"โอ๊ยยย..พ่อขา...ควยพ่อ..ควยพ่อ..เย็ดมันส์มากเลยค่ะ....ช่วยแก้วด้วย แรงๆเลยค่พ แก้วจำ..จำน้ำหีแตกแล้ว....." แก้วร่ำ

ร้องเสียงกระเส่าหลับหูหลับตาแอ่นเนินสาวรับแรงกระเด้าของพ่อ

"รอพ่อด้วยจ๊ะ....ซี๊ดดดด..พ่อจะแตกแล้ว.... หีลูกตอดควยพ่อจนทนแทบไม่ไหว...ซี๊ดดด"ฉัตรชัยตอบลูกสาวแล้วก้มหน้า

ตะบันกระเด้าเย็ด

"พ่อขา...หีนู๋เย้ดมันส์กว่าของแม่มั๊ยคะ...." แก้วเกิดความรุ้สึกอยากรู้ขึ้นมากระทันหัน

"มันส์กว่าจ๊ะ....หีลูกเย้ดมันส์กว่าแม่เยอะเลย..."

"แล้วพ่อชอบเย้ดหีนุ๋มั๊ยคะ....ซี๊ดดด"

"ชอบสิจ๊ะ...หีแน่นๆรูฟิตๆแบบนี้..หาที่ไหนได้อีก...โดยเฉพาะหีนู๋รับควยพ่อได้เต็มๆรูขนาดนี้...."

ชัดชายกัดฟันตอบโต้กับลุกสาว รู้สึกเสียววุบๆจนขนลุก นึกรู้อยู่ว่าตนเองใกล้จะน้ำแตกใส่หีลูกสาวเต้มแก่ จึงกัดฟันพูด

ตอบโต้หวังบรรเทาความเสียวสยิว ให้ยืดยาวอีกสักนิดสักหน่อยก็ยังดี

"ชอบก็เย็ดหีนู๋ทุกคืนเลยนะคะ...พ่อขา....ซี๊ดดดด..โอ๊ยยยพ่อขา...ผัวขา...น้ำหีเมียจะแตกแล้ว...ชะช่วยเมียด้วย...เย้ด

แรงๆถี่ๆเลยค่ะ...ไม่ต้องกลัวหีเมียบานหีเมียแหก..เย็ดให้เต็มแรงเลยหัวขา..."

พอแก้วเสียวสยิวจนน้ำแทบแตก เธอก็ลืมใปหมดสิ้นว่าคนที่เย็ดกับเธอนั้นคือพ่อ หาใช่เป็นผัวของเธอ แต่กระนั้นพอเธอ

เรียกคำว่าผัวๆเมียๆ ออกไป ชัดชายผู้เป็นพ่อก็ยิ้มชอบ แรงที่มีอยู่ทั้งหมด โนทุ่มออกมารวมพลังอยู่ที่บั้นเอว ที่กระเด้าควย

ใส่หีลูกสาวจนถี่ยิบ แล้วความรุ้สึกเสียวซ่านจากไขสันหลังก็แว๊บเข้ามาจนถึงพวงไข่ใบกลมๆของเขา จนชัดชายต้องกัด

ฟันกรอดข่มความเสียวครั้งนี้เอาไว้

"โอ๊ยยยยย..พ่อ...ผะ...ผัวขา..เมียไม่ไหวแล้ว...ว๊ายยยยยอือออ...อ่าสส์ส์ส์.....เมียตะ..แตกแล้ว..."

ร่างของแก้วแอ่นเกร็งจนกระตุกเมื่อรู้สึกเสียววูบเหมือนตกจากที่สูง ร่องสาวขับน้ำรักออกมาปริ๊บๆสามสี่ครั้ง จนรู้สึกเสียว

ซ่านชาวูบๆเหมือนจะเป็นลม จนร่องสาวขมิบถี่ๆ ในจังหวะนั้นก็รุ้สวึกร้อนวาบๆเป็นระลอกในโพรงหี เมื่อพ่อชัดชายของเธอ

หลั่งน้ำควยฉีดเข้าใส่โพรงหีจนร้อนวูบๆ จนแก้วต้องร้องว๊ายยยแล้วครางฮือๆๆด้วยความเสียวสุขยิ่งกว่าครั้งใดๆที่พ่อทำให้

ในครั้งนี้

แล้วร่างสาวเล็กของแก้วก็อ่อนระทวยมือจับขากางไว้หลุดวางกับพื้น ขาเรียวแบะถ่างกว้าง โดยมีร่างสุงใหญ่ของพ่อกดทับ

ระหว่างขาทั้งสอง ตัวพ่อชัดชายแอ่นกระตุก ใบหน้าหล่อเข้มของเขาบิดเหยเกตอนที่ฉีดน้ำควยใส่โพรงหีของแก้วเป็น

ระลอกๆ จนน้ำกามข้นขาวไหลปรี่ออกมาตามรุสาวก่อนที่เขาจะค่อยๆชักควยอวบใหญ่ที่เลอะลื่นเต้มไปด้วยน้ำควยน้ำหี

