"เฮ้ย เราไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ เรายังไม่เห็นของเธอเลยด้วยซ้ำ เนี่ย แสดงว่าป้องไม่เคยเอามันออกมาเลยสิ"

   "ไม่อ่ะ ไม่รู้สิ นานมากๆแล้วอ่ะ จำไม่ได้หละ รู้สึกว่าเราผันเปียกไปครั้งสุดท้ายเมื่อมีนามั๊ง"

   "ห๊า....อะไรนะ ฝันเปียก โหว ไม่ได้ยินคำนี้นานแล้วอ่ะ ผู้ชายเดี๋ยวนี้เค้าไม่รอฝันเปียกแล้ว มีแต่ผลิตน้ำไม่ทัน 55555 เธอเก็บมันได้ไงเนี่ย มีนา... เมษา... พฤษภา... เฮ้ย....นี่มันสามเดือนแล้วนะ"

   ผมทำหน้าเจื่อนๆ ไม่รู้ควรดีใจหรือควรอับอายกับคำพูดของโบนัสดี

   "โบนัส เรามานอนด้วยกันบนเตียงเหอะ เอ่ออออ ให้เราทำให้โบนัสมั่งมั๊ย..."

   "ทำไร ป้องจะทำอะไรให้เรา???" เธอยิ้มน่ารักเช่นเคย...

   "เอ่ออออ....ไม่รู้ดิ อยากให้เราทำไรก็บอกมาแล้วกัน ทำให้ได้"

   "จริงอ่ะ..."

   ผมพยักหน้าด้วยความซื่อ แต่โบนัสน่ะ...มีอะไรในใจแล้วแน่นอน ผมยินดีตอบแทนให้ไม่ว่าโบนัสต้องการอะไร ปัญหาคือผมทำอะไรไม่เป็นเลย เริ่มยังไม่รู้จะเริ่มจากอะไร ไม่รู้เลยด้วยควรทำไง

   "เอางี้ดีกว่าป้อง เธอติดเราไว้ก่อน แล้วป้องไปดูหนังโป๊มา แล้วคราวหน้าได้ทำไรกะเราถูก อ้อ..เดี๋ยวเราส่งลิ้งค์ให้นะ"

   "เอางั้นเหรอ แล้ววันนี้หละ..."

   "นอนกอดเราแล้วกันนะ นี่เธอ...ป้อง เราชักชอบเธอแล้วอ่ะ เธอมันซื่อมากๆ"

   ผมหันไปยิ้มให้เพื่อนใหม่แค่สามอาทิตย์ของผม ผมก็เริ่มชอบเธอเหมือนกัน เราคงเป็นเพื่อนกันไปอีกอย่างน้อยก็หกปีแหละ ผมเอนตัวไปดึงโบนัสมากอด ครั้งนี้ผมไม่รู้สึกถึงความเก้กังหรือแปลกประหลาดอีกเลย ผมรู้สึกคุ้นเคยกะโบนัสแล้วสินะ

   "เราอ่ะ โง่ไป.. เราเอาแต่เรียนหนังสือ เราทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง โบนัสสอนเรามั่งก็ดีนะ เราเป็นคนสังคมไม่ค่อยเก่ง"

   "นี่ก็เก่งแล้ว เธอรู้ตัวเป่า ว่าเธอเป็นคนเรียนรู้เร็วมากๆ เราว่าเธอต้องเป็นหมอที่โคตรเก่งเลยอ่ะ"

   ผมจูบหน้าผากเธอ และลูบผมของเธอด้วยความเอ็นดู มันคงเป็นธรรมชาติที่สอนให้ผมทำแบบนี้มั๊ง ทำไมผมถึงไม่กลัวโบนัสโกรธเลยในเวลานี้

   ใครหลับก่อนก็ไม่รู้ เหมือนพอเราเงียบเสียงก็หลับไปเลย ผมตื่นสายกว่าโบนัส ด้วยความที่เปิดแอร์ โบนัสอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ส่วนล่างของผมแข็งอีกตามปกติของทุกเช้า แต่ดีที่ผมใส่กางเกงในไว้ด้วยมันเลยไม่น่าเกลียดนัก

   "เราจะกลับแล้วนะป้อง..เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันตามพี่นัดนะ"

   "เฮ้ย เราไปส่งนะ รอแป๊บเดี๋ยวแต่งตัวนิดนึง"

   ผมไปส่งโบนัสถึงห้องพักที่คอนโดหรูแห่งนึงแถวรัชดา ทันทีที่เราก้าวเดินเข้าไป ไอ้อาร์มก็นั่งรออยู่ล้อบบี้ มันวิ่งเข้ามาที่โบนัสทันที

   "เฮ้ย...โบนัส ขอโทษ เมื่อวานอาร์ม...."

