยให้ฉัตรชัยรีบขยับลุกตาม

"ไม่ใช่อย่างนั้น....พี่ยังรักหวานอยุ่...เอ่อ..จ๊ะ..."

ฉัตรชัยก้มหน้าตอบอุ๊บอิ๊บ แล้วลุกขึ้นยืนหมายใจจะเดินเลี่ยงออกไปจากสถานการณ์ที่ช่างหวาดเสียว แต่หวานกลับถลา

มากอดแผ่นหลังสามีตนเองแน่น ลางสังหรณ์ของผู้หญิงบอกกับเธอว่า สามีเธอเปลี่ยนไป แต่เธอกลับคิดว่าที่เขาเปลี่ยน

ไปแบบนี้ คงแอบมีผู้หญิงคนใหม่ตอนที่ไปทำงานอย่างแน่นอน ผุ้หญิงคนนั้นอาจจะสวย อาจจะสาวสด จนสามารถมัดใจ

มัดกายของสามีเธอให้ปฎิเสธความรักที่เธอนำเสนอขึ้นมาก่อน นึกไปนึกมาน้ำตาก็ยิ่งไหล ตัดพ้อสามีกำมะลอเบาๆ

"หวานไม่เคยห้ามพี่สักครั้ง ถ้าพี่จะมีกิ๊ก แล้วคราวนี้ทำไมพี่ถึงทำกับหวานแบบนี้จ๊ะ...พี่ไม่รักหวานแล้วหรอจ๊ะ...ผุ้หญิงคน

ใหม่ของพี่ คงสาว คงสวยสดกว่าหวานใช่มั๊ย พี่ถึงทำท่าทางรังเกียจหวานขนาดนี้ ฮือๆๆๆๆๆๆ" หวานพูดด้วยความน้อยใจ

กับทีท่าที่เปลี่ยนไปของสามี เหมือนกับว่าขณะนี้เขาไม่ต้องการตัวเธอเสียแล้ว

ฉัตรชัยยืนนิ่งปล่อยให้หวานกอดด้านหลังไว้แน่น สมองหมุนติ้วพยายามคิดหาทางออก ไม่อยากให้น้องสะใภ้คิดเช่นนั้น

เพราะเกรงว่าจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่ พอถึงเวลาสลับตัวกับน้องชายตามเดิม แล้วจะมีผลกระทบกับครอบครัวของน้อง แต่

ครั้นจะยอมตามใจให้เธอกอดๆจูบๆ เขาก็เป็นผู้ชายมีเลือดมีเนื้อ หาใช่พระอิฐพระปูนแต่อย่างใด เกรงว่ามันจะเกิดเรื่อง

ไม่ดี ตามที่มารดาได้เคยเตือนเอาไว้ก่อนที่จะมาที่นี่

"หวานอย่าเข้าใจพี่ผิด....ใจเย็นๆ หยุดร้องไห้ซะคนดีของพี่...พี่รักหวานคนเดียว พี่มาเหนื่อยๆนะจ๊ะ ไม่มีผู้หญิงคนใหม่ที่

ไหนหรอก"

ฉัตรหันหันกลับมากอดร่างหวานเบาๆ เอามือลูบหัวอย่างปลอบประโลมอบอุ่นอ่อนหวาน จนหวานหยุดร้องไห้ แม้จะแปลก

ใจกับกิริยาที่แสบอบอุ่นของสามีก็ตาม เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีก็แลเห็นว่าเขาพูดออกมาจากใจจริงๆ มิได้เสแสร้ง

หวานจึงยิ้มออกมาทั้งๆที่ดวงตาแสนสวยยังคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊บแก้มสามีเบาๆ แล้วหน้าแดง

ด้วยความเขิลอาย เมือสบสายตาแสนอบอุ่นของเขา จากนั้นก็ชวนกันออกไปกู้ปลาที่เธอวางเบ็ดไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

หลังจากได้ปลาช่อนขนาดไม่ใหญ่นักมาสองตัว หวานก็บอกกับสามีว่าวันนี้จะแกงคั่วปลาช่อนใส่หัวปลีให้ทานตอนเย็น

พร้อมกับวานให้สามีไปหาเครื่องปรุง ส่วนนางจะขอดเกร็ดปลารอจากนั้นก็เดินแยกจากไปด้วยความสุข พอคล้อยหลัง

ฉัตรชัยถึงกับเกาหัวแกรกๆ ด้วยตนเองไม่รู้สักนิดว่าเครื่องปรุงของแกงคั่วปลาช่อนนั้นมันมีอะไรบ้าง พอนึกขึ้นได้ว่าคงต้อง

โทรไปถามมารดา จึงควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงแต่หาไม่พบ คิดว่าอาจอยุ่ในกระเป๋าหนีบจึงเดินกลับมาที่

เรือนไทย แต่หาเท่าใดก็หาไม่เจอ จนหวานต้องถามว่าหาอะไรอยู่

"หาโทรศัพท์น่ะจ๊ะ...ไม่รุ้พี่ไปลืมไว้ตรงไหน...พี่ขอยืมของหวานใช้หน่อยสิจ๊ะ..."

คำพูดของสามีถึงกับทำให้หวานงุนงง ในชีวิตของเธอเคยมีโทรศัพท์มือถือใช้เสียเมื่อไหร่ ทำไมสามีเธอถึงมาถามเช่นนี้

หรือว่าเขาจะลืมไป หวานสังเกตุดูหลายครั้งแล้วว่าตั้งแต่สามีกลับมาเมื่อตอนเที่ยงๆบ่ายๆ ดูเหมือนเขาจะแปลกไปกว่า

สามีคนเดิมของเธอเหมือนดั่งเป็นคนละคน แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอกในเมื่อร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่บนเรือนขณะนี้ หน้าตามัน

คือสามีของเธออย่างชัดเจน

"พี่...หวานเคยมีโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะ...พี่นี่แปลกจัง..." ฉัตรชัยได้ยินหวานตอบมาเช่นนั้นก็อยากจะเขกกระโหลก

ตนเองแรงๆ ที่พลาดไปอีกครั้ง ดีแต่ว่าหวานไม่ได้ติดใจซักถาม

"เอ่อ...จริงสิ..พี่ก็ลืมไป...ไม่เป็นไรจ๊ะ...เอ่อ...ว่าแต่หวานน่ะจะให้พี่หาเครื่องปรุงแกง บอกพี่หน่อยสิจ๊ะว่าจะเอาอะไรบ้าง

พักนี้พี่เบลอๆเดี๋ยวหามาให้ไม่ครบ เมียคนสวยของพี่จะบ่นผัวอีกฮาๆๆๆๆๆๆ" ฉัตรชัยพูดจบก็ทำลูกอ้อนตรงเข้าไปกอด