ออกมาแล้วพลิกตัวนอนหงายเอามือก่ายกอด บีบนวดอกกลมของแก้วเล่น จนตาเริ่มปรือหลับไปด้วยความเพลีย

"แก้ว ๆ ๆ;...ตื่นได้แล้วลูก จนตะวันแยงตาแล้วยังนอนขี้เซา...เป็นสาวแล้วนะลูก" แม่หวานตะโกนเรียก พร้อมตลบชายมุ้งขึ้น

อย่างถือวิสาสะ จนแก้วใจหายรีบลืมตามองหาร่างชัดชายผู้เป็นพ่อ แต่ทว่าข้างกายเธอกลับว่างเปล่า

"พ่อไปไหนแล้วแม่" แก้วถามขึ้นอย่างร้อนรน

"ไอ้ลูกคนนี้นี่ ตื่นมาก็ถามหาพ่อเชียว.." หวานบ่นเบาๆ ด้วยความรู้สึกอิดหนาระอาใจ ในความสนิทสนมที่เกินขอบเขตุของ

ความเป็นพ่อกับลูกสาวของทั้งคู่

"พ่อเอ็งออกไปนาแต่เช้าแล้ว แก้วลุกขึ้นมาช่วยแม่ให้อาหารหมูหมากาไก่บ้างสิลูก" หวานพูดจบก็เดินผละเข้าไปในครัว

เพื่อจัดเตรียมอาหารมื้อเช้าสำหรับครอบครัวเล็กๆของหล่อน ทิ้งให้แก้วนั่งทบทวนเหตุการณ์อยู่เงียบๆคนเดียว แล้วเด็ก

สาวก็อดยิ้มเขินๆอายๆออกมาเงียบๆ เมื่อนึกได้ว่าเรื่องเมื่อคืนนั้นมันเป็นความฝันที่แสนหวานของแก้วเพียงคนเดียวเท่านั้น

ย้อนกลับไปยังฉัตรชัยขณะกำลังขับรถยุโรปคันหรูกลับมาจากแม่สอด พร้อมคุณแจ่มจรัสผุ้เป็นแม่ ที่นั่งเงียบเหมือนกำลังใช้

ความคิดถึงบางเรื่องบางสิ่งอยู่ จนฉัตรชัยสังเกตุเห็น

"แม่ครับ...มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรอครับ...." ฉัตรชัยเอียงหน้าไปมองมารดาพร้อมถามขึ้น

"เอ่อ...แม่...แม่คิดถึงชัดชายน่ะลูก..." คุณแจ่มจรัสพูดเบาๆ เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เหมือนกำลังตัดสินใจในบางเรื่อง

"ชัดชายนี่ใครรึครับ...." ฉัตรชัยย้อนถามผู้เปก็นมารดาด้วยความแปลกใจ

"น้องของพ่อฉัตรนั่นแหละ..." เสียงพูดของมารดายิ่งเบาลงไปอีก แต่กลับมีผลให้ฉัตรชัยตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะเป็น

เรื่องที่ตนเองไม่เคยคาดคิดมาก่อน

"เดี่ยวนะแม่...ชัดชาย....ที่แม่บอกนี่นะ เป็นน้องของผม...แล้วเป็นคนเดียวกับที่เด็กที่ปั้มทักผมผิดใช่มั๊ยครับ....."

"แม่ก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกลูก...ว่าที่เด็กคนนั้นพูดจะเป็น ลูกชัดชายรึไม่...แต่พ่อฉัตรน่ะ มีน้องชายฝาแฝดชื่อชัดชายจริงๆ...."

"ทำไมผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยครับ...." ฉัตรชัยหันไปถามแม่ด้วยความสงสัย

"เรื่องมันยาวลูก แล้วแม่ก็พยายามจะลืมเรื่องนี้..." เสียงของมารดาฉัตรชัยเริ่มสั่นเครือ

"งั้นที่แม่บอกว่าพ่อผมตาย..เอ่อ..ตั้งแต่ผมยังเด็กๆล่ะครับ...ไม่จริงใช่มั๊ยแม่.."

"จ๊ะ...ไม่ใช่เรื่องจริง...ความจริงก็คือ พ่อเค้าเอาลูกชัดไปจากแม่..." คุณแจ่มจรัสเริ่มร้องไห้ เมื่อนึกถึงความขมขื่นในอดีต

ขณะกำลังเล่าเรื่องราวให้กับลูกชายแฝดคนพี่ฟัง

"พ่อของพ่อฉัตรน่ะชื่อเดช เขาเป็นคนขับรถของคุณยายกับคุณตาของลูก ตอนนั้นแม่กำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยใกล้จะจบ

แล้ว...วันหนึ่งตอนที่คุณตากับคุณยายไปทำธุระที่ต่างจังหวัด..เค้าปีนเข้ามาหาแม่ แล้วข่มขืนแม่..." มารดาของฉัตรชัยเล่า

ไปพร้อมกับเสียงสะอื้นร่ำไห้..