   "ลืมไปรับ..!!!! อาร์มนะ เธอรู้เปล่าว่ามันไกลแค่ไหน ถ้าไอ้ป้องไม่พากลับมาเราคงไม่รู้กลับไง"

   "ไม่ใช่คือ...แม่ให้ไปธุระ เราเลยลืม"

   "อืมม์...ก็คงงั้นแหละ ลืมเราได้ ไม่เป็นไร... แต่แปลกนะที่ไม่รับโทรศัพท์เลย ทั้งที่เราโทรเป็นสิบๆครั้ง"

   "แล้วเมื่อคืนเธอทำไมไม่กลับมาคอนโด"

   "ชั้นก็นอนห้องไอ้ป้องมันไง..."

   เท่านั้นเองครับ ไอ้อาร์มเดินมาผลักอกผมอย่างแรง จนผมเซไป

"มึง...ไอ้ป้อง ไอ้เหี้ย นี่แฟนกู...มึงทำอะไร ทำไมไม่พามาส่งเมื่อคืน"

"ไอ้อาร์ม...หยุดเดี๋ยวนี้ ไอ้ป้องมันจะมาส่ง ชั้นไม่ให้มันมาเอง เพราะรู้ว่าแกต้องมารอหาเรื่อง พอได้แล้ว กลับไปได้แล้ว ชั้นจะขึ้นไปนอน"

"โบนัสไปมีอะไรกะมันมาใช่มั๊ย"

โบนัสตบหน้าไอ้อาร์มอย่างแรง แล้วเธอร้องไห้วิ่งเข้าไปข้างในกดลิฟท์ ไอ้อาร์มจะวิ่งตามไป แต่ รปภ ห้ามมันเอาไว้... ผมเองก็วิ่งตามโบนัสไปแต่โดนห้ามไว้เหมือนกัน ผมว่าไอ้อาร์มแม่งพูดแรงไป ทำงี้ดูถูกโบนัสมัน ขนาดผมไม่ค่อยรู้ไร ผมว่ามันก็ยังไม่ควรพูด

"มึง ไอ้ป้อง อย่าเสือก.. โบนัส....แฟนกู"

  ผมเดินออกจากคอนโดของโบนัสเพื่อไปขึ้นรถเมล์กลับหอ แต่พอผมเดินไปได้สักครึ่งทางโบนัสโทรเข้ามา

   "ป้อง... อยู่ไหนแล้ว มาหาเราหน่อยได้มั๊ย..."

   เสียงโบนัสฟ้องเลยว่าเธอร้องไห้อย่างหนัก ผมวิ่งกลับไปทันทีและชะงักที่หน้าลิฟท์ 

   "น้องชื่อป้องใช่มั๊ยครับ คุณโบนัสให้ขึ้นไปหาครับ ชั้น 20 ห้อง 2020 ครับ เดี๋ยวผมกดลิฟท์ไปให้"

   พอผมถึงหน้าห้องเท่านั้น โบนัสวิ่งเข้ามากอดผมแน่น แล้วเธอก็ร้องไห้ๆๆๆ และร้องไห้ ผมไม่พูดอะไรเลย เพราะผมก็ไม่รู้จะปลอบไง ไม่เคยปลอบคน...ทำไมเป็น ผมแค่กอดโบนัสแน่นๆ และเอามือลูบหัวของเธอ

   "เราเป็นตัวอะไรเหรอป้อง ทำไมไอ้อาร์มมันถึงคิดอย่างนั้น มันพูดแบบนี้กะเราตลอดเวลา มันเห็นว่าเราง่ายเหรอ"

   "เออ...แม่งคงแค่โมโหแหละ ที่ติดต่อโบนัสไม่ได้อ่ะ.."

   "แล้วทีโบนัสโทรเป็นสิบๆครั้งอ่ะ ทำไมมันไม่พูดอะไรมั่ง"

   "เออ ... ไม่รู้ดิ อย่าไปสนใจมันเลย ขุ่นมัวเปล่าๆ เอางี้..วันนี้ว่างนี่นา ไปดูหนังกันมั๊ย"

   เฮ้ย...ผมเป็นไรไปวะเนี่ย ผมจำได้ว่าโรงหนังครั้งสุดท้ายของผมคือเมื่อตอนผมเข้ามาเรียน ม 4 ครั้งแรกเลย แล้วพี่รหัสที่โรงเรียนพาไป จากนั้น...ผมก็ไม่เคยดูหนังอีก แล้ววันนี้ผมไปชวนโบนัสเนี่ยนะ....