"หลังจากนั้นเค้าก็ขู่แม่ไม่ให้เอาเรื่องไปบอกใคร...แล้วก็ย่ำยี่แม่มาตลอดช่วงที่ปลอดคน จนแม่ท้อง..คุณตาของลูกพอรู้เรื่อง

ก็โมโหมาก ถามแม่ว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้ขึ้น แม่ไม่กล้าบอกว่าเป็นเค้า เพราะแม่กลัวคำขู่ของเขาที่บอกว่าจะฆ่าพวกเราทั้ง

ครอบครัว แม่เชื่อว่าเค้าทำได้เพราะเค้าเป็นคนที่ร้ายกาจมาก แม้ว่าแม่จะโดนคุณตาลงโทษแค่ไหนแม่ก็ไม่กล้าพูด จนแม่

ต้องออกจามหาวิทยาลัยเพราะอับอายไม่กล้าไป...แล้วแม่คลอดลูกกับน้องออกมาเป็นลูกแฝด...ตลอดเวลาก็มาขู่บังคับแม่

เรื่องเงินเรื่องทอง...จนมาวันหนึ่งตอนนั้นลูกอายุได้สี่ห้าเดือน ขณะที่เค้ากำลังขู่เอาเงินจากแม่..คุณตามาได้ยินเข้าก็เลยมี

เรื่องกัน คุณตาโดนเค้าทำร้าย แล้วเค้าก็คว้าเอาลูกชัดพรากไปจากแม่....ตอนที่อยุ่ในปั้มน้ำมัน พอแม่ได้ยินที่มีคนทักลูก

ผิดตัวว่าเป็นลูกชัด แม่ก็กลัวไม่กล้าพูดกับลูก เพราะกลัวพ่อของลูกนั่นแหละ......"

มารดาฉัตรชัยเล่าจบก็ซบหน้ากับฝ่ามือร้องไห้เสียงดังด้วยความเสียใจ...จนฉัตรชัยต้องชลอจอดรถข้างทาง เอื้อมมือไป

โอบไหล่ของมารดาดึงเข้ามากอดประโลม....จนมารดาหยุดร้องไห้จึงขับรถต่อไป

"แล้วเรื่องน้องนี่...แม่จะเอายังไงดีครับ.... "ฉัตรชัยถามมารดาเบาๆ

"พ่อฉัตรว่าแม่จะทำอย่างไรดีล่ะ...แม่ก็คิดถึงสงสารน้องนะ ไม่รุ้ว่าป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง...แต่..." มารดาฉัตรชัยค้างคำพูด

ไว้ อ้ำอึ้ง

"แต่อะไรครับแม่...."

"ก็ถ้าพ่อเค้ายังอยู่...แม่กลัวว่าเค้าจะมาก่อความเดือดร้อนให้แม่กับลูกน่ะสิ..."

"เอางี้นะแม่...ผมจะลองสืบดูก่อนว่าเค้ายังอยู่มั๊ย....ถ้าเค้าไม่..เอ่อ..ตายไปแล้ว..เราค่อยไปหานายชัดน้องของผม" ฉัตรชัย

รู้สึกไม่ดีกับพ่อผู้ให้กำเนิด ที่ทำทารุณโหดร้ายกับมารดาและครอบครัวของตน จึงเลี่ยงคำเรียกพ่อเป็นเค้าแทน

"อืมม...ยังงั้นก็ดีลูก ลองสืบให้แม่ ถ้าเค้ายังอยู่ เราก็อย่าไปยุ่งกับเค้า แต่ถ้าเค้าตายไปแล้ว พ่อฉัตรสัญญากับแม่ได้มั๊ยว่าจะ

พาน้องมาหาแม่...."

คุณแจ่มจรัสจับแขนลูกชายคนโตเขย่าอย่างมีความหวังว่าชีวิตก่อนที่เธอจะตาย เธออยากพบหน้าลูกชายแฝดคนเล็กที่พลัด

พรากจากกันไปกว่าสามสิบปี

"ครับแม่...ผมให้สัญญา..."

หลังจากกลับมาถึงบ้านแล้ว ฉัตรชัยก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับงานที่บริษัท กับเรื่องเรือนหอที่ก่อสร้างตัวอาคารทาสีเสร็จแล้ว เหลือ

เพียงตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ ก็พร้อมเข้าอยู่ได้ทันที จึงยังไม่มีเวลาไปสืบเรื่องน้องชายให้กับผู้เป็นมารดา ช่วงเย็นวันหนึ่งหลัง

จากที่เครื่องเรือนบางส่วนได้ทยอยนำมาส่ง แม้จะยังไม่ได้จัดเข้าที่เข้าทาง ด้วยอยากให้คู่หมั้นสาวมีส่วนร่วมในการตัดสิน

ใจ ฉัตรชัยจึงไปรับมล.ลาวัลย์หรือหมิวคู่หมั้นสาว มาดูเรือนหอด้วยกัน เพื่อปรึกษาขอไอเดียจากคู่หมั้นสาวในการจัดวาง

เฟอร์นิเจอร์