   "เดี๋ยวนะ ขอเรานั่งพักแป๊บนะ ตาบวมหมดแล้ว ไม่สวยแล้วอ่ะ"

   "เฮ้ย อย่ากังวล สำหรับเรา...เธอน่ารักเสมอ"

   โห....ผมเก่งมากที่พูดออกไปได้ คำพูดแบบนี้ไม่เคยมีจากหัวของผมเลยในชีวิต โบนัสยิ้มออกมาได้ และดึงผมเข้าห้องไป เธอเทน้ำส้มให้ผมนั่งเก้าอี้รับแขกรอ ห้องโบนัสก็มีสองห้องน่าจะของพี่ห้องนึง มีครัวและมีห้องรับแขก จะว่าไปก็ใหญ่เอาการเมื่อเทียบกับห้องเล็กๆซอมซ่อที่หอของผม ผมนั่งดูทีวีเรื่อยเปื่อย ผมไม่ติดซีรีส์เกาหลี ญี่ป่น จีน ฝรั่งใดๆ ข่าวก็ไม่ดู...น่ารำคาญการเมือง จะว่าไปผมไม่รู้จะมีทีวีไว้ที่หอทำไม ผมฟังเพลงเป็นส่วนใหญ่ เกือบครึ่งชั่วโมง โบนัสกลับออกมาจากห้อง โห...คราวนี้โบนัสน่ารักกว่าเดิมมากๆ เธอปล่อยผม ใส่เสื้อสีส้มอ่อน กางเกงยีนส์สีขาว อะไรไม่รู้ทำให้ผมเดินเข้าไปกอดเธอและจุ๊บที่ปากครั้งนึง

   "น่ารักจัง"

   "อย่าชมมาก เขิน ไปกันยัง นั่งรถไฟฟ้าไปนะ..."

   "ได้..."

ดูหนังวันนั้น ผมกลายเป็นคนเดินตาม โบนัสสอนผมทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนผมมาจากอีกโลกที่อยู่หลังเขาสุดลึกไร้ความเจริญ ผมซื้อตั๋วจากตู้ก็ซื้อไม่เป็น สยามพารากอนก็ไม่เคยเดิน ร้านอาหารก็ไม่เคยเข้าเลยสักร้าน 

   "ง้านนนน กินที่ศูนย์อาหารแล้วกัน ไม่แพงมาก..."

   และแน่นอน...โบนัสต้องสอนระบบการใช้บัตรเติมเงิน ระหว่างกินข้าว ผมดูหน้าเพื่อนสาวของผม ผมอยากเก่งแบบโบนัสเหลือเกิน เธอดูคล่องแคล่วว่องไว เป็นสาวสมัยใหม่ที่เรียนเก่งด้วยและสังคมเก่งด้วย 

   "อิ่มยัง....เออ นี่ ป้อง เธอเกิดวันไหนอ่ะ"

   "30 มิถุนา มีไรเหรอ"

   "ใกล้แล้วอ่ะ อยากได้ไรอ่ะ ปีนี้"

   "ป้องไม่เคยฉลองเลยอ่ะ จริงๆนะ ไม่ต้องก็ได้มั๊ย...เราก็ไม่อยากได้อะไร"

   "งั้นเดินดูของเฉยๆนะ"

   เดินดูของก็มีความสุขได้ โบนัสเดินจับมือผมโดยผมไม่ต้องขอเธอหรือไหว้เธออีกแล้ว เธอจับมือผมเดินไปไหนมาไหนราวกับเราสองคนเป็นแฟนกัน ผมยังไม่รู้เลยว่าเธอจะจัดการกับไอ้อาร์มยังไง หรือผมจะต้องทำไงกะไอ้อาร์ม ผมรู้แค่ว่าดูหนังวันนั้นผมมีความสุขมาก 

   หลายวันผ่านไป เราเปิดเรียนแล้ว ไอ้โอมเดินเข้าเตะผมเป็นการทักทายหน้าห้องเลคเชอร์วิชาแรกในมหาลัย 

   "ไอ้เหี้ยป้อง ...แม่งนกรู้ รู้งี้กูไม่อยู่หอหรอก แม่งไม่ไหวว่ะ เมื่อคืนแม่งซ่อมกูถึงห้าทุ่ม ตีสี่ครึ่งแม่งปลุกแล้ว เหี้ยอะไรจะมากมาย"

   "ก็มึงอ่ะ....บอกกูแล้ว แต่มึงอยากจะเสือกไปอยู่เอง"

   "เฮ้ย แต่สาวๆเยอะ ใช้ได้ๆๆ มึงทำไรเนี่ย ไม่เข้าห้อง รอใครวะ ไปกะกูเลยให้กูลอกด้วย"

   "เดี๋ยวๆๆๆ มึงเข้าไปก่อน กูรอแป๊บนึง.."

   ผมรอโบนัสแหละครับ แต่เธอขึ้นมาพร้อมกับไอ้อาร์ม พอผมเห็นผมเลยรีบเข้าไปนั่งกะไอ้โอม 

   "ไอ้เหี้ยนั่นท่าทางจีบโบนัส"

   "มึงรู้ได้ไงไอ้โอม"

   "เชี่ย มึงก็หัดดูตั้งแต่วันแรกสิวะ แม่งก็มากะยัยโบแล้ว กูเห็นแม่งไปไหนมาไหนตลอด ยกเว้นวันที่บ้านพี่แจ๋มที่มันไม่มา เออ..เห็นว่าไม่มารับไอ้โบ จริงป่ะ"